Σημαντικά προβλήματα και στην ψυχική υγεία των Ελλήνων επιφέρει η καραντίνα.
Για τον σημαντικό συναισθηματικό αντίκτυπο που φαίνεται να έχει η κρίση του κορωνοϊού στην Ελλάδα μιλάει ο καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Πέτρος Σκαπινάκης.
Ο...
Για τον σημαντικό συναισθηματικό αντίκτυπο που φαίνεται να έχει η κρίση του κορωνοϊού στην Ελλάδα μιλάει ο καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Πέτρος Σκαπινάκης.
Ο...
ίδιος, βάσεις έρευνας που πραγματοποίησε, με πρόσκληση μέσω κοινωνικών δικτύων και ΜΜΕ με την ομάδα του, στο διάστημα 8-12 Απριλίου, σε δείγμα 3.379 ατόμων (2457 γυναίκες και 922 άνδρες) από όλη την Ελλάδα, μιλώντας στο ΑΜΠΕ, αναλύει τα δεδομένα, σημειώνοντας πως πάνω από το 25% του πληθυσμού φαίνεται πως επηρεάζεται ψυχολογικά από την πανδημία, με βασικά συμπτώματα την ανησυχία, τον θυμό, αλλά και τη θλίψη για τις πιθανές συνέπειες.
Μάλιστα, όπως επισημαίνει ο ίδιος, ο συναισθηματικός αντίκτυπος που προκαλεί ήταν σχεδόν διπλάσιος στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες.
«Αν και συνολικά το επίπεδο της ψυχικής υγείας είναι συγκρίσιμο με προηγούμενες περιόδους, η καταθλιπτική συμπτωματολογία βρέθηκε να είναι μεγαλύτερη στους συμμετέχοντες με υψηλό συναισθηματικό αντίκτυπο της επιδημίας, σε μαθητές και φοιτητές, σε όσους βρίσκονταν σε απομόνωση λόγω συμπτωμάτων και σε εκείνους που είχαν υπερβολική έκθεση σε ΜΜΕ ή στα κοινωνικά δίκτυα για αναζήτηση πληροφοριών σχετικών με τον κορωνοϊό», αναφέρει ο ίδιος, παρατηρώντας ως ενδεικτικό ότι «όσοι είχαν μεγαλύτερη καταθλιπτική συμπτωματολογία, ανέφεραν μεγαλύτερη δυσκολία να περιοριστούν στο σπίτι, τηρώντας την καραντίνα και δαπάνησαν περισσότερες ώρες εκτός σπιτιού».
Παράλληλα, απαισιόδοξη ήταν η πρόβλεψη για τις δυνητικές συνέπειες στην οικονομία στο άμεσο μέλλον (74%) και της μεγάλης διάρκειας της κρίσης (48%).
Εν τω μεταξύ, όπως προέκυψε από την έρευνα, οι συμμετέχοντες επέδειξαν ισχυρή αίσθηση προσωπικού ελέγχου για την πρόληψη των κινδύνων από τον κορωνοϊό, με ποσοστό υψηλής αντίληψης ελέγχου που έφτασε στο 66%.
Αρκετά υψηλή ήταν και η αίσθηση του κοινωνικού στιγματισμού, ιδιαίτερα στους άνδρες, με το 29% των ανδρών και το 26% των γυναικών να δηλώνουν ότι συμφωνούν έντονα με την αντίληψη ότι «εάν περάσω την ασθένεια οι άλλοι θα με αντιμετωπίζουν διαφορετικά στο μέλλον».
Πάντως, σύμφωνα με τον ίδιο, το χιούμορ φάνηκε ότι στάθηκε καταλυτικό.
