Εχθές κηδεύτηκε και ενετέθη επί γης το σώμα ενός πολύ αξιόλογου ανθρώπου. Ο αγαπητός σε όλους κ. Γιάννης Κορομήλης δεν ήταν συγγενής μου, δεν τον ήξερα καν πολλά χρόνια. Όμως αυτό δεν με εμποδίζει να περιγράψω την εμπειρία της γνωριμίας μας
Ήταν πριν από δύο χρόνια όταν σκόπευα να δημοσιεύσω το πρώτο μου άρθρο στην εφημερίδα του. Μπαίνοντας στο γραφεία του Ολυμπίου Βήματος ανέβηκα όπως μου είπαν τα σκαλιά για τον πρώτο όροφο. Με...
καλωσόρισε θερμά και κατάλαβα γρήγορα πως ήταν ένας άνθρωπος πολύ ξεχωριστός . Ο λόγος του ζεστός, το φέρσιμο του γεμάτο στοργή. Βλέμμα που χάραξε ο πόνος κι όμως με εμφανή την καλοσύνη.
Γρήγορα η συζήτηση κύλησε πέραν του θέματος μου, σε πολλά άλλα θρησκευτικά και φιλοσοφικά που του άρεσαν, κυρίως όμως στις εμπειρίες και τα βιώματα του τα οποία άκουγα με θρησκευτική ευλάβεια και ενθουσιασμό. Έκτοτε τον επισκέφθηκα πολλές φορές, βρίσκοντας συνεχώς προφάσεις όπως το να του χαρίσω ένα βιβλίο ή να τον ρωτήσω για κάποιο άλλο ενώ στην πραγματικότητα ήθελα να μου λέει κι άλλα κι άλλα... Έμαθα πολλά για τη ζωή του.
Το πόσο γενναία αντιστάθηκε στον πατέρα του που τον ήθελε να αφήσει το σχολείο για να δουλέψει και έμεινε ένα καλοκαίρι για βδομάδες μακριά απ' το σπίτι μόνος του στα χωράφια τρώγοντας τους καρπούς των δέντρων. Έπειτα για τις σπουδές του, που κατάφερε να ολοκληρώσει δουλεύοντας - βάφοντας τοίχους- και μέσα σε όλα αυτά, να εξοικονομεί λίγα λίγα λεφτά για να αγοράσει τα βιβλία του Ντοστογιέφσκι. Και καθώς μου έλεγε για τις βαριές δυστυχίες που πέρασε, στη μνήμη μου ξανακούγονταν οι στίχοι -σαν να γράφτηκαν για αυτόν- του Σολωμού : «τούτη η ψυχή είναι βαθιά, και γέμισε από πόνο».
Θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε φορά που πήγαινα να τον συναντήσω να ανεβαίνει γρήγορα τα σκαλοπάτια, ενώ όταν αποχωρούσα το βήμα μου να είναι ασυναίσθητα αργό και κάπως αλλίωτικο όντας γεμάτος από δέος όπως το βηματισμό που έχει κανείς μετά από ένα σπουδαίο κινηματογραφικο έργο.
Ανθρωπος από εκείνους που νιώθεις ευχάριστα και μόνο αν είσαι μαζί του στον ίδιο χώρο που αν και ήξερε πολλά ήθελε συνεχώς να μαθαίνει. Δεκτικός όσο και δοτικός. Ιδιοσυγκρασία σπάνια: επιστημονική -καθότι μαθηματικός και λάτρης της επιστήμης του - αλλά και βαθύτατα θρησκευτική.
Ήξερα από την πρώτη συνάντηση μας πως θα ζει για πάντα μέσα μου. Όπως και τώρα ξέρω πως το άρωμα του συνεχίζει να υπάρχει ανάμεσα στα κοντινά του πρόσωπα . Σε αυτούς είναι η σκέψη μου και μοιράζομαι την προσευχή και το πένθος τους.
Του Αναστάσιου Ταρενίδη
