Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012, ώρα 20.00
στο «Ιδεοδρόμιο»
του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΦΑ
Ένας από τους νεότερους πολιτικούς φιλόσοφους της σύγχρονης Ελλάδας, ο Νικόλας Σεβαστάκης, καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ, θα μιλήσει τη Δευτέρα το βράδυ για το τελευταίο του βιβλίο «Η τυραννία του αυτονόητου». Πρόκειται για συλλογή άρθρων με το γνωστό φιλόσοφο και χαρισματικό τρόπο του Σεβαστάκη γύρω από τις πτυχές της έννοιας της δημοκρατίας και των πολιτικών και φιλοσοφικών προϋποθέσεων της. Στα κείμενα του τόμου ο καλλιεργημένος αναγνώστης θα αντιληφθεί πώς ένας σύγχρονος πολιτικός φιλόσοφος βλέπει τις εκατοντάδες πτυχές του αυτονόητου στη ζωή μας και πώς αυτό το «αυτονόητο» καταδυναστεύει ή κρύβει το αληθινό νόημα των λέξεων: στην κοινωνία, στη λογοτεχνία, στη δράση των θεσμών, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στις χρήσεις των εννοιών που συγκροτούν το σύμπαν του σημερινού τρόπου του πολιτεύεσθαι. Μερικές από τις λέξεις/έννοιες που εξετάζονται με κριτικό, αντιαυταρχικό λόγο: κρίση, δικαιώματα, φιλελεύθερος και νεοφιλελεύθερος τρόπος σκέψης, μνημόνιο και εξέγερση του 2008, κινήματα διαμαρτυρίας και δεκάδες άλλες λέξεις του συρμού τις οποίες ο Σεβαστάκης με ώριμο και δοκιμιακό τρόπο αποδομεί.
Το ίδιο κριτικός είναι ο Σεβαστάκης και όταν μιλά για την αριστερά. Στο ερώτημα για παράδειγμα «Τι χαρακτηριστικά (ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά) πρέπει να έχει η αριστερά σήμερα;» απαντά με οξύνοια και ευρύτητα πνεύματος ως εξής: «Ορισμένα πράγματα είναι για μένα στοιχειώδη: η αυτονομία της ριζοσπαστικής Αριστεράς από την κενή ρητορική του προοδευτισμού και όλες τις εκδοχές του εκσυγχρονισμού· η απόσταση από κάθε ναρκισσισμό του απόλυτου και από το αίσθημα «μεταφυσικής» αυτάρκειας στην πολιτική· η διάθεση φιλοξενίας για όλες τις πηγές της σκέψης της υλικής και διανοητικής χειραφέτησης των εργαζόμενων ανθρώπων. Το βασικό είναι για μένα η συνείδηση ότι η Αριστερά συνιστά κάτι παραπάνω από τα κόμματα, τις πολιτικές της ομάδες, τα έντυπα και τις εκδηλώσεις της. Είναι ένα ορισμένο κοινωνικό πνεύμα που το συμμερίζονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε αυτή τη χώρα. Για να πω την παλιομοδίτικη λέξη, είναι ακόμα ένα φρόνημα που ενσαρκώνεται σε ένα πλήθος αποχρώσεων, αλλά το οποίο δεν πρέπει να συντρίβεται στο όνομα της ορθότητας της εκάστοτε γραμμής, κομματικής αυτοδικαίωσης και ιδεολογικής υπεροχής. Δεν είμαι ο πιο κατάλληλος να μιλήσω για οργανωτικές μορφές. Πάντοτε με ενδιέφερε το ποια είναι η εκάστοτε θέση/ τοποθέτηση απέναντι στα ζητήματα και όχι το ποιος πήρε την πρωτοβουλία να την διατυπώσει. Έχει ωστόσο μεγάλη σημασία η εκάστοτε επιλογή να διαθέτει την ηθικοπολιτική νομιμοποίηση των αριστερών ανθρώπων και να μην αποτελεί μια «επιτελική» επιφοίτηση δίχως γείωση στην κοινωνική Αριστερά (συνέντευξή του στην Εποχή, Κυριακή, 09 Ιανουαρίου 2011).
