Η Eva Hänggi,Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συστημικών Λύσεων του Bert Hellinger, θα είναι στην Κατερίνη, απο την Παρασκευή 06.Δεκεμβρίου έως και την Κυριακή 08.Δεκεμβρίου.
Το τριήμερο βιωματικό Σεμινάριο θα έχει θέμα:
"Αποδεχόμενοι τους γονείς μας όπως ακριβώς είναι."
Η αγάπη μεταξύ γονιών και παιδιών ευοδώνεται,όταν τα παιδιά συμπεριφέρονται ως παιδιά και οι γονείς ως γονείς.
Παρόμοια επιτυγχάνεται,όταν οι γονείς προσφέρουν και τα παιδιά αποδέχονται.
Αυτό συνεπάγεται τελικά,ότι ως παιδιά,αποδεχόμαστε τη ζωή όπως ακριβώς μας δόθηκε απο τους γονείς μας,
όποιοι κι αν είναι αυτοί,με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά τους.
Απο μια ευρύτερη συστημική σκοπιά,οι γονείς μας αποτελούν όργανα στην υπηρεσία της ζωής.
Σύμφωνα με τον Bert Hellinger,γονιός δεν γίνεται κάποιος,
Σύμφωνα με τον Bert Hellinger,γονιός δεν γίνεται κάποιος,
λόγω των ικανοτήτων του ή των αδυναμιών του.
Γονιός γίνεται κάποιος μέσω της σεξουαλικής ολοκλήρωσης.
Η επιθυμία να είχαμε άλλους για γονείς ή κάτι στη ζωή μας να ήταν διαφορετικό,
Η επιθυμία να είχαμε άλλους για γονείς ή κάτι στη ζωή μας να ήταν διαφορετικό,
δεν μπορεί να είναι παρά αυταπάτη.
Κάνοντας όνειρα για το πώς θα μπορούσε να ήταν το παρελθόν μας,
παγιδευόμαστε μέσα σε αυτό,μην έχοντας πια δύναμη να ζήσουμε μια αυθεντική ζωή στο παρόν.
Αποδεχόμενοι τους γονείς μας,αποδεχόμαστε τη ζωή ως έχει.
Ένας πιο ουσιαστικός τρόπος να αντιληφθούμε τη ζωή,
Αποδεχόμενοι τους γονείς μας,αποδεχόμαστε τη ζωή ως έχει.
Ένας πιο ουσιαστικός τρόπος να αντιληφθούμε τη ζωή,
είναι να παραδεχτούμε ότι την αποκτήσαμε ΔΙΑΜΈΣΟΥ
και όχι ΑΠΌ τους γονείς μας.
Καθετί ζωντανό προέρχεται απο την ίδια πηγή,που βρίσκεται πολύ μακριά απο εδώ.
και όχι ΑΠΌ τους γονείς μας.
Καθετί ζωντανό προέρχεται απο την ίδια πηγή,που βρίσκεται πολύ μακριά απο εδώ.
Οι γονείς μας αποτελούν ένα συνδετικό κρίκο σε μιά μακριά αλυσίδα που απαρτίζεται απο γενιές.
Βλέποντας τη ζωή κατ'αυτόν τον τρόπο,απελευθερωνόμαστε και εμείς και οι γονείς μας.
Είναι σαν να υποκλινόμαστε στη ζωή και να την αποδεχόμαστε ως έχει,απο όπου και αν αυτή προέρχεται,
χωρίς να κατηγορούμε τους γονείς μας.
Για να συμβεί αυτό,πρέπει να αφεθούμε στη ζωή και να θαυμάσουμε το μυστικό της.
Και αυτό τελικά,όπως πιστεύει ο Bert Hellinger,μια θρησκευτική πράξη.
Υπάρχει η έκφραση "αυτόν που μισούμε,αυτόν και αγαπάμε".
Τα παιδιά που μισούν,περιφρονούν και υποτιμούν τους γονείς τους,
το κάνουν απο αγάπη,όσο ΠΑΡΆΛΟΓΟ κι αν ακούγεται.
Όταν η αγάπη του παιδιού δεν φτάνει το στόχο της,
μετατρέπεται πρώτα σε ΑΠΌΓΝΩΣΗ,έπειτα σε ΘΥΜΌ και,ίσως μετά,
σε ΜΙΣΟΣ. Η ΑΓΆΠΗ λοιπόν γίνεται μαρτύριο,
Υπάρχει η έκφραση "αυτόν που μισούμε,αυτόν και αγαπάμε".
Τα παιδιά που μισούν,περιφρονούν και υποτιμούν τους γονείς τους,
το κάνουν απο αγάπη,όσο ΠΑΡΆΛΟΓΟ κι αν ακούγεται.
Όταν η αγάπη του παιδιού δεν φτάνει το στόχο της,
μετατρέπεται πρώτα σε ΑΠΌΓΝΩΣΗ,έπειτα σε ΘΥΜΌ και,ίσως μετά,
σε ΜΙΣΟΣ. Η ΑΓΆΠΗ λοιπόν γίνεται μαρτύριο,
όταν κανείς κατ'αυτό τον τρόπο γυρνά την πλάτη στους γονείς του.
Αν κοιτάξετε τη μητέρα και τον πατέρα σας,
Αν κοιτάξετε τη μητέρα και τον πατέρα σας,
και μαζί κοιτάξετε οτιδήποτε ίσως σας ενόχλησε και τον απορρίψατε,και τους πείτε:
" Όπως και αν είστε,είστε οι γονείς μου,ακριβώς έτσι όπως είστε.
Γιαυτό και εγώ έχω γίνει αυτό που είμαι και έχω τη δύναμη που έχω.
" Όπως και αν είστε,είστε οι γονείς μου,ακριβώς έτσι όπως είστε.
Γιαυτό και εγώ έχω γίνει αυτό που είμαι και έχω τη δύναμη που έχω.
θα πράττω,με αυτά που έχω. Απο μένα είστε τώρα ελεύθεροι."
