Τιμήθηκε η 69η επέτειος ολοκαυτώματος στον Κούκκο Πιερίας

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Φέτος χωρίς την παρουσία Χρυσαυγιτών

  Με την παρουσία εκπροσώπων του Δήμου Κατερίνης, Κομμάτων, Φορέων και κατοίκων αλλά, προς ανακούφιση πολλών, χωρίς την παρουσία Χρυσαυγιτών, τιμήθηκε φέτος η 69^η επέτειος Ολοκαυτώματος του Κούκκου Δήμου Κατερίνης Νομού Πιερίας. Το συμβάν είχε σημειωθεί στις 18 Οκτωβρίου 1944.

 

Οι εκδηλώσεις 

 

Οι εκδηλώσεις, που οργάνωσε «Επιτροπή Μνημοσύνου» την Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013, ξεκίνησαν στον Ιερό Ναού Αγίου Δημητρίου Κούκκου όπου λίγο πριν από το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε Μνημόσυνο «υπέρ των ενδόξων ηρώων των υπέρ της πίστεως και της πατρίδος ηρωικώς αγωνισαμένων και πεσόντων αδελφών ημών».

Στη συνέχεια, Ιερείς, κάτοικοι του χωριού και εκπρόσωποι φορέων μετέβησαν στον χώρο του Μνημείου Πεσόντων όπου έγινε έπαρση της σημαίας και εψάλη ο Εθνικός Ύμνος, τελέστηκε Επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ των πεσόντων και των δολοφονηθέντων, έγινε προσκλητήριο νεκρών και καταθέσεις στεφανιών, αναγνώστηκαν ομιλίες για το γεγονός της ημέρας, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή και η τελετή ολοκληρώθηκε με τον Εθνικό Ύμνο.

Στεφάνια κατέθεσαν εκπρόσωπος της Τοπικής Κοινότητας Κούκκου Δ.Κατερίνης, ο Πρόεδρος της ΝΟΔΕ Πιερίας κ. Μόσχος Γιαλένιος εκ μέρους της Νομαρχιακής Επιτροπής Πιερίας της Νέας Δημοκρατίας, εκπρόσωπος της Συντονιστικής Επιτροπής Πιερίας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, εκπρόσωπος της Νομαρχιακής Επιτροπής Πιερίας του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, Ο Πρόεδρος της Τοπικής Οργάνωσης Εθνικής Αντίστασης, εκπρόσωπος από την Πανελλήνια Αντιστασιακή Οργάνωση Θεσσαλονίκης, ένας μαθητής εκ μέρους του Πολιτιστικού Συλλόγου Κούκκου, κόρη και εγγονή του Κυριάκου Παπαδόπουλου (Κισάμπατζάκ), από την οικογένεια του Παναγιώτη Παπαδόπουλου, από την οικογένεια του οπλαρχηγού Αναστάσιου Σαχινίδη, εκπρόσωπος της οικογένειας του Κωνσταντίνου Φυτόπουλου στη μνήμη του Κωνταντίνου Φυτόπουλου, της Δέσποινας Φυτοπούλου και του Λάζαρου Αμανατίδη, ο Νικόλαος Κουκιώτης που είναι γιος της οικογένειας Παναγιώτη Κουκιώτη, η Ελένη Σίμου στη μνήμη του πατέρα της Δημήτριου Κυπαρισσόπουλου αλλά και του Διδάσκαλου Κοσμά Δήμα.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Πρόεδρος της Τοπικής Οργάνωσης Εθνικής Αντίστασης απένειμε τιμητική πλακέτα στον τ. Πρόεδρο της Τοπικής Οργάνωσης Εθνικής Αντίστασης κ. Γεώργιο Τάκο. Επίσης, στις εκδηλώσεις του Ολοκαυτώματος, συμμετείχαν ο Αντιδήμαρχος Κατερίνης κ. Αναστάσιος Παπαζήσης, ο Πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας Ν.Πιερίας κ. Ξενοφών Μπαραλιάκος κ.ά.

 

Το γεγονός του ολοκαυτώματος στον Κούκκο

 

Όπως, μεταξύ άλλων, αναφέρει για το γεγονός αυτό ο Φιλόλογος Νικόλαος Ξανθόπουλος, σε πρόσφατο άρθρο του, «στις 18 Νοεμβρίου 1943 ο Κούκκος βρέθηκε περικυκλωμένος από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Οι χωρικοί που ξεκίνησαν για τα χωράφια τους υποχρεώθηκαν έντρομοι να γυρίσουν στα σπίτια τους. Στόχος του ΕΛΑΣ είναι δέκα οπλίτες με τον Καπετάνιο τους τον Κισάμπατζακ (Κυριάκο Παπαδόπουλο). Η επιχείρηση απέτυχε.

