ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΧΑΝΕΤΑΙ

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΦΑ

Είναι παρήγορο ότι καλλιτεχνικές αίθουσες τέχνης όπως αυτή της Μαρίας Σκλιοπίδου (παρά την κρίση και το κλίμα ανασφάλειας που καλλιεργούν έντεχνα οι κρατούντες) εξακολουθούν και προσφέρουν στο φιλότεχνο κοινό πίνακες και καλλιτέχνες, δηλαδή παιδεία, πανελλήνιου βεληνεκούς μέσα σε συνθήκες ποιότητας (χώρος, προσωπικό, φροντίδα για την παραμικρή λεπτομέρεια)—παρά τις τεράστιες δυσκολίες και τον κόπο που αυτό συνεπάγεται. 

 

Για την ιστορία αξίζει εν τάχει να αναφερθούν κάποια ονόματα που φιλοξενήθηκαν στην αίθουσα: της Ηώς Αγγελή, του Αντώνη Απέργη, του Πέτρου Ζουμπουλάκη, της Σοφίας Καλογεροπούλου, του Χρίστου Καρά, του Γιάννη Κούτρικα, της Κυριακής, του Θανάση Μακρή, του Γιώργου Μήλιου, του Δημήτρη Μυταρά, της Μαρίας Παπαφίλη, του Αριστείδη Πατσόγλου, του Σωτήρη Σόρογκα, της Μαρίας Φωτέα, του Παύλου Σάμιου, του Αλέξη Βερούκα, του Νίκου Στεφάνου, του Παναγιώτη Γράβαλου, της Ρουμπίνας Σαρελάκου, του Γιάννη Μιγάδη, της Φωτεινής Στεφανίδη, του Νίκου Μιχαλιτσιάνου.

Η δουλειά τής συναδέλφου στη Μέση Εκπαίδευση Κατερίνας Τσεμπελή, που εκθέτει τα έργα της με τίτλο "Επιβάτες και Συνταξιδιώτες" φιλοξενείται στη Γκαλερί Χρύσα στην Κατερίνη και θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Πρόκειται για μια λίαν ενδιαφέρουσα έκθεση αφού με πρόσχημα το μοτίβο του ταξιδεύειν στον αστικό χώρο (τραμ, λεωφορεία) η Τσεμπελή αρπάζει την ευκαιρία και με ωραία παστέλ, ακρυλικά και περιστασιακά κιμωλία αποδίδει συνθέσεις που κυρίαρχο γνώρισμά τους είναι η «αειφυγία», η κίνηση των ανθρώπων στα σπλάχνα της πόλης.