Αυτή είναι ΑΓΆΠΗ.Δεν πρόκειται όμως για μια συναισθηματικού τύπου αγάπη,
Αυτή είναι ΑΓΆΠΗ.Δεν πρόκειται όμως για μια συναισθηματικού τύπου αγάπη,
αλλά για την αγάπη που προέρχεται απο κατανόηση και διαθέτει μια εντελώς διαφορετική δύναμη.
(B.Hellinger,Helfen und Liebe,διάλεξη στην Karlsruhe 2003)
Δεν πρόκειται να απελευθερωθούμε ΑΠΌ την οικογένειά μας,
αλλά μπορούμε να απελευθερωθούμε ΜΈΣΑ σε αυτήν,παραμένοντας
έτσι ΕΝΩΜΈΝΟΙ με τους γονείς μας,με έναν πιο δυνατό και ζωτικό
τρόπο.Είναι σαν να τους λέμε:
" Αποδέχομαι όσα μου έχετε δώσει με αγάπη.
Όσα εσείς οφείλετε να φροντίσετε,σας τα αφήνω.
Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσω εγώ.
Και τώρα σας αφήνω στην ησυχία σας."
Όπως δηλώνει ο Bert Hellinger:
"Το νόημα αυτών των προτάσεων βρίσκεται πολύ βαθιά.
(B.Hellinger,Helfen und Liebe,διάλεξη στην Karlsruhe 2003)
Δεν πρόκειται να απελευθερωθούμε ΑΠΌ την οικογένειά μας,
αλλά μπορούμε να απελευθερωθούμε ΜΈΣΑ σε αυτήν,παραμένοντας
έτσι ΕΝΩΜΈΝΟΙ με τους γονείς μας,με έναν πιο δυνατό και ζωτικό
τρόπο.Είναι σαν να τους λέμε:
" Αποδέχομαι όσα μου έχετε δώσει με αγάπη.
Όσα εσείς οφείλετε να φροντίσετε,σας τα αφήνω.
Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσω εγώ.
Και τώρα σας αφήνω στην ησυχία σας."
Όπως δηλώνει ο Bert Hellinger:
"Το νόημα αυτών των προτάσεων βρίσκεται πολύ βαθιά.
Τα παιδιά έχουν τους δικούς τους γονείς και οι γονείς τα δικά τους παιδιά.
Παιδιά και γονείς είναι συγχρόνως διαφορετικοί και ανεξάρτητοι."
Μεταξύ παιδιών και γονιών υπάρχει μια ανισότητα όσον αφορά την ανταλλαγή του ΔΟΎΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΊΝ,
Μεταξύ παιδιών και γονιών υπάρχει μια ανισότητα όσον αφορά την ανταλλαγή του ΔΟΎΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΊΝ,
η οποία ποτέ δεν θα εξισωθεί.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα,ότι ως παιδιά,δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ανταποδώσουμε όλα όσα πήραμε απο τους γονείς μας.Απο αυτούς πήραμε πρώτα απο όλα τη ζωή μας,και το δώρο αυτό δεν θα μπορέσουμε φυσικά ποτέ να τους το ανταποδώσουμε.Επιπλέον,είναι και όλα τα άλλα που έχουμε πάρει,λίγα η πολλά,καλά η κακά.
Με την ιδιότητα του παιδιού μπορούμε να πάρουμε αυτά που οι γονείς μας δίνουν,με όποιο τρόπο και αν μας τα δίνουν.
Ακόμη όμως και οι κακές εμπειρίες έχουν την καλή τους πλευρά αφού μέσω αυτών,μαθαίνουμε και αναπτύσσουμε πλευρές του χαρακτήρα μας,που αλλιώς,ποτέ δεν θα είχαμε τη δυνατότητα.Ακόμη και αυτές λοιπόν οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως δώρο.
Και όπως δεν μπορούμε να φέρουμε αντί των γονιών μας,όλα όσα οι ίδιοι οφείλουν να φέρουν,ή να αποκαταστήσουμε αυτά που εκείνοι δεν πήραν απο τους δικούς του γονείς,πρέπει να αποδεχτούμε ότι ποτέ δεν θα μπορέσουμε να τους ανταποδώσουμε όλα όσα έχουμε πάρει.Αισθανόμαστε λοιπόν απέναντί τους υπόχρεοι.
Για να έχουν όμως νόημα η ζωή και η αγάπη,πρέπει κι εμείς
με τη σειρά μας να προσφέρουμε όσα έχουμε πάρει,στα παιδιά μας, στην εργασία μας,και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.
Κάποιος,ίσως εδώ διαφωνήσει,υποστηρίζοντας ότι πολλά απο αυτά που έχει πάρει είναι επιβλαβή και σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί να τα μεταδώσει σε άλλους.Αναντίρρητα,υπάρχουν βλαβερές εμπειρίες,στις οποίες είναι ανεπίτρεπτο να εκθέτουμε τα παιδιά,όπως π.χ. εμπειρίες αιμομιξίας και βιασμού,τις οποίες,λόγω ηλικίας,δεν θα μπορούσαν αποτρέψουν.Μπορούν όμως να αποδεσμευτούν
απο την παθογόνα εμπλοκή με τους γονείς τους,αφήνοντας τις συνέπειες και την ενοχή στου ίδιους.
O Bert Hellinger υποστηρίζει ότι εφόσον αποδεχτούμε τους γονείς μας όπως είναι,με τις αδυναμίες και τι εμπλοκές τους,θα είμαστε πλέον ελεύθεροι να προσφέρουμε μονάχα όσα προωθούν τη ζωή και την αγάπη.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα,ότι ως παιδιά,δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ανταποδώσουμε όλα όσα πήραμε απο τους γονείς μας.Απο αυτούς πήραμε πρώτα απο όλα τη ζωή μας,και το δώρο αυτό δεν θα μπορέσουμε φυσικά ποτέ να τους το ανταποδώσουμε.Επιπλέον,είναι και όλα τα άλλα που έχουμε πάρει,λίγα η πολλά,καλά η κακά.
Με την ιδιότητα του παιδιού μπορούμε να πάρουμε αυτά που οι γονείς μας δίνουν,με όποιο τρόπο και αν μας τα δίνουν.
