ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΦΑ
Πριν από λίγες μέρες η Δέσποινα Καλαϊτζίδου (συνάδελφος και ευαίσθητη πένα) έγραψε ένα επίκαιρο αλληγορικό ποίημα με τίτλο «Φόβος 2012». Μιλάει για κάποιον ή κάποιους-καλή ώρα σαν τους σημερινούς ψηφοφόρους που επιθυμεί τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ να μαντρώσουν στις γραμμές του μνημονίου- ο οποίος από το φόβο του να μη χάσει τα απλά πράγματα (θέση, δουλειά, ασφάλεια) οδηγείται στην αλλοτρίωση και από εκεί στο θάνατο. Με τα προφητικά λόγια της Καλαϊτζίδου:
«Φοβόταν τόσο που όταν του ζήτησαν ν’ αρνηθεί τα πιστεύω του για να πιάσει μια μικρή θεσούλα, τ’ απαρνήθηκε.
Όταν έβλεπε να δέρνουν τη συντρόφισσά του, εκείνος κοιτούσε τον ουρανό.
Κι όταν του είπαν πως θα πεθάνει, αν δεν παραδώσει την πατρίδα του στους εχθρούς, αυτός την παρέδωσε.
Ένιωθε λίγο μίζερος, εκεί, μόνος, μα ο φόβος φυλούσε τον έρημο μέσα στα ράιχ του μυαλού του.
Κι ένιωθε μια ασφάλεια, μέσα στην τάξη του σπιτιού, την ησυχία του.
Όμως ο χρόνος γρήγορα πέρασε, λες κι ήταν μέρες.
Κι όταν έβγαλε δειλά το πρόσωπό του από την πόρτα είδε πως
τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν γίνει οι αφέντες του.
η γυναίκα που αγαπούσε παθιασμένα είχε γίνει γυναίκα άλλου.
Είχε χάσει τη μικρή θεσούλα με το που βρέθηκε κάποιος πιο πειθήνιος από ‘κείνον.
Η συντρόφισσά του είχε γίνει ήρωας.
Κι οι εχθροί της πατρίδας ετοιμάζονταν να πάρουν και το δικό του κεφάλι».
Το ποίημα γράφτηκε ύστερα από την παρουσίαση του βιβλίου του Νικόλα Σεβαστάκη «Η τυραννία του αυτονόητου» και ύστερα από την κουβέντα που είχε η συγγραφέας με τον πολιτικό φιλόσοφο. Πράγματι, επισημαίνει ο Σεβαστάκης σε άρθρο του στην Αυγή (27/5/2012) η στρατηγική του φόβου είναι το κύριο όπλο εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τα δύο προηγούμενα χρόνια ο φόβος και η απειλή μετατράπηκαν σε καθημερινή ρουτίνα. Με τον φόβο της επικείμενης τιμωρίας και της παταγώδους πτώσης οργανώθηκε, όσο μπόρεσε να οργανωθεί, η απολύτως αποτυχημένη επικοινωνία των ελίτ και του λαού, των μηντιακών και πολιτικών κατεστημένων και του πολίτη. Επομένως, το θέμα (φόβος, απειλή) δεν έχει κάτι καινούριο να προσφέρει, εκτός από μια επιπλέον δραματοποίηση που μπορεί να λειτουργήσει απωθητικά και όχι συσπειρωτικά.
Ο Σεβαστάκης πιστεύει πως η στρατηγική του φόβου έχει ένα ακόμα αδύναμο σημείο: προεξοφλεί μακαρίως ότι η Αριστερά κερδίζει από το αφηρημένο, από τη γλυκιά αυταπάτη, από τον πειρασμό της άρνησης της «πραγματικότητας». Λάθος. Όσοι χειρίζονται τον φόβο για να πλήξουν την Αριστερά έχουν τη βεβαιότητα ότι ο μόνος ρεαλισμός είναι αυτός της παραίτησης, της παραδοχής ότι τα σύνορα μεταξύ εφικτού και ανέφικτου είναι σταθερά και αμετάβλητα. Πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επωφελείται απλώς από την ασάφεια, απ’ τα θολά νερά. Αν «ξεσκεπάσουν» την ασάφεια πιστεύουν ότι θα κάψουν και την Αριστερά. Αλλά αυτή η βεβαιότητα παραβλέπει κάτι πολύ σημαντικό: «ότι η εμπειρία της κρίσης έμαθε στους ανθρώπους έναν διαφορετικό ρεαλισμό από αυτόν της φοβικής παραίτησης και της αναδίπλωσης στα απλά και θλιβερά δεδομένα της ήττας τους. Οι εμπειρίες της απώλειας, η υλική και συμβολική απαξίωση της ζωής τους καθιστά πολλούς περισσότερο ανοιχτούς στην ιδέα μιας αγωνιστικής διαπραγμάτευσης με κληρονομημένες συνήθειες και επίσημες αλήθειες, με τα επαναλαμβανόμενα και κουραστικά κρατικά και επικοινωνιακά κηρύγματα. Με άλλα λόγια, δεν πάνε προς την Αριστερά για τα θολά της νερά, αλλά γιατί, απλά, υποψιάζονται ότι μόνο η «αναταραχή του έλους», το συγκεκριμένο momentum μιας ανατροπής των καθιερωμένων ισορροπιών του έθνους μπορεί να γεννήσει κάτι καλύτερο».
Συμπερασματικά: Οι αναλύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρωπαϊκής Αριστεράς για το Μνημόνιο, τις πολιτικές λιτότητας και τις συνέπειές τους, σε όλη την Ευρώπη, έχουν σήμερα δικαιωθεί απόλυτα. Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της Κυριακής 17 Ιουνίου είναι να είναι την επόμενη μέρα αυτοδύναμος ο ελληνικός λαός. Στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνονται η συγκρότηση ενός ευέλικτου κυβερνητικού σχήματος και η μείωση της σπατάλης στον κρατικό μηχανισμό. Αδιαπραγμάτευτες θέσεις είναι η απλή αναλογική και η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές, με δικαίωμα ψήφου στο Δημόσιο. Στις άμεσες προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης, το Εθνικό Σχέδιο Ανόρθωσης, που θα αντικαταστήσει το Μνημόνιο. Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει τη στήριξη της κοινωνικής πλειοψηφίας, διότι είναι ρεαλιστικό και τεκμηριωμένο.
Η κοινωνία λοιπόν επιτέλους ελπίζει, ο πολίτης περιμένει να γίνουν ριζικές τομές σε ένα σύστημα που μετά από 40 χρόνια δικομματικής διακυβέρνησης βυθίστηκε στην αναξιοπιστία, την αντιπαραγωγικότητα και τη διαφθορά. Και ο φόβος που καλλιεργούν δεν θα περάσει.
