Η μόνη διαφορά που υφίσταται μεταξύ των δύο χωρών (Ελλάδος Τουρκίας) είναι αυτή της οριοθέτησης της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Η καθυστέρηση της ανακήρυξης της ΑΟΖ και της οριοθέτησης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας αποτελεί μια σημαντική και οικονομικώς επιζήμια παράλειψη της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Περαιτέρω, κανένα...
ζήτημα δεν τίθεται ως προς την αμυντική θωράκιση των νησιών μας όπου οι στρατιωτικές μας δυνάμεις θα πρέπει να παραμείνουν αμείωτες.
Σύμφωνα με το άρθρο 51 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ ένα κράτος μέλος του Οργανισμού έχει δικαίωμα στρατιωτικής θωράκισης ακόμη και σε περίπτωση απειλής χρήσης βίας από άλλο κράτος. Η Τουρκία δυστυχώς έχει αποδείξει πολλαπλώς ότι δεν σέβεται το σύνολο των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου με την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και την συνεχιζόμενη κατοχή σε αυτή, αλλά και του Δικαίου της Θάλασσας (σύμβαση του Montego Bay έτους 1982 και σύμβαση Unclos τις οποίες δεν κύρωσε) με την υπογραφή του άκυρου τουρκολιβυικού Συμφώνου, με την έκδοση συνεχών και παράνομων Navtex για δήθεν επιστημονικού ενδιαφέροντος θαλάσσιες έρευνες με πλοία που ανήκουν στο πολεμικό της ναυτικό, με την αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας επί του εδάφους και του εναερίου χώρου των κοντινών σε αυτή νησιών μας, και με την ουσιαστική της άρνηση να προσέρχεται σε διαπραγματεύσεις στις οποίες θέτει και ζητήματα που αφορούν τον πληθυσμό της Δ. Θράκης δηλαδή ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και πάλι.
Το ίδιο ανωτέρω δικαίωμα της Ελλάδος προκύπτει και από το περιεχόμενο του άρθρου 42 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με το οποίο η χώρα μας μπορεί να ζητήσει από την ΕΕ την ενεργοποίηση και συνδρομή της ρήτρας «αμοιβαίας άμυνας» δικαίωμα που συνέχεται πλήρως με το απορρέον ανωτέρω δικαίωμα της, ως μέλους του ΟΗΕ.
Η Τουρκία δεν πρέπει να «γκρινιάζει» και να επικαλείται τη συνθήκη-σύμβαση Ειρήνης του Παρισιού η οποία υπεγράφη το 1947 μεταξύ των συμμάχων-νικητών του Β παγκοσμίου πολέμου και της Ιταλίας δυνάμει της οποίας παραχωρήθηκαν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα και στην οποία αυτή δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος.
Κατά συνέπεια είναι προς το συμφέρον της ΕΕ η τελευταία να αλλάξει τακτική και να μη διστάσει να επιβάλλει κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας υπερασπιζομένη το κράτος μέλος της δηλαδή την Ελλάδα, καθόσον η ΕΕ δεν είναι μόνο η Γερμανία, της οποίας αναμφισβήτητα ανεπίσημος στρατηγικός σύμμαχος είναι η Τουρκία.
Αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της η Ελληνική Κυβέρνηση προς την κατεύθυνση της προστασίας των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και να επιδείξει πιο αποφασιστική στάση απέναντι στην ηγεσία της τουρκικής ψευτοδημοκρατίας η οποία μέχρι σήμερα έχει αποδείξει ότι ο δήθεν πολιτισμός της «μεταδίδεται» μόνο με το σπαθί και με την στρατιωτική ισχύ απαξιώνοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους διεθνείς θεσμούς.
Χαράλαμπος Χρ. Μπρουσκέλης
Δικηγόρος
τ. πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Κατερίνης