Ακόμη όμως και οι κακές εμπειρίες έχουν την καλή τους πλευρά αφού μέσω αυτών,μαθαίνουμε και αναπτύσσουμε πλευρές του χαρακτήρα μας,που αλλιώς,ποτέ δεν θα είχαμε τη δυνατότητα.Ακόμη και αυτές λοιπόν οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως δώρο.
Και όπως δεν μπορούμε να φέρουμε αντί των γονιών μας,όλα όσα οι ίδιοι οφείλουν να φέρουν,ή να αποκαταστήσουμε αυτά που εκείνοι δεν πήραν απο τους δικούς του γονείς,πρέπει να αποδεχτούμε ότι ποτέ δεν θα μπορέσουμε να τους ανταποδώσουμε όλα όσα έχουμε πάρει.Αισθανόμαστε λοιπόν απέναντί τους υπόχρεοι.
Για να έχουν όμως νόημα η ζωή και η αγάπη,πρέπει κι εμείς
με τη σειρά μας να προσφέρουμε όσα έχουμε πάρει,στα παιδιά μας, στην εργασία μας,και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.
Κάποιος,ίσως εδώ διαφωνήσει,υποστηρίζοντας ότι πολλά απο αυτά που έχει πάρει είναι επιβλαβή και σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί να τα μεταδώσει σε άλλους.Αναντίρρητα,υπάρχουν βλαβερές εμπειρίες,στις οποίες είναι ανεπίτρεπτο να εκθέτουμε τα παιδιά,όπως π.χ. εμπειρίες αιμομιξίας και βιασμού,τις οποίες,λόγω ηλικίας,δεν θα μπορούσαν αποτρέψουν.Μπορούν όμως να αποδεσμευτούν
απο την παθογόνα εμπλοκή με τους γονείς τους,αφήνοντας τις συνέπειες και την ενοχή στου ίδιους.
O Bert Hellinger υποστηρίζει ότι εφόσον αποδεχτούμε τους γονείς μας όπως είναι,με τις αδυναμίες και τι εμπλοκές τους,θα είμαστε πλέον ελεύθεροι να προσφέρουμε μονάχα όσα προωθούν τη ζωή και την αγάπη.
Και καθετί που είναι βλαβερό,θα μείνει εκεί που ανήκει.
Αν αντίθετα,στραφούμε προς τους γονείς μας,λέγοντας ότι δεν θέλουμε να τους μοιάσουμε,ο κίνδυνος να γίνουμε
πράγματι όπως αυτοί,είναι μεγάλος.
Αν αντίθετα,στραφούμε προς τους γονείς μας,λέγοντας ότι δεν θέλουμε να τους μοιάσουμε,ο κίνδυνος να γίνουμε
πράγματι όπως αυτοί,είναι μεγάλος.
Αν εστιάσουμε απλά και μόνο στις ελλείψεις τους,θα παραμείνουμε ανίκανοι να ζήσουμε τη δική μας ζωή βλέποντας μακριά.
Όποιος απεναντίας μπορεί να πει:
"Ναι λοιπόν,αποδέχομαι με αγάπη όσα μου προσφέρετε και σας τιμώ ως γονείς μου"
παύει να μεταφέρει αρνητικά και παθογόνα πρότυπα συμπεριφοράς.
Ίσως αυτή η επιλογή να φαντάζει αδύνατη για κάποιον που αισθάνεται ότι υπήρξε θύμα της δύσκολης παιδικής του ηλικίας. Με τη βοήθεια των Οικογενειακών Αναπαραστάσεων,είναι πιθανό να ξεπεράσει κανείς το ασυγχώρητο,όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι υπήρξε θύμα σφοδρής βιαιότητας ή σεξουαλικής κακοποίησης.
Οι γονείς που απαιτούν απο τα παιδιά τους,όσα οι ίδιοι δεν έχουν πάρει απο τους δικούς τους γονείς,ή τους παρέχουν καθετί επιβλαβές,οφείλουν οι ίδιοι να φέρουν την ευθύνη,την ενοχή και τις επιπτώσεις των πράξεών τους.Αυτά τα φαινόμενα γίνονται ευδιάκριτα στις Συστημικές Αναπαραστάσεις, όπου η ενοχή και οι επιπτώσεις θα αποδοθούν εκεί που ανήκουν,ενώ συγχρόνως,θα επιτραπεί στο παιδί να εκφράσει την αδυναμία και τον πόνο του.
Μεταξύ των πραγμάτων που οι γονείς δεν επιτρέπεται να δώσουν στα παιδιά τους και αυτά με τη σειρά τους οφείλουν να ΜΗΝ αποδεχτούν,συγκαταλέγονται οι αρρώστιες,τα χρέη,τα βάρη που τους εναποτέθηκαν λόγω περιστάσεων,οι αδικίες που έχουν υποστεί ή διαπράξει οι γονείς,καθώς και τα προνόμια που αποτελούν προσωπικό τους επίτευγμα.
Τα παραπάνω,αφορούν όλα όσα οι γονείς απέκτησαν με προσωπικό αγώνα ή υπέστησαν λόγω συγκεκριμένων περιστάσεων.
Δεν τα έχουν κληρονομήσει από την προηγούμενη γενιά για να τα κληροδοτήσουν στην επόμενη.Είναι προσωπική τους ευθύνη. Δουλειά των γονιών είναι να προστατέψουν τα παιδιά τους απο την αρνητική επίδραση αυτών των πραγμάτων.Τα παιδιά με τη σειρά τους,πρέπει να εμπιστεύονται τους γονείς τους στην αντιμετώπιση οποιασδήποτε μοίρας προκύψει,με όποιο τρόπο οι γονείς επιλέξουν να το κάνουν.Όταν οι γονείς παρέχουν ή όταν τα παιδιά αποδέχονται καθετί επιζήμιο,τότε η αγάπη πλήττεται.Τα παιδιά χρειάζεται να ξεχωρίσουν τους εαυτούς τους απο τους γονείς τους και να γνωρίσουν τα όρια μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους.Αυτό αποτελεί έκφραση σεβασμού και αγάπης προς τους γονείς.
