Γράφει o Άκης Δημητριάδης
Πριν από δύο χρόνια οι Υπουργοί
Υγείας, Δημόσιας Τάξης και Οικονομικών έβγαλαν με ομόφωνη απόφαση έναν επίσημο
νόμο για όλη την ελληνική επικράτεια ότι απαγορεύεται πολύ αυστηρά το κάπνισμα
σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους (νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες,
εστιατόρια, καφετέριες, καταστήματα, κλπ.).
Ήταν άλλος ένας νόμος, που προστέθηκε
στις δεκάδες χιλιάδες νόμους αυτής της χώρας που ΔΕΝ ΤΗΡΟΥΝΤΑΙ. Αν
εξαιρέσει κανείς τα νοσοκομεία, σε όλους τους υπόλοιπους δημόσιους χώρους ο
καθένας κάνει ότι του καπνίσει, δηλαδή καπνίζει κανονικά ντουμάνι, και γράφει
το νόμο στα παλιά του τα παπούτσια.
Υπήρξα καπνιστής για 20 χρόνια και
καταλαβαίνω πολύ καλά έναν που καπνίζει. Το κάπνισμα είναι μια συνήθεια, μια
εξάρτηση περισσότερο ψυχολογική και λιγότερο οργανική (όπως λ.χ. τα ναρκωτικά).
Έχει κανείς την (ψευδ)αίσθηση ότι ξεδίνει και ξεχνά τα βάσανά του.
Όπως λέει και το παλιό τραγούδι με τον
Σπύρο Ζαγοραίο και την Καίτη Γκρέϋ;
Άναψε το
τσιγάρο, δώσ’ μου φωτιά, έχω μεγάλο ντέρτι μες την καρδιά
Έχω μεγάλο ντέρτι μες την καρδιά, άναψε το τσιγάρο, δώσ’ μου φωτιά…
Έχω μεγάλο ντέρτι μες την καρδιά, άναψε το τσιγάρο, δώσ’ μου φωτιά…
Σ’ αυτή τη χώρα, όμως, έχουμε
φτάσει στα όρια του παραλογισμού και της σχιζοφρένειας. Διότι αυτός που
καπνίζει:
·
Δεν
ενοχλεί και βλάπτει μόνο τον εαυτό του, αλλά και τον συνάνθρωπό του μη
καπνιστή, ακόμα και το μωρό παιδί του.
·
Υπάρχουν
έγκυες γυναίκες που καπνίζουν και μεταδίδουν στο έμβρυο άμεσα με το αίμα τη
νικοτίνη και τις άλλες 48 βλαπτικές καρκινογόνες ουσίες του τσιγάρου.
·
Υπάρχουν
ηλικιωμένοι που πάσχουν και βήχουν από Χ.Α.Α. (Χρόνια Αναπνευστική Ανεπάρκεια),
τα πνευμόνια τους είναι κατάμαυρα, κι όμως εξακολουθούν να καπνίζουν σαν
φουγάρο. Μόλις σβήσουν το ένα τσιγάρο πιάνουν το πακέτο κι ανάβουν άλλο.
Η Κατερίνη έχει ίσως τους
περισσότερους συνταξιούχους (κανονικούς – όχι μαϊμού) και τα περισσότερα
καφενεία και καφετέριες από όλες τις ελληνικές πόλεις. Με τους φίλους μου
συνταξιούχους συναντιόμαστε σε μια καφετέρια σχεδόν κάθε μέρα. Το καλοκαίρι
έξω, τώρα το χειμώνα μέσα λόγω κρύου.
Μέχρι πρόσφατα και σ’ αυτήν τη
καφετέρια απαγορευόταν το κάπνισμα και στα τραπεζάκια δεν υπήρχε σταχτοδοχείο.
Τελευταία, όμως, οι παράνομοι καπνιστές της έγιναν περισσότεροι από εμάς που
δεν καπνίζουμε και ο καπνός άρχισε να μας ενοχλεί τόσο πολύ, που αναγκαστήκαμε
να φύγουμε και να πάμε σε άλλη καφετέρια.
Διαμαρτυρηθήκαμε στον ιδιοκτήτη της
καφετέριας, αλλά αυτός μας είπε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί λόγω της
οικονομικής κρίσης οι πελάτες του μειώθηκαν τόσο πολύ, που εάν διώξει και τους
λίγους καπνιστές που απέμειναν ως πελάτες, θα αναγκαστεί να κλείσει την
καφετέρια.
Έτσι, λοιπόν, ψάξαμε για άλλη
καφετέρια που να μη καπνίζουν. Ψάξαμε, ψάξαμε παντού, αλλά δεν βρήκαμε. Σε όλες
καπνίζουν. Και πιο πολύ από όλους καπνίζουν οι γυναίκες!
Δεν μπορώ να καταλάβω ποια είναι τα
τόσο σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτές οι νέες και οι νέοι, και θέλουν
να τα ξεχάσουν καπνίζοντας τρία πακέτα βαριά τσιγάρα τη μέρα. Επίσης δεν μπορώ
να καταλάβω, αφού δεν δουλεύουν, πού βρίσκουν λεφτά για τσιγάρα και φραπεδάκια,
300-400 ευρώ το μήνα;
Τελικά, οι φίλοι μου κι εγώ καταλήξαμε
να πίνουμε τον καφέ μας στον ...παιδότοπο, δηλαδή σε εκείνους τους κλειστούς
χώρους – μαγαζιά που είναι παιδική χαρά, όπου πάνε οι μητέρες και οι
γιαγιάδες τα μικρά παιδιά για να παίξουν με την επιτήρηση μιας κοπέλας. Αυτοί
οι παιδότοποι διαθέτουν και δυο-τρία τραπεζάκια για καφέ για τους γονείς και
γιαγιάδες/παππούδες όση ώρα αυτοί περιμένουν να παίξουν τα παιδιά ή τα εγγόνια.
Εδώ βέβαια δεν καπνίζουν, αλλά τι να
το κάνεις; Δεν είναι και κανονική καφετέρια.
Έτσι, τώρα περιμένουμε να περάσει ο
χειμώνας, να έλθει η άνοιξη και το καλοκαίρι, τότε που οι κανονικές καφετέριες
στην πλατεία και τους πεζόδρομους βγάζουν τραπεζάκια έξω, να επανέλθουμε στις
γνωστές μας υπαίθριες καφετέριες, οπότε και να καπνίζουν στο διπλανό τραπεζάκι
δεν θα μας ενοχλούν και τόσο πολύ.
