Γιάννης
Τσαπουρνιώτης
Κάθε
χρόνο τέτοια εποχή, παραμονές των
Χριστουγέννων, ανάμεικτα συναισθήματα
κυριεύουν τον εσωτερικό μου κόσμο. Τι
έκανα τη χρονιά που πέρασε, τι πρόσφερα
στους οικείους μου, στους συνανθρώπους
μου; Αγάπησα; Αγαπήθηκα; Μίσησα; Μισήθηκα;
Σεβάστηκα τους γύρω μου; Κέρδισα τον
σεβασμό τους;
Πολλά
κενά και ερωτηματικά συγκεντρώνονται
κάθε φορά που επιχειρώ να κάνω τον ετήσιο
απολογισμό των πράξεων μου. Η σκληρή
πραγματικότητα δοκιμάζει την αντοχή
μου και κάθε χρονιά που φεύγει μου
διδάσκει πολλά.
Η
απώλεια φέτος δύο πολύ σημαντικών
ανθρώπων στη ζωή μου, μέσα σε διάστημα
λίγων μηνών, της μητέρας μου και του
καλύτερου μου φίλου, χάραξαν έντονα
σημάδια στην ψυχή μου. Πώς να λησμονήσεις
τα αγαπημένα σου πρόσωπα; Πώς να μη
λυπηθείς; Πώς να μην κλάψεις; Πόση δύναμη
χρειάζεσαι για να συνεχίσεις δυνατός
μέσα σε μια κοινωνία που καθημερινά σου
επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις; Τι
είναι ο θάνατος και ποια είναι η αληθινή
προσευχή στην μνήμη των θανόντων μας;
Ο
άνθρωπος αντέχει στα δύσκολα. Ο Θεός
μας δοκιμάζει καθημερινά. Φαντάζει όμως
αδύνατο στον κόσμο που ζούμε να
συνταιριάσεις το αληθινό νόημα της ζωής
με την τραγική εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Φαντάζει δύσκολο να μιλήσεις για αγάπη,
μετάνοια και συγνώμη σε όσους ρυθμίζουν
τις τύχες της Ελλάδας και οδηγούν τους
πολίτες σε αδιέξοδους δρόμους, σε αβέβαιο
μέλλον.
Προσμένουμε
τα Χριστούγεννα και φέτος με χαρά. Η
χαρά μας αυτή θα εγκλωβιστεί και πάλι
στα δώρα, στα γλυκά, στα εδέσματα, στη
γαλοπούλα και στο χοιρινό. Θα ανάψουμε
τα φώτα, αλλά το αληθινό φως που εκπέμπει
συνέχεια από ψηλά το αγνοούμε γιατί
ζούμε στο σκοτάδι που μας βολεύει.
Κάθε
χρόνο νηστεύω και όμως αισθάνομαι
χορτάτος όταν έρχονται τα Χριστούγεννα
γιατί ακόμη και τα νηστίσιμα τα στολίσαμε
με πλούσια «συνθετικά» έτσι ώστε να μην
μας λείπουν τα απαραίτητα από το τραπέζι.
Έχει «μπουκώσει» το στομάχι και το μυαλό
μου από ανούσια «γεύματα». Κι αν ακόμη
νηστεύω σαράντα ημέρες τον συνάνθρωπο
μου που υποφέρει τον συμπονώ; Τον δυστυχή
τον αφουγκράζομαι; Τον άρρωστο του
δείχνω την συμπάθεια μου;
Όχι
δεν προλαβαίνω να συμπαρασταθώ στον
πόνο του αλλουνού γιατί έχω κλειστεί
στο σπιτάκι του εαυτού μου και έχω φράξει
το εγώ μου με τα «κάγκελα» της σιωπής
και της αυταρέσκειας.
Αν
και η Γέννηση του Χριστού εγκαινιάζει
το καινούργιο, το καθαρό, το αμόλυντο,
το άφθαρτο και το αγνό εμείς συνεχίζουμε
να ζούμε σκλάβοι στην φθαρτότητα και
την αμαρτία. Όσο η φιλαυτία μας εξουσιάζει
δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη θυσία
του Θεανθρώπου που απλόχερα μας χάρισε
τα πάντα σε αυτόν τον πλανήτη.
Θα
μπορέσουμε ποτέ να νικήσουμε αυτόν τον
δυνάστη, τον εγωισμό μας; Θα δείξουμε
επιτέλους την αγάπη και την ανιδιοτέλεια
που μας δίδαξε ο Χριστός για να ξεπεράσουμε
το αμαρτωλό παρελθόν μας;
Πρέπει
να μας προβληματίσει το αληθινό νόημα
αυτών των άγιων ημερών, για να είμαστε
έτοιμοι, για να μπορούμε ειλικρινά να
ευχηθούμε και να ζήσουμε Καλά Χριστούγεννα.
Γιάννης
Τσαπουρνιώτης