(Bert Hellinger,Η κρυφή Συμμετρία της Αγάπης)
Ευχαριστώ
Το ευχαριστώ σημαίνει
να πάρω αυτό που μου δίνεται,
να το κρατώ προσεκτικά στα χέρια,
να το πάρω μέσα μου,στην καρδιά μου,
μέχρι να νιώσω βαθιά μέσα μου
ότι είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Το ευχαριστώ σημαίνει επίσης,
στην πράξη να δώσω παραπέρα ότι μου χαρίστηκε,
κι ότι με αυτό τον τρόπο έγινε μέρος μου,
έτσι ώστε κι άλλοι να πλουτίσουν
απο αυτό που κι εγώ πλούτισα.
Τότε μόνο ολοκληρώνεται αυτό που μου δόθηκε.
Bert Hellinger - Gedanken Unterwegs / (Charlotte Palmgren - Αν ήξερες πόσο πολύ σε αγαπώ ! Εκδότης: ΑΛΦΆΒΗΤΟ ΖΩΗΣ 2008)
Τι είναι η ΣΥΣΤΗΜΙΚΉ ΑΝΑΠΑΡΆΣΤΑΣΗ του ΒERT HELLINGER ;
Η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν προχωρήσει τόσο πολύ, που δείχνουν ότι μπορούν να βοηθήσουν να ξεπεραστούν πολλά προβλήματα. Συγχρόνως όμως αυξάνονται οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές και οι φόβοι των ανθρώπων.Έχουμε φτερά όμως λείπουν οι ρίζες. Η οικογένεια είναι αυτή, που μας δίνει τις ρίζες. Όσο δεν ανα-γνωρίζουμε αυτές τις ρίζες, τα φτερά μας θα είναι αδύναμα ή ακόμα και ανύπαρκτα.Η Οικογενειακή Συστημική Αναπαράσταση είναι ένας τρόπος, να ανακαλύψουμε τις ρίζες μας και να απελευθερωθούμε από καταστάσεις που μας βλάπτουν, μας βαραίνουν ή μας αποδυναμώνουν.
Όποιος απεναντίας μπορεί να πει:
"Ναι λοιπόν,αποδέχομαι με αγάπη όσα μου προσφέρετε και σας τιμώ ως γονείς μου"
παύει να μεταφέρει αρνητικά και παθογόνα πρότυπα συμπεριφοράς.
Ίσως αυτή η επιλογή να φαντάζει αδύνατη για κάποιον που αισθάνεται ότι υπήρξε θύμα της δύσκολης παιδικής του ηλικίας. Με τη βοήθεια των Οικογενειακών Αναπαραστάσεων,είναι πιθανό να ξεπεράσει κανείς το ασυγχώρητο,όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι υπήρξε θύμα σφοδρής βιαιότητας ή σεξουαλικής κακοποίησης.
Οι γονείς που απαιτούν απο τα παιδιά τους,όσα οι ίδιοι δεν έχουν πάρει απο τους δικούς τους γονείς,ή τους παρέχουν καθετί επιβλαβές,οφείλουν οι ίδιοι να φέρουν την ευθύνη,την ενοχή και τις επιπτώσεις των πράξεών τους.Αυτά τα φαινόμενα γίνονται ευδιάκριτα στις Συστημικές Αναπαραστάσεις, όπου η ενοχή και οι επιπτώσεις θα αποδοθούν εκεί που ανήκουν,ενώ συγχρόνως,θα επιτραπεί στο παιδί να εκφράσει την αδυναμία και τον πόνο του.
Μεταξύ των πραγμάτων που οι γονείς δεν επιτρέπεται να δώσουν στα παιδιά τους και αυτά με τη σειρά τους οφείλουν να ΜΗΝ αποδεχτούν,συγκαταλέγονται οι αρρώστιες,τα χρέη,τα βάρη που τους εναποτέθηκαν λόγω περιστάσεων,οι αδικίες που έχουν υποστεί ή διαπράξει οι γονείς,καθώς και τα προνόμια που αποτελούν προσωπικό τους επίτευγμα.
Τα παραπάνω,αφορούν όλα όσα οι γονείς απέκτησαν με προσωπικό αγώνα ή υπέστησαν λόγω συγκεκριμένων περιστάσεων.
Δεν τα έχουν κληρονομήσει από την προηγούμενη γενιά για να τα κληροδοτήσουν στην επόμενη.Είναι προσωπική τους ευθύνη. Δουλειά των γονιών είναι να προστατέψουν τα παιδιά τους απο την αρνητική επίδραση αυτών των πραγμάτων.Τα παιδιά με τη σειρά τους,πρέπει να εμπιστεύονται τους γονείς τους στην αντιμετώπιση οποιασδήποτε μοίρας προκύψει,με όποιο τρόπο οι γονείς επιλέξουν να το κάνουν.Όταν οι γονείς παρέχουν ή όταν τα παιδιά αποδέχονται καθετί επιζήμιο,τότε η αγάπη πλήττεται.Τα παιδιά χρειάζεται να ξεχωρίσουν τους εαυτούς τους απο τους γονείς τους και να γνωρίσουν τα όρια μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους.Αυτό αποτελεί έκφραση σεβασμού και αγάπης προς τους γονείς.
(Bert Hellinger,Η κρυφή Συμμετρία της Αγάπης)
Ευχαριστώ
Το ευχαριστώ σημαίνει
να πάρω αυτό που μου δίνεται,
να το κρατώ προσεκτικά στα χέρια,
να το πάρω μέσα μου,στην καρδιά μου,
μέχρι να νιώσω βαθιά μέσα μου
ότι είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Το ευχαριστώ σημαίνει επίσης,
στην πράξη να δώσω παραπέρα ότι μου χαρίστηκε,
κι ότι με αυτό τον τρόπο έγινε μέρος μου,
έτσι ώστε κι άλλοι να πλουτίσουν
απο αυτό που κι εγώ πλούτισα.
Τότε μόνο ολοκληρώνεται αυτό που μου δόθηκε.
