γράφει ο Γιάννης Κουριαννίδης Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»
Μετά τις εκλογές που ανέδειξαν κυβέρνηση τη ΝΔ, άρχισε δειλά – δειλά να ακούγεται το αυτονόητο στα ΜΜΕ, περί διαχωρισμού δηλαδή «προσφύγων» και «μεταναστών».
Ξαφνικά, όλοι οι...
«ανεξάρτητοι» δημοσιογράφοι συμφώνησαν ότι δεν είναι απαραίτητα πρόσφυγες όσοι εισέρχονται παράνομα στην πατρίδα μας! Σκέφτηκαν λοιπόν πολλοί, ότι επιτέλους κάτι μπορεί να αλλάξει! Πόσο γρήγορα, όμως, φαίνεται πως διαψεύστηκαν οι ελπίδες τους!…
Εδώ και λίγες ημέρες, ξαφνικά όλα τα κανάλια αναφέρονται μόνο σε «πρόσφυγες», ενώ το σχέδιο νόμου που είχε προγραμματίσει να φέρει στη Βουλή μόλις χθες η κυβέρνηση, υπό τον τίτλο «Σχέδιο Νόμου Περί Διεθνούς Προστασίας», διαλαμβάνει όλα τα σχετικά με τα «δικαιώματα» που πρέπει να απολαμβάνουν όσοι «χρήζουν διεθνούς προστασίας», διαχωρίζοντας μάλιστα τους πρόσφυγες από αυτούς που δικαιούνται «επικουρική προστασία».
Στις 83 σελίδες και στα 121 άρθρα τού Σ/Ν παρουσιάζονται όλα τα «δικαιώματα» των ανθρώπων αυτών, με πρόσβαση στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην ελεύθερη μετακίνηση, στην εργασία κ.λπ. Όλα αυτά είναι σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 2011/95 Οδηγία της Ε.Ε. Αυτό, όμως, που θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα είναι το άρθρο 8 της Οδηγίας («Εγχώρια Προστασία»), στο οποίο αναφέρονται επί λέξει τα εξής: «οι αρμόδιες αρχές αποφασίζουν ότι ο αιτών δεν χρήζει διεθνούς προστασίας, αν σε τμήμα της χώρας καταγωγής: α) δεν υπάρχει βάσιμος φόβος ότι θα υποστεί δίωξη ή δεν διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης ή β) ο αιτών έχει πρόσβαση σε προστασία κατά της δίωξης ή της σοβαρής βλάβης (…) και μπορεί νόμιμα και με ασφάλεια να ταξιδέψει και να γίνει δεκτός σε εκείνο το τμήμα της χώρας και μπορεί λογικά να αναμένεται να εγκατασταθεί εκεί».
Σύμφωνα, λοιπόν, με την παραπάνω διατύπωση της Οδηγίας της Ε.Ε. (στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το Σ/Ν της κυβέρνησης!), στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένας πρόσφυγας, αφού όσοι εισήλθαν παράνομα στην πατρίδα μας και επικαλούνται αυτή την ιδιότητα είτε έχουν έρθει από χώρες ασφαλείς όπου η ζωή τους δεν κινδυνεύει (λ.χ. Μαρόκο, Νιγηρία, Μπαγκλαντές, Πακιστάν κ.λπ.) είτε από χώρες όπου μόνο σε ένα μικρό τμήμα τους υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή τους (λ.χ. στο 4% της Συρίας όπου μέχρι πρότινος διεξάγονταν μάχες ή στο Αφγανιστάν όπου ορισμένους θύλακες ελέγχουν οι Ταλιμπάν) και μπορούν φυσικά να επιστρέψουν ασφαλείς στη χώρα τους, όπου οι νόμιμες κυβερνήσεις τους ασκούν κυριαρχία και παρέχουν προστασία για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Για να ακριβολογούμε, οι μόνοι που δικαιούνται στην Ελλάδα να χαρακτηριστούν ως πρόσφυγες είναι οι διωκόμενοι Κούρδοι αγωνιστές, η ζωή των οποίων και μαζί και των οικογενειών τους βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο σε όλη την έκταση της τουρκικής επικράτειας και αναζητούν άσυλο στην πατρίδα μας, μη χρησιμοποιώντας μάλιστα κάποιο άλλο ενδιάμεσο ασφαλές έδαφος για να φτάσουν στη χώρα μας. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να μιλούμε για ανθρώπους που χρήζουν προστασίας, αφού δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν σε καθεστώς πρόσφυγα ή επικουρικής προστασίας. Με δεδομένο αυτό, το μόνο που πρέπει να γίνει είναι η άμεση διοικητική απέλασή τους στις πατρίδες τους. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση επικαλείται τη συγκεκριμένη Οδηγία της Ε.Ε., η τυχόν αυτοαναίρεσή της με αποφάσεις και πρακτικές που θα εναντιώνονται σε αυτήν, προσβάλλουν πρωτίστως τη νοημοσύνη των πολιτών. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που θα συμβεί αυτό. Ίσως όμως να απαιτηθεί έστω να αντισταθούμε αποφασιστικά σε μια τέτοια προοπτική. Οι κάτοικοι των Βρασνών έδειξαν τον τρόπο…
Εδώ και λίγες ημέρες, ξαφνικά όλα τα κανάλια αναφέρονται μόνο σε «πρόσφυγες», ενώ το σχέδιο νόμου που είχε προγραμματίσει να φέρει στη Βουλή μόλις χθες η κυβέρνηση, υπό τον τίτλο «Σχέδιο Νόμου Περί Διεθνούς Προστασίας», διαλαμβάνει όλα τα σχετικά με τα «δικαιώματα» που πρέπει να απολαμβάνουν όσοι «χρήζουν διεθνούς προστασίας», διαχωρίζοντας μάλιστα τους πρόσφυγες από αυτούς που δικαιούνται «επικουρική προστασία».
