O ματωμένος Δεκέμβρης του 1944 αποτελεί άλλη μια ηρωική στιγμή του Ελληνικού λαού. Ο λαός της Αθήνας, ύστερα από κάλεσμα του ΕΑΜ, κατέβηκε μαζικά στους δρόμους, για να διαδηλώσει και να δηλώσει την αντίθεση του, στην κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου, που...
είχε αναιρέσει στην πράξη, όλα τα συμφωνηθέντα με το ΕΑΜ, από την συμφωνία του << Λιβάνου>> και τους στόχους της κυβέρνησης της << Εθνικής ενότητας >>.
Οι δοσιλογικές οργανώσεις, τα τάγματα ασφαλείας, οι φασιστικές συμμορίες της οργάνωσης << Χ >>, όσοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές, αντί να διαλυθούν και να παραπεμφθούν σε δίκη, όπως όριζε τμήμα της συμφωνίας, αυτοί προστατευτήκαν από τον Γεώργιο Παπανδρέου και της αστικές πολιτικές δυνάμεις που βρισκόταν στην κυβέρνηση << Εθνικής Ενότητας >> και βρισκόταν σε αναμονή, περιμένοντας εντολές για να κινητοποιηθούν ενάντια στον λαό, που προσδοκούσε πραγματική ελευθερία, ανεξαρτησία και αυτό προϋπόθετε να τιμωρηθούν, όσοι ατίμασαν τον λαό και συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, Γερμανούς ναζί και Ιταλούς, Βούλγαρους φασίστες, στην περίοδο της τριπλής φασιστικής κατοχής της χώρας από αυτούς, το 1941 – 1944.
Η κυβέρνηση << Εθνικής Ενότητας >> με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, από την πρώτη μέρα, υπονόμευσε η ίδια, την συμφωνία του << Λιβάνου >>, που ήταν η βάση της κυβέρνησης και η προϋπόθεση για την συμμετοχή του ΕΑΜ στην κυβέρνηση της << Εθνικής Ενότητας >>, που τελικά από τα ίδια τα πράγματα και της μετέπειτα εξελίξεις, η ίδια η συμφωνία του <<Λιβάνου>>, όπως και της << Καζέρτας >>, δεν ήταν τίποτα άλλο, από ένα σχέδιο των Άγγλων ιμπεριαλιστών, σε συμμαχία με της εγχώριες αστικές πολιτικές δυνάμεις, για την εξόντωση και διάλυση του ΕΑΜ, του ΚΚΕ και την υποταγή του λαού, στις αξιώσεις των Άγγλων ιμπεριαλιστών και των εγχώριων οργάνων τους, αστικές πολιτικές δυνάμεις, που στην περίοδο της Κατοχής, λούφαξαν και έφυγαν από την χώρα, αφήνοντας μόνο τον Ελληνικό λαό και στην τύχη του και κάποιοι από αυτούς συνεργάστηκαν με τους κατακτητές της χώρας.
Στις 50 μέρες κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου, μέχρι τον Δεκέμβρη του 1944, η τρομοκρατία εις βάρος αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης, οργίαζε στην χώρα και κυρίως στην ύπαιθρο.
Χιλιάδες είναι οι περιπτώσεις, που είχαν καταγραφεί από το ΕΑΜ και παραδοθεί με στοιχεία, για ξυλοδαρμούς, εκβιασμούς, δολοφονίες αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης, καταστροφές σε γραφεία του ΕΑΜ, φωτιές, με στόχο την διάλυση υποδομών του.
Η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, όχι μονό αδιαφορούσε στα διαβήματα διαμαρτυρίας που έκανε το ΕΑΜ, για το όργιο αυτό, τρομοκρατίας, που είχε αποδέκτη στην τελική τον Ελληνικό λαό, αλλά η ίδια έβαζε πλάτη και κάλυπτε ένα σχέδιο εξόντωσης των αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης και τρομοκράτησης του Ελληνικού λαού, που είχαν εκπονήσει οι ίδιοι οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές με τους εγχώριους λακέδες τους.
Σε αυτές της εξελίξεις, το ΕΑΜ καλεί τον Ελληνικό λαό να μην υποκύψει στην τρομοκρατία, των βαστάζων των αστών και να διαμαρτυρηθεί, να παλέψει, να αγωνιστεί, στους δρόμους, μέσα από το κίνημα του.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, οργανώνεται μια μεγαλειώδη συγκέντρωση του ΕΑΜ στην Αθήνα, ενάντια στην τρομοκρατία των αστών, με αιτήματα για πραγματική ελευθερία του λαού και ανεξαρτησία. Η μεγαλειώδη ειρηνική αυτή συγκέντρωση, χτυπήθηκε στο ύψος της πλατείας Συντάγματος από την χωροφυλακή.