Bert Hellinger - Gedanken Unterwegs / (Charlotte Palmgren - Αν ήξερες πόσο πολύ σε αγαπώ ! Εκδότης: ΑΛΦΆΒΗΤΟ ΖΩΗΣ 2008)
Τι είναι η ΣΥΣΤΗΜΙΚΉ ΑΝΑΠΑΡΆΣΤΑΣΗ του ΒERT HELLINGER ;
Η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν προχωρήσει τόσο πολύ, που δείχνουν ότι μπορούν να βοηθήσουν να ξεπεραστούν πολλά προβλήματα. Συγχρόνως όμως αυξάνονται οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές και οι φόβοι των ανθρώπων.Έχουμε φτερά όμως λείπουν οι ρίζες. Η οικογένεια είναι αυτή, που μας δίνει τις ρίζες. Όσο δεν ανα-γνωρίζουμε αυτές τις ρίζες, τα φτερά μας θα είναι αδύναμα ή ακόμα και ανύπαρκτα.Η Οικογενειακή Συστημική Αναπαράσταση είναι ένας τρόπος, να ανακαλύψουμε τις ρίζες μας και να απελευθερωθούμε από καταστάσεις που μας βλάπτουν, μας βαραίνουν ή μας αποδυναμώνουν.
Όταν
γίνει αυτό, κυλάει όλη η δύναμη μέσα από τις ρίζες μας, δυναμώνει τα
φτερά μας ώστε κυριολεκτικά να είμαστε έτοιμοι να πετάξουμε ελεύθεροι
προς την καινούρια μας ζωή.
Ο Bert Hellinger που ανακάλυψε την Συστημική Αναπαράσταση συνοψίζει την εμπειρία του ως εξής : Όταν η οικογένεια οδηγείται μέσα από την αναπαράσταση σε τάξη, μπορεί ο καθένας μας να απελευθερωθεί. Τότε έρχεται η δύναμη της οικογένειας και των προγόνων να μας στηρίξει. Μόνο όταν αναγνωριστεί η σύνδεση με την οικογένεια, ξεκαθαριστούν και μοιραστούν σωστά οι ευθύνες, νοιώθει ο καθένας, να φεύγουν ξένα βάρη από πάνω του και ακολουθεί την προσωπική ιδιαίτερη πορεία του, χωρίς να τον ακολουθεί ή να τον βαραίνει πλέον το παρελθόν.
Στην Συστημική Αναπαράσταση αποκαλύπτονται εντάσεις, προβλήματα και καταστροφικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας.Ο Συντονιστής – Θεραπευτής εργάζεται με αυτά τα στοιχεία και συνήθως βρίσκεται η λύση. Ο καλύτερος και ευκολότερος τρόπος να γίνει μία αναπαράσταση είναι μέσω σεμιναρίων, γίνεται όμως και με προσωπικές συνεδρίες. Τα θέματα που μπορούν να δουλευτούν μέσα από τις αναπαραστάσεις συνήθως αφορούν υποθέσεις: προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, υγείας, διλημμάτων, δύσκολων αποφάσεων κ.ά.
Μέσα από μια απλή, σύντομη αλλά βαθιά μεταμορφωτική διαδικασία έρχονται στην επιφάνεια κρυμμένες αλήθειες, συναισθήματα και ταυτίσεις, δικές μας και άλλων σημαντικών μελών του οικογενειακού συστήματός μας, που μέχρι τώρα προξενούσαν πόνο και εγκλωβισμό.Η εμπειρία της αναπαράστασης οδηγεί στην απεμπλοκή και απελευθέρωση από βάρη που δεν μας ανήκουν προσφέροντας κάθαρση, αποδοχή και συμφιλίωση, έτσι ανακαλύπτεις τη δική σου μοναδική θέση, νιώθεις όλη τη δύναμη και την ενέργεια που πηγάζουν απ’ αυτήν και αφήνεσαι με εμπιστοσύνη, στο «ποτάμι της ζωής».
Με τη «Συστημική Αναπαράσταση», κατανοούμε και αποκαλύπτουμε το αίτιο του προβλήματος στη σχέση, ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς τι πρέπει να επεξεργαστούμε στην κάθε περίπτωση, έχοντας άμεσα θεραπευτικά αποτελέσματα.
Μέσω της συστημικής αναπαράστασης έχει έρθει στο φως το γεγονός ότι είμαστε συνδεδεμένοι σε ένα μεγαλύτερο σύστημα, σε ένα οικογενειακό σύστημα. Σε αυτό το σύστημα δεν ανήκουν μόνον οι γονείς και τα αδέρφια μας, αλλά και οι προπάτορες, οι πρόγονοι. Σε αυτό το σύστημα ανήκουν επίσης και άλλοι, που ήταν σημαντικοί για αυτό το σύστημα με έναν συγκεκριμένο τρόπο , όπως για παράδειγμα παλαιότεροι σύντροφοι των γονιών ή των παππούδων μας. Σε αυτό το σύστημα όλοι καθοδηγούνται απο μια κοινή δύναμη. Αυτή η δύναμη ακολουθεί συγκεκριμένους νόμους.