«Οι συμμετέχοντες χρησιμοποίησαν πολλές στρατηγικές για να καταφέρουν να αντεπεξέλθουν στο στρες της επιδημίας και να προσαρμοστούν καλύτερα στα νέα δεδομένα. Υπήρξε μεγάλος βαθμός αποδοχής της πραγματικότητας (πάνω από 90%), ενώ η “ άρνηση” ως μηχανισμός χρησιμοποιήθηκε από πολύ λίγους. Σημαντικό επίσης ρόλο στην προσαρμογή έπαιξαν η υιοθέτηση στρατηγικών που βασίζονται στο χιούμορ (77%), στον προσεκτικό σχεδιασμό για το μέλλον (75%), στην θετική αναπλαισίωση (72%) και στην ανάληψη πρακτικών μέτρων (70%). Στρατηγικές προσαρμογής που βασίστηκαν στο συναίσθημα χρησιμοποιήθηκαν λιγότερο», τονίζει ο κ. Σκαπινάκης.
Μάλιστα, όπως επισημαίνει ο ίδιος, ο συναισθηματικός αντίκτυπος που προκαλεί ήταν σχεδόν διπλάσιος στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες.
«Αν και συνολικά το επίπεδο της ψυχικής υγείας είναι συγκρίσιμο με προηγούμενες περιόδους, η καταθλιπτική συμπτωματολογία βρέθηκε να είναι μεγαλύτερη στους συμμετέχοντες με υψηλό συναισθηματικό αντίκτυπο της επιδημίας, σε μαθητές και φοιτητές, σε όσους βρίσκονταν σε απομόνωση λόγω συμπτωμάτων και σε εκείνους που είχαν υπερβολική έκθεση σε ΜΜΕ ή στα κοινωνικά δίκτυα για αναζήτηση πληροφοριών σχετικών με τον κορωνοϊό», αναφέρει ο ίδιος, παρατηρώντας ως ενδεικτικό ότι «όσοι είχαν μεγαλύτερη καταθλιπτική συμπτωματολογία, ανέφεραν μεγαλύτερη δυσκολία να περιοριστούν στο σπίτι, τηρώντας την καραντίνα και δαπάνησαν περισσότερες ώρες εκτός σπιτιού».
Παράλληλα, απαισιόδοξη ήταν η πρόβλεψη για τις δυνητικές συνέπειες στην οικονομία στο άμεσο μέλλον (74%) και της μεγάλης διάρκειας της κρίσης (48%).
Εν τω μεταξύ, όπως προέκυψε από την έρευνα, οι συμμετέχοντες επέδειξαν ισχυρή αίσθηση προσωπικού ελέγχου για την πρόληψη των κινδύνων από τον κορωνοϊό, με ποσοστό υψηλής αντίληψης ελέγχου που έφτασε στο 66%.
Αρκετά υψηλή ήταν και η αίσθηση του κοινωνικού στιγματισμού, ιδιαίτερα στους άνδρες, με το 29% των ανδρών και το 26% των γυναικών να δηλώνουν ότι συμφωνούν έντονα με την αντίληψη ότι «εάν περάσω την ασθένεια οι άλλοι θα με αντιμετωπίζουν διαφορετικά στο μέλλον».
Πάντως, σύμφωνα με τον ίδιο, το χιούμορ φάνηκε ότι στάθηκε καταλυτικό.
«Οι συμμετέχοντες χρησιμοποίησαν πολλές στρατηγικές για να καταφέρουν να αντεπεξέλθουν στο στρες της επιδημίας και να προσαρμοστούν καλύτερα στα νέα δεδομένα. Υπήρξε μεγάλος βαθμός αποδοχής της πραγματικότητας (πάνω από 90%), ενώ η “ άρνηση” ως μηχανισμός χρησιμοποιήθηκε από πολύ λίγους. Σημαντικό επίσης ρόλο στην προσαρμογή έπαιξαν η υιοθέτηση στρατηγικών που βασίζονται στο χιούμορ (77%), στον προσεκτικό σχεδιασμό για το μέλλον (75%), στην θετική αναπλαισίωση (72%) και στην ανάληψη πρακτικών μέτρων (70%). Στρατηγικές προσαρμογής που βασίστηκαν στο συναίσθημα χρησιμοποιήθηκαν λιγότερο», τονίζει ο κ. Σκαπινάκης.