Ο ΕΛΑΣ αποσύρεται παίρνοντας μαζί του τους σαράντα περίπου νεκρούς ελασίτες -όλο νέα παιδιά-, και συγχρόνως σέρνει σε ομηρία 150 άνδρες και έξι γυναίκες, ανάμεσά τους και τη γυναίκα του Κισάμπατζακ και τις δύο μικρές του κόρες 16 Και 14 χρονών και τους οδηγεί στο Αρχηγείο του, στο χωριό Ελαφίνα στους πρόποδες των Πιερίων. Είναι ο νόμος περί οικογενειακής και συλλογικής ευθύνης, που καθιέρωσε η Μόσχα και εφάρμοσε η ναζιστική Γερμανία σε μεγάλη έκταση με τα γνωστά αντίποινα.

         

Στις 18 Δεκεμβρίου 1943 (έναν μήνα μετά την επίθεση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εναντίον του Κούκκου) οι Γερμανοί στα πλαίσια των εκκαθαριστικών τους επιχειρήσεων φτάνουν στην Ελαφίνα. Ο ΕΛΑΣ χωρίς να ρίξει ούτε μια τουφεκιά, εγκαταλείπει τους ομήρους, αλλά εκτελεί τη γυναίκα του Κισάμπατζακ, διότι ο Κισάμπατζακ (Κυριάκος Παπαδόπουλος) αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα.

Οι όμηροι που επιστρέφουν (στον Κούκκο) ζητούν όπλα να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους. Ο Καπετάνιος (Κισαμπατζάκ), όμως βλέπει μακρύτερα. Πάνω από τις οικογένειες είναι η Μακεδονία. Σε επιστολή του προς τον υπολοχαγό Μυτιληνάκη αναφερόμενος στην ηγεσία του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ γράφει: «Αυτού ηγούνται σεσημασμένοι κομμουνιστές σκοπούντες επέκτασιν Σλάβων και όχι απελευθέρωσιν πατρίδος». Στο κάλεσμα του Καπετάνιου θα ανταποκριθούν 1150 οπλίτες από τα χωριά του Νομού Πιερίας. Δίπλα του οι παλιοί συνεργάτες του από τον Δυτικό Πόντο, που χρήζονται τώρα Καπετάνιοι.

Στις 18 Οκτωβρίου 1944 (έναν χρόνο μετά), ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος Γ. Παπανδρέου κάτω από τον γαλανόλευκό ουρανό της Αττικής υψώνει την Ελληνική Σημαία στην Ακρόπολη, ενώ συγχρόνως ακούγεται ο Εθνικός μας Ύμνος. Την ίδια ώρα  κάτω από έναν όντως λαμπερό ουρανό -οι μεγάλοι ελπίζω να το θυμούνται- ο ΕΛΑΣ κυριεύει τον Κούκο.

Μετά από μερικές ώρες ο Κούκος θα παραδοθεί στις φλόγες και ο ήλιος θα κρυφτεί πίσω από τους καπνούς. Τις κραυγές ενός αλλόφρονα κόσμου, που τρέχει στους δρόμους και δεν ξέρει τι τον περιμένει, θα τις σκεπάσουν οι σπαρακτικές κραυγές 15-18 οπλιτών, που σφάζονται στην άκρη του χωριού. Είναι ο Καπετάνιος Σαχινίδης Ανέστης με την μικρή του ομάδα. Πρώτο θύμα της άγριας σφαγής ο 16χρονος γιος του, μπροστά, στην ανήμπορη να αντιδράσει, μάνα. Σε λίγο οι καπνοί των πτωμάτων, με το έντονο  χρώμα που προσδίδει το καιόμενο πετρέλαιο, θα ανταμωθούν με τους καπνούς των καιόμενων σπιτιών.

           Στην πλατεία του χωριού ένα μνημείο θυμίζει στους περαστικούς το ολοκαύτωμα του Κούκου από τον ΕΛΑΣ με τον ονομαστικό κατάλογο των 90 θυμάτων και τους καλεί σε ένα ευλαβικό προσκύνημα».