Στην
χώρα μας η οποία όχι άδικα έχει χαρακτηριστεί από εμάς τους ίδιους τους
πολίτες της ως «η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας» ή ως «η χώρα των
θαυμάτων» άλλη μια φορά το μαύρο γίνεται άσπρο και οι νόμοι τραβιούνται
από δω και από κει σαν λάστιχο για να νομιμοποιηθούν οι αυθαιρεσίες μας.
Λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της κοινωνίας, αν είναι πράγματι έτσι τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε όλους εμάς τους πολίτες που περιμένουμε κάποτε αυτό το κράτος να γίνει δίκαιο, σύγχρονο και λειτουργικό. Αν είναι έτσι να συνεχίσει η λειτουργία του ποδοσφαίρου σε μια τέτοια ιδιαίτερη εποχή, την εποχή της Κρίσης τότε τι να περιμένει κανείς;
Όταν όλες οι οικογένειες βογγάνε από τα χαράτσια και την ανελέητη φοροεπιδρομή και έχουμε ομάδες που είναι ΕΤΑΙΡΙΕΣ –το τονίζω γιατί κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν την διαφορά- που ζητούν να παρακάμψουν το νόμο και να συνεχίσουν να λειτουργούν γιατί έχουν κόσμο που τους ακολουθά, γιατί έχουν ιστορία, γιατί παίζουν μπάλα και τα λοιπά τότε είμαστε χαμένοι από χέρι.
Εκείνο δε που προκαλεί την λογική είναι το πάθος με το οποίο κάποιοι συνάνθρωποι μας υποστηρίζουν την λειτουργία των χρεοκοπημένων αυτών εταιριών τα χρέη των οποίων άλλωστε –σε ΙΚΑ, Εφορία και τρίτους- ουσιαστικά επιβαρύνουν όλους εμάς τους υπόλοιπους. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ κάποιους που θέλουν πάση θυσία να μείνει στην Α΄ Εθνική η ΑΕΚ, ο Άρης και οι άλλοι. Λες και αν οι ΠΑΕ αυτές πέσουν κατηγορία ή διαλυθούν ως εταιρίες θα χαθεί και η ομάδα. Οι ομάδες δεν χάνονται άλλα αντιθέτως χάνονται άνθρωποι που δεν έχουν να πληρώσουν, που έρχονται σε αδιέξοδο καθώς δεν έχουν να θρέψουν τα παιδιά τους.
Από τα χρέη που έχουν αυτές οι ΠΑΕ κάποιοι πλούτισαν και κάποιοι τώρα ψάχνουν τα λεφτά που έχασαν. Ας καταλάβει λοιπόν ο κάθε φίλαθλος – οπαδός ότι και προς δικό του όφελος είναι να γίνει τώρα το ξεκαθάρισμα. Ακόμα και τώρα καλό θα είναι. Δεν είναι λύση να λέμε ακόμα και σήμερα «ναι άλλα τότε τον Ολυμπιακό τον βοήθησε το κράτος» πχ. και τότε κακό ήταν άλλα τώρα είναι καταστροφικό. Και επιτέλους δεν μπορούμε να πάμε μπροστά αν κάθε φορά θέτουμε ως επιχείρημα το ρουσφέτι που έγινε στους άλλους.
Λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της κοινωνίας, αν είναι πράγματι έτσι τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε όλους εμάς τους πολίτες που περιμένουμε κάποτε αυτό το κράτος να γίνει δίκαιο, σύγχρονο και λειτουργικό. Αν είναι έτσι να συνεχίσει η λειτουργία του ποδοσφαίρου σε μια τέτοια ιδιαίτερη εποχή, την εποχή της Κρίσης τότε τι να περιμένει κανείς;
Όταν όλες οι οικογένειες βογγάνε από τα χαράτσια και την ανελέητη φοροεπιδρομή και έχουμε ομάδες που είναι ΕΤΑΙΡΙΕΣ –το τονίζω γιατί κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν την διαφορά- που ζητούν να παρακάμψουν το νόμο και να συνεχίσουν να λειτουργούν γιατί έχουν κόσμο που τους ακολουθά, γιατί έχουν ιστορία, γιατί παίζουν μπάλα και τα λοιπά τότε είμαστε χαμένοι από χέρι.
Εκείνο δε που προκαλεί την λογική είναι το πάθος με το οποίο κάποιοι συνάνθρωποι μας υποστηρίζουν την λειτουργία των χρεοκοπημένων αυτών εταιριών τα χρέη των οποίων άλλωστε –σε ΙΚΑ, Εφορία και τρίτους- ουσιαστικά επιβαρύνουν όλους εμάς τους υπόλοιπους. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ κάποιους που θέλουν πάση θυσία να μείνει στην Α΄ Εθνική η ΑΕΚ, ο Άρης και οι άλλοι. Λες και αν οι ΠΑΕ αυτές πέσουν κατηγορία ή διαλυθούν ως εταιρίες θα χαθεί και η ομάδα. Οι ομάδες δεν χάνονται άλλα αντιθέτως χάνονται άνθρωποι που δεν έχουν να πληρώσουν, που έρχονται σε αδιέξοδο καθώς δεν έχουν να θρέψουν τα παιδιά τους.
Από τα χρέη που έχουν αυτές οι ΠΑΕ κάποιοι πλούτισαν και κάποιοι τώρα ψάχνουν τα λεφτά που έχασαν. Ας καταλάβει λοιπόν ο κάθε φίλαθλος – οπαδός ότι και προς δικό του όφελος είναι να γίνει τώρα το ξεκαθάρισμα. Ακόμα και τώρα καλό θα είναι. Δεν είναι λύση να λέμε ακόμα και σήμερα «ναι άλλα τότε τον Ολυμπιακό τον βοήθησε το κράτος» πχ. και τότε κακό ήταν άλλα τώρα είναι καταστροφικό. Και επιτέλους δεν μπορούμε να πάμε μπροστά αν κάθε φορά θέτουμε ως επιχείρημα το ρουσφέτι που έγινε στους άλλους.