Στις 83 σελίδες και στα 121 άρθρα τού Σ/Ν παρουσιάζονται όλα τα «δικαιώματα» των ανθρώπων αυτών, με πρόσβαση στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην ελεύθερη μετακίνηση, στην εργασία κ.λπ. Όλα αυτά είναι σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 2011/95 Οδηγία της Ε.Ε. Αυτό, όμως, που θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα είναι το άρθρο 8 της Οδηγίας («Εγχώρια Προστασία»), στο οποίο αναφέρονται επί λέξει τα εξής: «οι αρμόδιες αρχές αποφασίζουν ότι ο αιτών δεν χρήζει διεθνούς προστασίας, αν σε τμήμα της χώρας καταγωγής: α) δεν υπάρχει βάσιμος φόβος ότι θα υποστεί δίωξη ή δεν διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης ή β) ο αιτών έχει πρόσβαση σε προστασία κατά της δίωξης ή της σοβαρής βλάβης (…) και μπορεί νόμιμα και με ασφάλεια να ταξιδέψει και να γίνει δεκτός σε εκείνο το τμήμα της χώρας και μπορεί λογικά να αναμένεται να εγκατασταθεί εκεί».
Σύμφωνα, λοιπόν, με την παραπάνω διατύπωση της Οδηγίας της Ε.Ε. (στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το Σ/Ν της κυβέρνησης!), στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένας πρόσφυγας, αφού όσοι εισήλθαν παράνομα στην πατρίδα μας και επικαλούνται αυτή την ιδιότητα είτε έχουν έρθει από χώρες ασφαλείς όπου η ζωή τους δεν κινδυνεύει (λ.χ. Μαρόκο, Νιγηρία, Μπαγκλαντές, Πακιστάν κ.λπ.) είτε από χώρες όπου μόνο σε ένα μικρό τμήμα τους υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή τους (λ.χ. στο 4% της Συρίας όπου μέχρι πρότινος διεξάγονταν μάχες ή στο Αφγανιστάν όπου ορισμένους θύλακες ελέγχουν οι Ταλιμπάν) και μπορούν φυσικά να επιστρέψουν ασφαλείς στη χώρα τους, όπου οι νόμιμες κυβερνήσεις τους ασκούν κυριαρχία και παρέχουν προστασία για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Για να ακριβολογούμε, οι μόνοι που δικαιούνται στην Ελλάδα να χαρακτηριστούν ως πρόσφυγες είναι οι διωκόμενοι Κούρδοι αγωνιστές, η ζωή των οποίων και μαζί και των οικογενειών τους βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο σε όλη την έκταση της τουρκικής επικράτειας και αναζητούν άσυλο στην πατρίδα μας, μη χρησιμοποιώντας μάλιστα κάποιο άλλο ενδιάμεσο ασφαλές έδαφος για να φτάσουν στη χώρα μας. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να μιλούμε για ανθρώπους που χρήζουν προστασίας, αφού δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν σε καθεστώς πρόσφυγα ή επικουρικής προστασίας. Με δεδομένο αυτό, το μόνο που πρέπει να γίνει είναι η άμεση διοικητική απέλασή τους στις πατρίδες τους. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση επικαλείται τη συγκεκριμένη Οδηγία της Ε.Ε., η τυχόν αυτοαναίρεσή της με αποφάσεις και πρακτικές που θα εναντιώνονται σε αυτήν, προσβάλλουν πρωτίστως τη νοημοσύνη των πολιτών. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που θα συμβεί αυτό. Ίσως όμως να απαιτηθεί έστω να αντισταθούμε αποφασιστικά σε μια τέτοια προοπτική. Οι κάτοικοι των Βρασνών έδειξαν τον τρόπο…