Το οικογενειακό σύστημα είναι ένα πνευματικό πεδίο. Μέσα σε αυτό το πνευματικό πεδίο -έτσι μπορούμε να το βιώσουμε μέσα στη συστημική αναπαράσταση- όλοι είναι συντονισμένοι με όλους. Αυτό το πεδίο μερικές φορές βρίσκεται σε αταξία. Η αταξία σε ένα τέτοιο πεδίο προκύπτει όταν κάποιος, ο οποίος επίσης ανήκει σε αυτό, αποκλείεται ή απορρίπτεται ή ξεχνιέται. Αυτά τα ξεχασμένα ή αποκλεισμένα πρόσωπα βρίσκονται σε συντονισμό μαζί μας και προβάλλουν στο παρόν. Γιατί σε αυτό το πεδίο ισχύει ένας βασικός νόμος: Όλοι όσοι ανήκουν εδώ έχουν το ίδιο αναφαίρετο δικαίωμα να ανήκουν εδώ. Κανείς δεν μπορεί να αποκλειστεί. Απο αυτό το πεδίο κανείς δεν χάνεται, συνεχίζει να επιδρά σε αυτό το πεδίο. Όταν αποκλείεται, άσχετα απολύτως απο τους λόγους, ένα άλλο μέλος της οικογένειας προορίζεται, υπό την επίδραση αυτού του πεδίου, να εκπροσωπήσει τον αποκλεισμένο μέσω αυτού του συντονισμού. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το μέλος, για παράδειγμα ένα παιδί, να συμπεριφέρεται παράξενα. Ίσως να γίνει εξαρτημένο, ή άρρωστο, ή εγκληματίας ή επιθετικό. Πιθανά να γίνει ακόμα και φονιάς ή οτιδήποτε. Αλλά γιατί; Επειδή αυτό το πρόσωπο κοιτάζει τον αποκλεισμένο με αγάπη και με την συμπεριφορά του μας αναγκάζει να προσέξουμε με αγάπη αυτόν τον απορριφθέντα, αυτόν τον αποκλεισμένο. Η υποτιθέμενη αυτή κακή συμπεριφορά είναι αγάπη προς εκείνον ο οποίος έχει αποκλειστεί απο αυτό το πεδίο.
Τώρα, αντί να ανησυχούμε για ένα τέτοιο παιδί και να προσπαθούμε να το αλλάξουμε, κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν βοηθάει σε τίποτα όπως πολύ καλά ήδη γνωρίζετε, επειδή ενεργοποιούνται πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις, κοιτάζουμε μαζί με αυτό το παιδί το πεδίο, στο οποίο ανήκουμε, αυτό το πνευματικό πεδίο. Κοιτάζουμε μέχρι να μπορέσουμε, υπό την καθοδήγηση αυτού του παιδιού, να αναγνωρίσουμε αυτό το αποκλεισμένο πρόσωπο, που περιμένει να το προσέξουμε και να το ξαναδεχτούμε μέσα στην ψυχή μας, στην καρδιά μας, στην οικογένειά μας, στην ομάδα μας, ίσως ακόμα και στον λαό μας.
Επομένως όλα τα παιδιά είναι καλά, όταν τα αφήνουμε να είναι καλά.
Δηλαδή όταν, αντί να κοιτάζουμε μόνο τα παιδιά, κοιτάζουμε προς τα εκεί που αυτά κοιτάζουν, με αγάπη.
Αυτή είναι η μεγάλη εμπειρία με την συστημική αναπαράσταση: Αντί να ανησυχούμε για αυτά τα παιδιά ή για άλλα πρόσωπα και να σκεφτόμαστε, “Μα πώς μπορούν να συμπεριφέρονται έτσι;”, κοιτάζουμε μαζί τους το αποκλεισμένο πρόσωπο και το δεχόμαστε κοντά μας. Όταν αυτό το πρόσωπο ξαναμπαίνει στην ψυχή των γονιών και της οικογένειας και της ομάδας, το παιδί ανακουφίζεται και μπορεί επιτέλους να απελευθερωθεί απο την εμπλοκή με ένα άλλο πρόσωπο.
Ποιός άλλος λυτρώνεται επίσης; Οι γονείς και τα άλλα μέλη της οικογένειας. Ξαφνικά γινόμαστε διαφορετικοί, πλουσιότεροι, επειδή έχουμε δώσει σε κάτι αποκλεισμένο και πάλι μια θέση μέσα μας. Όλοι μπορούν τώρα, στο παρόν, να συμπεριφερθούν διαφορετικά.
Με περισσότερη αγάπη, με περισσότερη επιείκεια μακριά απο τις φτηνές διακρίσεις μας για το καλό και το κακό, μέσα απο τις οποίες πιθανόν πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι και ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι, αν και οι άλλοι, τους οποίους θεωρούμε κακούς ή κατώτερους, αγαπούν αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Όταν κοιτάζουμε μαζί με τα παιδιά προς τα εκεί που αυτά αγαπούν, αυτές οι διακρίσεις ανάμεσα στο καλό και στο κακό παύουν να υπάρχουν.
Ένα άλλο συμπέρασμα είναι φυσικά ότι και οι γονείς μας είναι καλοί και ότι πίσω απο όλα όσα θα θέλαμε να χρεώσουμε ίσως στους γονείς μας, δρα η αγάπη. Αυτή η αγάπη δεν πηγαίνει όμως σε εμάς, αλλά κάπου αλλού, εκεί όπου κοίταζαν όταν ήταν παιδιά, προς κάποιον τον οποίο ήθελαν να φέρουν μέσα στην οικογένεια. Όταν αρχίζουμε να δίνουμε χώρο μέσα μας σε όλους αυτούς τους αποκλεισμένους, τότε κοιτάζουμε και εμείς μαζί με τους γονείς μας προς τα εκεί που αγαπούν. Έτσι απελευθερωνόμαστε τόσο εμείς, όσο και οι γονείς μας. Ξαφνικά βιώνουμε τον εαυτό μας σε μιαν εντελώς διαφορετική κατάσταση και μαθαίνουμε τι σημαίνει η πραγματική αγάπη.
(Bert Hellinger "η ευτυχία που διαρκεί" εκδ. κλωθω)
Ποια είναι η Eva Haenggi ;
Η Eva Hänggi,lic.rer.pol.,Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συστημικών Λύσεων του Bert Hellinger,πριν 25 χρόνια γνώρισε τον Bert Hellinger και την Οικογενειακή Αναπαράσταση και εξασκεί τις " Συστημικές Λύσεις " απο τότε.Συνεχίζει να την εκπλήσσει η απλότητα της μεθόδου των Οικογενειακών Αναπαραστάσεων,μέσω της οποίας καταφέρνουν να διαλευκανθούν ακόμα και τα πιο δύσκολα υπαρξιακά προβλήματα.Έρχεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια για Σεμινάρια και μιλά την ελληνική γλώσσα.
Το Σεμινάριο θα γίνει στη Γερμανική Γλώσσα με Μετάφραση στα Ελληνικά.
