ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΦΑ
Ο πολιτισμός του θεάτρου, βαθιά ριζωμένος στην ελληνική πνευματική ζωή, καλλιεργείται με ιδιαίτερη επιμέλεια και φροντίδα εδώ και 42 χρόνια και από τις πολιτιστικές δυνάμεις της Πιερίας. Ιδιαίτερα η παρουσία του Φεστιβάλ Ολύμπου έδωσε έναν ξεχωριστό τόνο στη γνωριμία του κοινού με το ποιοτικό θέατρο αφού στο πλαίσιο των παραστάσεών του όλα αυτά τα χρόνια απολαύσαμε στο Αρχαίο Θέατρο του Δίου σπουδαίες ερμηνείες, ικανότατα θεατρικά σχήματα και σκηνοθέτες—από τον Μάνο Κατράκη, την Άννα Συνοδινού, τον Μίνωα Βολονάκη και το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν μέχρι τον Γιάννη Κακλέα και τον Θόδωρο Τερζόπουλο.
Ταυτόχρονα,
η δημιουργία του Φεστιβάλ Ολύμπου
αποτέλεσε τη μείζονα εκδοχή του
πολιτιστικού προσώπου της Πιερίας. Η
πρόσκληση των θεατρικών, μουσικών ή
άλλων σχημάτων υπηρετούσε βεβαίως σε
γενικές γραμμές το ιδεώδες της ποιοτικής,
σύγχρονης πολιτιστικής δημιουργίας
όπως αυτή παρέχεται σε άλλα φεστιβάλ
με τη διαφορά ότι στα καθ’ ημάς ενισχύθηκε
η παραγωγή πολιτισμού και από τις ντόπιες
δυνάμεις. Το διοικητικό συμβούλιο δεν
φρόντιζε απλώς τη διεξαγωγή των εκδηλώσεων
που εκαλούντο αλλά παρενέβαινε και ως
προς το περιεχόμενο, όσο αυτό ήταν
εφικτό, παρέχοντας χώρο δράσης και
δυνατότητες ισότιμης παρουσίασης και
εμφάνισης στην Πιερία μέσω ενός θεσμού
που και ευρέως γνωστός ήταν και
καταξιωμένος σε ό,τι αφορά το καλλιτεχνικό
του στίγμα.
Με
τον τρόπο αυτό δόθηκε η δυνατότητα να
παρουσιάσουν τη δουλειά τους τόσο
μεμονωμένα άτομα (Γιάννης Αδαμίδης,
Γιώργος Τζιόκας, Γιώργος Βατουσιάδης,
Φώτης Σφήκας, Χαράλαμπος Ναβροζίδης,
Θανάσης Μπίντας, Αστέρης Γκέκας κ.ά.)
όσο και θεσμοί και συλλογικότητες
(Δημοτικό Ωδείο Κατερίνης, Ορχήστρα
Νέων και Χορωδία Δήμου Δίου, Εργαστήρι
Ψηφιδωτών Δήμου Δίου, Μικτή Χορωδία
Εστίας Πιερίδων Μουσών, Πιερική Μουσική
Σκηνή, Θέατρο Πήγασος, Πιερικό Θέατρο).
Καταληκτικά:
το Φεστιβάλ Ολύμπου—και αυτό αποδεικνύουν
τα κείμενα του τόμου και οι άφθονες
φωτογραφίες του τόμου σε επιμέλεια
Σπύρου Τσιλιγγιρίδη—παρά τις μεγάλες
δυσκολίες που αντιμετώπισε, χάρη στο
μεράκι και το δυναμισμό μιας ομάδας
ανθρώπων αλλά και με τη συμπαράσταση
της τοπικής κοινωνίας, κατάφερε να
επιβιώσει και να χαρίσει στους επισκέπτες
του στιγμές ισχυρών αισθημάτων και
ανάτασης.
Ιδιαίτερα
στις μέρες μας, όπως πολύ ορθά υποστηρίζεται,
η παρουσία του Φεστιβάλ Ολύμπου και του
θεάτρου γενικότερα πρέπει
να είναι εντονότερη, βαθύτερη και
ουσιαστικότερη.
Κι αυτό γιατί «Το
θέατρο δεν κεφαλαιοποιείται μόνο στην
ψυχαγωγία. Είναι, πρωτίστως, παιδαγωγικός
θεσμός της πολιτείας, άρα ο τρόπος που
κινεί τα νήματα ο εκάστοτε υπουργός
Πολιτισμού συνιστά δημόσια παρέμβαση
[…] Σε αυτήν την εμπόλεμη εποχή της
κρίσης, της απολυτότητας, της αντιπαλότητας,
των ιδεολογικών ανατροπών, της
κατακρήμνισης της αλληλεγγύης και της
φτώχειας, ο πολιτισμός, το θέατρο, είναι
τροφή επιβίωσης, όχι πολυτέλειας».
