«πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το μέχρι το πι»

 zhteitaiavrio

 

(Οδυσσέας Ελύτης, και με φως και με θάνατον, ο μικρός ναυτίλος, εκδ. ίκαρος)

της Μέλισσας*

    

  Ουκ ολίγες φορές πράττουμε ψυχαναγκαστικά μόνο γιατί φανταζόμαστε μια δαμόκλειο σπάθη να στέκεται απειλητικά πάνω από το κεφάλι μας, ωσάν δήμιος των επιλογών μας, κυνηγός των πράξεών μας. «Άνθρωπος φύσει ελεύθερος εστί» θα λέγαμε σε διατύπωση άλλης εποχής. 

Βέβαια, ελευθερία κίνησης δίχως ελευθερία επιλογών καθίσταται φράση χωρίς νόημα, μία αυταπάτη που προέρχεται από τα αφιλτράριστα εκ των έσω προστάγματα της καθημερινότητας, σε κάθε της τομέα. Ο άνθρωπος, η γυναίκα, ο άνδρας, το παιδί του τρέχοντος έτους, της τρέχουσας κρίσης «περπατά» στη φούσκα του καταναλωτισμού, του υλισμού, επιλέγοντας έτσι, αυτοκαταστροφικά, το μέσο του τέλους του. Ο μικρός πρίγκιπας που ο καθένας έχει μέσα του φαίνεται πως καταπλακώθηκε από τη συμφόρηση, εντός των αρτηριών τού ονειρεμένου και μοναδικού ημερονυχτίου που μόλις πέρασε και θα περάσει, άχρηστων εννοιών και πληροφοριών. Η διαδικασία εκκαθάρισης των εισαγόμενων προς κατανάλωση στοιχείων δυνατόν να αρχίσει μόνο μετά σφόδρας αλλαγής των συνδετικών φαινομένων που επικρατούν εντός του χαοτικού μας κόσμου.

Προτεινόμενη εκ των παιδιών λύση: η αγάπη. Ρίξε μια ματιά στο παιδικό βλέμμα και χαμόγελο. Στην αθωότητα των κινήσεών τους, του παιχνιδιού τους, στην αυθεντικότητα του «ευχαριστώ» που θα ξεστομίσουν όταν θα τους προσφέρεις μία λιχουδιά, όταν θα τους πεις έναν καλό λόγο, στη ζεστασιά της αγκαλιάς τους, στην ειλικρίνεια των κινήσεων τους, στη γλυκιά μελωδία που βγαίνει πηγαία όταν θα σου τραγουδήσουν «Αν όλα τα παιδιά της γης…», στο γέλιο τους όταν θα ζήσουν κάτι το ασυνήθιστο, το έξω από το μικρόκοσμό τους. Όχι, μη φοβάσαι το μικρόκοσμο. Είναι ακριβώς ένα κομμάτι του παζλ. Μόνο που το δικό σου κομμάτι όταν θα ποτιστεί με λίγη χρυσόσκονη ή αστερόσκονη, θα μεταλλαχτεί σε άκρως υγιεινό, για το σύνολο, πολύχρωμο κομμάτι του πάλαι ποτέ ασπρόμαυρου παζλ που στην κρίση αναδιοργανώνεται. Ακόμη και το ξερό με πεσμένα φύλλα δέντρο ετοιμάζεται να ανθίσει με κάθε λογής λουλούδια, προσδίδοντας ευωδία στα πέρατα της γης, ευωδία που φτάνει στη μοναχική γειτόνισσα, στην οικογένεια του χωριού και της πόλης, στης θεία στη δουλειά, στο παιδί στο σχολείο, στο συμφοιτητή σου στο έδρανο, στο γονέα σου στο σπίτι, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Όχι, μην τη φοβάσαι. Την λένε αγάπη. Είναι δίπλα σου, σου χτυπάει την πόρτα, αλλά «εθελοτυφλείς», κλείνεις τα αυτιά σου και ακούς ακόμη λάθος τραγούδι… Άλλαξε το σταθμό, γιατί τα παράσιτα κουράζουν. Η κεραία χάλασε. Μόνο που ο μάστορας δε θέλει λεφτά. «Επτωχεύσαμεν» πρέπει να πούμε για να δούμε έξω από το παράθυρο, αν θα βγει και σήμερα ο ήλιος για να ζεστάνει τα εναπομείναντα πλάσματα που αντέχουν το φως του.

*για τους παλιούς αναγνώστες, το γιασεμί μεταλλάχτηκε σε μέλισσα. Είναι καλύτερο να τρως από το να σε «τρώνε», σκέφτηκε και έτσι μεταμορφώθηκε. Βέβαια, για να πετάς και για να τρως χρειάζεσαι ενέργεια. Και να που κάποιος, κάπου, κάποτε πρέπει να σου τη δώσει. Ακόμη, το ότι «τρώγεσαι» δεν σημαίνει πως θα σε «φάνε», αν δεν τους το επιτρέψεις. Παραλογισμός στοπ. Όπως και να χει, καλύτερα …μέλισσα!

Να ΄μαστε καλά, παίδες!

 http://zhteitaiavrio.wordpress.com/2012/12/22/%cf%80%ce%b9%ce%ac%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b3%ce%b4%ce%ac%cf%81%ce%b5-%cf%84/#more-215