Τόπος Σεμιναρίου:
Atelier de la Danse (Σχολή Χορού)
Ζαλόγγου 41
60100 Κατερίνη Aκριβώς δίπλα στην Ιδιωτική Κλινική "Ασκληπιός"
(γνωστή ως Κλινική Κωτακίδη)
'Ώρες Σεμιναρίου
Παρασκευή 06. Δεκεμβρίου: 5 μμ - 9 μμ Σάββατο 07.Δεκεμβρίου: 10 πμ - 6 μμ
Κυριακή 08.Δεκεμβρίου: 10 πμ - 6 μμ
Οργάνωση:
Eva Haenggi
info@evahaenggi.ch
Ο Bert Hellinger που ανακάλυψε την Συστημική Αναπαράσταση συνοψίζει την εμπειρία του ως εξής : Όταν η οικογένεια οδηγείται μέσα από την αναπαράσταση σε τάξη, μπορεί ο καθένας μας να απελευθερωθεί. Τότε έρχεται η δύναμη της οικογένειας και των προγόνων να μας στηρίξει. Μόνο όταν αναγνωριστεί η σύνδεση με την οικογένεια, ξεκαθαριστούν και μοιραστούν σωστά οι ευθύνες, νοιώθει ο καθένας, να φεύγουν ξένα βάρη από πάνω του και ακολουθεί την προσωπική ιδιαίτερη πορεία του, χωρίς να τον ακολουθεί ή να τον βαραίνει πλέον το παρελθόν.
Στην Συστημική Αναπαράσταση αποκαλύπτονται εντάσεις, προβλήματα και καταστροφικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας.Ο Συντονιστής – Θεραπευτής εργάζεται με αυτά τα στοιχεία και συνήθως βρίσκεται η λύση. Ο καλύτερος και ευκολότερος τρόπος να γίνει μία αναπαράσταση είναι μέσω σεμιναρίων, γίνεται όμως και με προσωπικές συνεδρίες. Τα θέματα που μπορούν να δουλευτούν μέσα από τις αναπαραστάσεις συνήθως αφορούν υποθέσεις: προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, υγείας, διλημμάτων, δύσκολων αποφάσεων κ.ά.
Μέσα από μια απλή, σύντομη αλλά βαθιά μεταμορφωτική διαδικασία έρχονται στην επιφάνεια κρυμμένες αλήθειες, συναισθήματα και ταυτίσεις, δικές μας και άλλων σημαντικών μελών του οικογενειακού συστήματός μας, που μέχρι τώρα προξενούσαν πόνο και εγκλωβισμό.Η εμπειρία της αναπαράστασης οδηγεί στην απεμπλοκή και απελευθέρωση από βάρη που δεν μας ανήκουν προσφέροντας κάθαρση, αποδοχή και συμφιλίωση, έτσι ανακαλύπτεις τη δική σου μοναδική θέση, νιώθεις όλη τη δύναμη και την ενέργεια που πηγάζουν απ’ αυτήν και αφήνεσαι με εμπιστοσύνη, στο «ποτάμι της ζωής».
Με τη «Συστημική Αναπαράσταση», κατανοούμε και αποκαλύπτουμε το αίτιο του προβλήματος στη σχέση, ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς τι πρέπει να επεξεργαστούμε στην κάθε περίπτωση, έχοντας άμεσα θεραπευτικά αποτελέσματα.
Μέσω της συστημικής αναπαράστασης έχει έρθει στο φως το γεγονός ότι είμαστε συνδεδεμένοι σε ένα μεγαλύτερο σύστημα, σε ένα οικογενειακό σύστημα. Σε αυτό το σύστημα δεν ανήκουν μόνον οι γονείς και τα αδέρφια μας, αλλά και οι προπάτορες, οι πρόγονοι. Σε αυτό το σύστημα ανήκουν επίσης και άλλοι, που ήταν σημαντικοί για αυτό το σύστημα με έναν συγκεκριμένο τρόπο , όπως για παράδειγμα παλαιότεροι σύντροφοι των γονιών ή των παππούδων μας. Σε αυτό το σύστημα όλοι καθοδηγούνται απο μια κοινή δύναμη. Αυτή η δύναμη ακολουθεί συγκεκριμένους νόμους.
Το οικογενειακό σύστημα είναι ένα πνευματικό πεδίο. Μέσα σε αυτό το πνευματικό πεδίο -έτσι μπορούμε να το βιώσουμε μέσα στη συστημική αναπαράσταση- όλοι είναι συντονισμένοι με όλους. Αυτό το πεδίο μερικές φορές βρίσκεται σε αταξία. Η αταξία σε ένα τέτοιο πεδίο προκύπτει όταν κάποιος, ο οποίος επίσης ανήκει σε αυτό, αποκλείεται ή απορρίπτεται ή ξεχνιέται. Αυτά τα ξεχασμένα ή αποκλεισμένα πρόσωπα βρίσκονται σε συντονισμό μαζί μας και προβάλλουν στο παρόν. Γιατί σε αυτό το πεδίο ισχύει ένας βασικός νόμος: Όλοι όσοι ανήκουν εδώ έχουν το ίδιο αναφαίρετο δικαίωμα να ανήκουν εδώ. Κανείς δεν μπορεί να αποκλειστεί. Απο αυτό το πεδίο κανείς δεν χάνεται, συνεχίζει να επιδρά σε αυτό το πεδίο. Όταν αποκλείεται, άσχετα απολύτως απο τους λόγους, ένα άλλο μέλος της οικογένειας προορίζεται, υπό την επίδραση αυτού του πεδίου, να εκπροσωπήσει τον αποκλεισμένο μέσω αυτού του συντονισμού. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το μέλος, για παράδειγμα ένα παιδί, να συμπεριφέρεται παράξενα. Ίσως να γίνει εξαρτημένο, ή άρρωστο, ή εγκληματίας ή επιθετικό. Πιθανά να γίνει ακόμα και φονιάς ή οτιδήποτε. Αλλά γιατί; Επειδή αυτό το πρόσωπο κοιτάζει τον αποκλεισμένο με αγάπη και με την συμπεριφορά του μας αναγκάζει να προσέξουμε με αγάπη αυτόν τον απορριφθέντα, αυτόν τον αποκλεισμένο. Η υποτιθέμενη αυτή κακή συμπεριφορά είναι αγάπη προς εκείνον ο οποίος έχει αποκλειστεί απο αυτό το πεδίο.