Ο διευθυντής της χωροφυλακής, Άγγελος Έβερτ, με εντολή του ίδιου του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, παίρνει εντολή, να ρίξουν στο ψαχνό και έτσι και έγινε. Η πλατεία Συντάγματος, γεμίζει με πτώματα διαδηλωτών που χτυπήθηκαν από τα όπλα των χωροφυλάκων.
Την επομένη μέρα, στις κηδείες των νεκρών διαδηλωτών - αγωνιστών και στο νέο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας, που και αυτό χτυπήθηκε με όπλα από τους χωροφυλάκους ,δέσποζε το πανό με το σύνθημα << ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΡΑΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ Η ΤΗΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Η ΤΑ ΟΠΛΑ >>.
33 μέρες, ο λαός της Αθήνας, πάλευε ηρωικά στα οδόφραγμα, τους Άγγλους ιμπεριαλιστές, που έκαναν ουσιαστικά στρατιωτική επέμβαση στην χώρα μας και των εγχώριων αστικών δυνάμεων, εξοπλισμένες, από της δυνάμεις της χωροφυλακής, των ταγμάτων ασφαλείας, των φασιστικών συμμοριών των ομάδων << Χ >>, αλλά και από ένοπλα τμήματα που είχαν συγκροτήσει , όπως την << ορεινή ταξιαρχία >> και τον << ιερό λόχο >>.
Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 1944 που έχουν μείνει γνωστά ως << Δεκεμβριανά >>, αναδεικνύουν για άλλη μια φορά, ότι οι λαϊκές ανάγκες, οι προσδοκίες για πραγματική ελευθερία, ανεξαρτησία, δεν χωράνε στο κράτος των αστών, που θέλουν να διαιωνίσουν την ταξική κυριαρχία τους, για να εκμεταλλεύονται τους λαούς, συσσωρεύοντας κέρδη και πλούτη, καταπιέζοντας τους κοινωνικά.
Για αυτό αξιώνουν την υποταγή του, τον συμβιβασμό του, την πολιτική και κοινωνική περιθωριοποίηση του, ακόμα και με την βία, όταν αυτό, δεν επιτυγχάνεται με άλλους τρόπους λαϊκής χειραγώγησης και χαλιναγώγησης. Και σίγουρα στόχος των αστών, είναι η πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης, οι κομμουνιστές, το ΚΚΕ στην χώρα μας, που παλεύει με στρατηγική στόχευση, για την κοινωνική απελευθέρωση, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και κοινωνικής καταπίεσης. Εξοπλίζοντας την πάλη του λαού, με πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά ταξικά χαρακτηριστικά, στοιχεία και κριτήρια, για να παλέψει για την πραγματική κοινωνική αλλαγή, που αποτελεί κοινωνική ανάγκη και ιστορική επιταγή και όχι μόνο κάποια επιθυμία.
Σήμερα, 68 χρόνια μετά, ο ηρωικός Δεκέμβρης του λαού γίνεται αντικείμενο αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, διαστρέβλωσης και αμαύρωσης της Ιστορίας του λαού μας από όψιμους δημοσιολόγους, καθηγητές δήθεν ιστορικούς, που την επιστήμη τους την ατιμάζουν, ερμηνεύοντας τα γεγονότα από τη σκοπιά του κεφαλαίου και του αστικού πολιτικού κόσμου, που επίσης ατίμασε το λαό, παραδίδοντάς τον στους Γερμανούς κατακτητές στα 1941 και υπηρετώντας τους κατακτητές με κάθε τρόπο, ακόμη και σφάζοντας, δολοφονώντας ή στέλνοντας στο εκτελεστικό απόσπασμα λαϊκές δυνάμεις που αντιστέκονταν και οργάνωναν τον απελευθερωτικό αγώνα.
Τα αστικά επιτελεία νομίζουν πως έτσι θα ξεκάνουν από τη λαϊκή μνήμη μια λαμπρή στιγμή ανυπόταχτης απόφασης του λαού. Είναι γελασμένοι. Ό,τι και αν πασχίζουν, η ίδια η Ιστορία είναι ενάντιά τους.
Γιατί είναι οι λαοί που από την ιστορία τους διδάσκονται πως, μπροστά στην υποταγή τους, μονόδρομος είναι η πάλη με όλα τα μέσα ενάντια στους κυρίαρχους.
Αυτό φοβούνται οι αστοί, γι' αυτό επιστρατεύουν τους διάφορους σε διατεταγμένη υπηρεσία αντιστόρητους. `Η να το πούμε πιο σωστά. Την πραγματική Iστορία τη γράφουν οι λαοί με τη δράση τους. Και οι αστοί φοβούνται τους λαούς, γι' αυτό πασχίζουν με τους δικούς τους επιστήμονες, διαστρεβλώνοντας την Ιστορία, ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση, να τους κρατούν υποταγμένους.
Σαββίδης Παναγιώτης
Σαββίδης Παναγιώτης
