O κύκλος του πλούτου

 .... σ υ ν έ χ ε ι α  

Tου Άγγελου Αγγελίδη

Για το χωριό αυτό η ανεργία μέχρι το ποσοστό του 33% στο συνολικό πληθυσμό θα πρέπει να είναι λογικά αποδεκτή και να μην θεωρείται ιδιαίτερο οικονομικό πρόβλημα. Δηλαδή και να μειωθεί τόσο σημαντικά (κατά 33%) ο αριθμός των εργατικών και παραγωγικών χεριών ο παραγόμενος πλούτος θα είναι πάλι υπεραρκετός για να καλύψει τις απαραίτητες διατροφικές ανάγκες της κοινωνίας του χωριού. 

Οι δε πλεονάζουσες ποσότητες θα είναι σε θέση να φέρουν εκείνα τα χρήματα, σαν εμπορικά έσοδα από την πώλησή τους στο εμπόριο, για  να καλυφ-θούν και οι υπόλοιπες κοινωνικές ανάγκες για τις διάφορες υπηρεσίες.

 

Στην πραγματικότητα όμως τι συμβαίνει;

·      Γιατί τα ποσοστά ανεργίας όταν ξεπεράσουν  το 4% θεωρούνται επικίνδυνα ;

·      Γιατί μια ανεργία από 5% μέχρι 20 % να θεωρείται αρνητικός παράγοντας;  

·      Γιατί δεν πρέπει να υπάρχει ανεργία σε μια Χώρα ;

·      Γιατί η πάντα ελεγχόμενη και μέχρι ορισμένα ποσοστά ανεργία να μην θεωρείται θετικός δείκτης μιας επιτυχημένης και καλοσχεδιασμένης οικονομικής πολιτικής για την Χώρα αυτή ;

 

Αν υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει καθόλου ανεργία και δουλεύουν όλοι τότε θα έχουμε υπερπαραγωγή με υπερβολικά πλεονάσματα. Δημιουργείται συνεπώς το ερώτημα :  πού θα οδηγηθούν όλα αυτά τα οικονομικά οφέλη ;    

Πιθανές απαντήσεις :

·           ή στην αγορά για αποπληρωμή της πανάκριβης Νέας Τεχνολογίας και Τεχνο-γνωσίας, δηλαδή στα κατασκευαστικά εργοστάσια (πχ τρακτέρ κλπ) ή στα επιστημονικά εργαστήρια (πχ φυτοφάρμακα κλπ). 

·           ή σαν υπερκέρδη με μεγάλα αποθεματικά στις μεγάλες Εμπορικές και Μεταποι-ητικές Εταιρίες που  εργάζονται παγκοσμίως κλασσικά ή μονοπωλιακά.

·           ή στις αποθήκες των Ανθρωπιστικών Κινημάτων και Διεθνών Ιδρυμάτων με σκοπό να απαλύνουν την φτώχεια και να εξαλείψουν την κατάρα του υποσιτι-σμού στις πλέον υποανάπτυκτες χώρες.

 

Η τρίτη εκδοχή και διαδρομή του παραγόμενου πλούτου είναι μάλλον και η σπανιότερη. Αρα οι πιο πιθανές διαδρομές του κέρδους από την υπερπαραγωγή είναι προς τα ταμεία των μεγάλων Βιομηχανιών, προς τα ταμεία των  Επιστημονικών Μονοπωλιακών Εργαστηρίων, προς τα ταμεία των Εμπορικών Εταιριών.  Είναι τα ταμεία των επιχειρήσεων που στήθηκαν αρχικά για την αναβάθμιση και βελτίωση της ζωής των ανθρώπων από τους ευφυέστερους και πλουσιότερους ανθρώπους αλλά στην πορεία μεταλλάχτηκαν και τελικά ελέγχονται αποκλειστικά και μόνο από το Μεγάλο Διεθνές Κεφάλαιο. Κεφάλαιο του οποίου η σύγχρονη Λογιστική Πρακτική κατάφερε μέσα από μια πρωτοφανή σε όλα τα επίπεδα υπερπαραγωγή υλικών αγαθών και υπηρεσιών των λαών να δημιουργήσει δυσθεώρητο και πλέον μη αναστρέψιμο Χρέος των ίδιων αυτών λαών.

 

Γι΄ αυτό το λόγο και η ανεργία αντί να θεωρείται επιτυχία μιας Χώρας  αντίθετα κατάντησε αποτυχία και μομφή για τη Χώρα αυτή. Ο σκοπός των Επιστημών και οι εφαρμογές τους ήταν σαφείς. Η μέγιστη βελτίωση του τρόπου ζωής, η εξάλειψη της πείνας και οι ανέσεις στην καθημερινότητα του ανθρώπου. Δηλαδή κατά το δυνατόν λιγότερη χειρωνακτική εργασία, ευκολότερες μέθοδοι επεξεργασίας των παραγόμενων προϊόντων, άνετες συνθήκες εργασίας και δια-βίωσης, ασφάλεια στην εργασία, πολλαπλασιασμός της παραγωγής, εύστοχη αξιοποίηση του παραγόμενου πλούτου.  Ομως αν και οι Επιστήμες και οι Τεχνολογίες ξεπέρασαν και την πιο αισιόδοξη πρόβλεψη ως προς την απόδοσή τους η φτώχεια γενικεύεται στους λαούς και η πείνα παίρνει διαστάσεις μάστιγας. Οι χωματερές δουλεύουν ανεξήγητα σε συνδυασμό με τις επιδοτήσεις και ο λαός δεν χορταίνει με τα αγαθά που παράγονται σε υπερβολικές ποσότητες με την βοήθεια των μηχανών και τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα και τόσο ξεκούραστα.     

 

     Αν αφεθούν οι λαοί στην πρακτική να παράγουν αποκλειστικά και μόνο όσα χρειάζονται για τις υλικές και τις άλλες ανάγκες τους τότε δεν θα υπήρχε περίσσευμα παραγωγής. Αν όμως δεν υπήρχε περίσσευμα παραγωγής τότε δεν θα υπήρχε αποταμίευση πλούτου. Αν δεν υπήρχε αποταμίευση πλούτου τότε δεν θα υπήρχε δύναμη στην εξουσία. Μια εξουσία που ξανά θα παράγει πλούτο ώστε ο πλούτος και πάλι να παράγει την εξουσία για τη συνέχεια του κύκλου αυτού. Ο Κύκλος του Πλούτου που έχει σαν βασική προϋπόθεση την υπερπαραγωγή ανεξάρτητα αν γίνεται από τα ανθρώπινα χέρια ή από τις μηχανές αρκεί να περισσεύει και να μπορεί να αποθηκεύεται. Και όλα αυτά γιατί ορισμένοι ανά τον κόσμο εγκέφαλοι δεν μπόρεσαν ακόμη να καταλάβουν ότι οι ανάγκες του κάθε ανθρώπου είναι τόσες και μόνο τόσες όση ακριβώς η ανάγκη του ανθρώπου να γεμίσει το ένα και μοναδικό του στομάχι. Από εδώ μάλλον αρχίζουν όλες οι παρενέργειες της οικονομίας. Τα αποτελέσματα βέβαια γνωστά σε όλους μας που αν δε τα βιώσαμε ακόμη σαν γενιά με αιματηρούς πολέμους, σήμερα τα νοιώθουμε σε απόσταση αναπνοής με την αβεβαιότητα της επόμενης μέρας και με τις επιπτώσεις της σύγχρονης οικονομικής κρίσης.