Τώρα, αντί να ανησυχούμε για ένα τέτοιο παιδί και να προσπαθούμε να το αλλάξουμε, κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν βοηθάει σε τίποτα όπως πολύ καλά ήδη γνωρίζετε, επειδή ενεργοποιούνται πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις, κοιτάζουμε μαζί με αυτό το παιδί το πεδίο, στο οποίο ανήκουμε, αυτό το πνευματικό πεδίο. Κοιτάζουμε μέχρι να μπορέσουμε, υπό την καθοδήγηση αυτού του παιδιού, να αναγνωρίσουμε αυτό το αποκλεισμένο πρόσωπο, που περιμένει να το προσέξουμε και να το ξαναδεχτούμε μέσα στην ψυχή μας, στην καρδιά μας, στην οικογένειά μας, στην ομάδα μας, ίσως ακόμα και στον λαό μας.
Επομένως όλα τα παιδιά είναι καλά, όταν τα αφήνουμε να είναι καλά.
Δηλαδή όταν, αντί να κοιτάζουμε μόνο τα παιδιά, κοιτάζουμε προς τα εκεί που αυτά κοιτάζουν, με αγάπη.
Αυτή είναι η μεγάλη εμπειρία με την συστημική αναπαράσταση: Αντί να ανησυχούμε για αυτά τα παιδιά ή για άλλα πρόσωπα και να σκεφτόμαστε, “Μα πώς μπορούν να συμπεριφέρονται έτσι;”, κοιτάζουμε μαζί τους το αποκλεισμένο πρόσωπο και το δεχόμαστε κοντά μας. Όταν αυτό το πρόσωπο ξαναμπαίνει στην ψυχή των γονιών και της οικογένειας και της ομάδας, το παιδί ανακουφίζεται και μπορεί επιτέλους να απελευθερωθεί απο την εμπλοκή με ένα άλλο πρόσωπο.
Ποιός άλλος λυτρώνεται επίσης; Οι γονείς και τα άλλα μέλη της οικογένειας. Ξαφνικά γινόμαστε διαφορετικοί, πλουσιότεροι, επειδή έχουμε δώσει σε κάτι αποκλεισμένο και πάλι μια θέση μέσα μας. Όλοι μπορούν τώρα, στο παρόν, να συμπεριφερθούν διαφορετικά.
Με περισσότερη αγάπη, με περισσότερη επιείκεια μακριά απο τις φτηνές διακρίσεις μας για το καλό και το κακό, μέσα απο τις οποίες πιθανόν πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι και ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι, αν και οι άλλοι, τους οποίους θεωρούμε κακούς ή κατώτερους, αγαπούν αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Όταν κοιτάζουμε μαζί με τα παιδιά προς τα εκεί που αυτά αγαπούν, αυτές οι διακρίσεις ανάμεσα στο καλό και στο κακό παύουν να υπάρχουν.
Ένα άλλο συμπέρασμα είναι φυσικά ότι και οι γονείς μας είναι καλοί και ότι πίσω απο όλα όσα θα θέλαμε να χρεώσουμε ίσως στους γονείς μας, δρα η αγάπη. Αυτή η αγάπη δεν πηγαίνει όμως σε εμάς, αλλά κάπου αλλού, εκεί όπου κοίταζαν όταν ήταν παιδιά, προς κάποιον τον οποίο ήθελαν να φέρουν μέσα στην οικογένεια. Όταν αρχίζουμε να δίνουμε χώρο μέσα μας σε όλους αυτούς τους αποκλεισμένους, τότε κοιτάζουμε και εμείς μαζί με τους γονείς μας προς τα εκεί που αγαπούν. Έτσι απελευθερωνόμαστε τόσο εμείς, όσο και οι γονείς μας. Ξαφνικά βιώνουμε τον εαυτό μας σε μιαν εντελώς διαφορετική κατάσταση και μαθαίνουμε τι σημαίνει η πραγματική αγάπη.
(Bert Hellinger "η ευτυχία που διαρκεί" εκδ. κλωθω)
Ποια είναι η Eva Haenggi ;
Η Eva Hänggi,lic.rer.pol.,Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συστημικών Λύσεων του Bert Hellinger,πριν 25 χρόνια γνώρισε τον Bert Hellinger και την Οικογενειακή Αναπαράσταση και εξασκεί τις " Συστημικές Λύσεις " απο τότε.Συνεχίζει να την εκπλήσσει η απλότητα της μεθόδου των Οικογενειακών Αναπαραστάσεων,μέσω της οποίας καταφέρνουν να διαλευκανθούν ακόμα και τα πιο δύσκολα υπαρξιακά προβλήματα.Έρχεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια για Σεμινάρια και μιλά την ελληνική γλώσσα.
Το Σεμινάριο θα γίνει στη Γερμανική Γλώσσα με Μετάφραση στα Ελληνικά.
Τόπος Σεμιναρίου:
Atelier de la Danse (Σχολή Χορού)
Ζαλόγγου 41
60100 Κατερίνη Aκριβώς δίπλα στην Ιδιωτική Κλινική "Ασκληπιός"
(γνωστή ως Κλινική Κωτακίδη)
'Ώρες Σεμιναρίου
Παρασκευή 06. Δεκεμβρίου: 5 μμ - 9 μμ Σάββατο 07.Δεκεμβρίου: 10 πμ - 6 μμ
Κυριακή 08.Δεκεμβρίου: 10 πμ - 6 μμ
Οργάνωση:
Eva Haenggi
info@evahaenggi.ch
Πληροφορίες/Μετάφραση:
Πάρης Προδρομίδης
paris.prodromidis@gmail.com
http://www.facebook.com/Systimikeslyseis
