Πάντα επίκαιρος ο Ρήγας Βελεστινλής-κατά κόσμον Ρήγας Φεραίος- επιλέγει την ζωή με ελευθερία έστω και για μόνο μια ώρα, έναντι της μακρόχρονης ζωής με σκλαβιά. Ζωής βουτηγμένης στην ανέχεια, στην υποδούλωση, στον φόβο, στην ανασφάλεια και αβεβαιότητα. Τι είναι η ζωή χωρίς την ελευθερία; Είναι ποιοτική ζωή, είναι ζωή για την οποία μπορεί να νιώθει χαρούμενος κανείς; Θα έλεγε κανείς ότι την ελευθερία τη λογίζουν οι Ήρωες της Επανάστασης πάνω από όλους και όλα, πάνω από την υγεία ακόμα! Ποιος νοιάστηκε για το αν είναι άρρωστος, φτωχός, πεινασμένος, μπροστά στη μάχη γι’αυτό το υπέρτατο αγαθό, το λογισμένο πάνω απ’όλους και όλα, την ελευθερία;
Σήμερα...
αγαπητοί μου, θεωρείτε πως ζούμε σε καθεστώς ελευθερίας; Αξιοποιούμε την ελευθερία που μας χάρισαν με τη θυσία τους οι πρόγονοί μας; Ως πότε όμως παλληκάρια, θα ζούμε στα σπίτια, με μηνύματα/εξοδόχαρτα, ώστε να παίρνουμε άδεια να πάμε στα πάρκα, στις γειτονιές μας, στο σούπερ μάρκετ; Ως πότε θα κοιτάμε πάνω από τον ώμο μας μήπως μας δει η Αστυνομία και μας γράψει για “άσκοπγη μετακίνηση”; Φοβόμαστε ναι, η υγεία είναι από τα υπέρτατα αγαθά, αλλά πόσο αξίζει μια τέτοια ζωή μες στη μιζέρια, την κατάθλιψη και τον φόβο; Ήδη θυσιάσαμε έναν χρόνο από την πολύτιμη ζωή μας, από τη μοναδική μας ευκαιρία να ζήσουμε σε αυτόν τον πλανήτη, με αντάλλαγμα τι; Άλλες δύο κρίσιμες εβδομάδες; Ως πότε παλληκάρια θα είναι κρίσιμες αυτές οι δύο βδομάδες;
Έχουν χάσει πολλοί άνθρωποι τη ζωή τους, αρκετοί γνωστοί μου κιόλας, όμως διαφαίνεται κανένα φως στο τούνελ; Ή οδεύουμε για τον δεύτερο χρόνο κρίσιμων εβδομάδων, κυμάτων κρουσμάτων και τρόμου, άλλον έναν χρόνο από τους λιγοστούς που μετράμε σε αυτή τη γη, με μοναδικό διάλειμμα το καλοκαίρι; Πότε θα ζήσουμε ξανά ελεύθεροι; Γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι να γιορτάσουμε την Εθνική μας επέτειο, κάτι που είναι πολύ πιο ασφαλές από τις δεκάδες συγκεντρώσεις που έχουν λάβει χώρα τον τελευταίο μήνα;
Οι αγωνιστές μας φώναζαν “Ελευθερία ή Θάνατος”. Ή Ελευθερία, ή θάνατος, δεν έχει κάτι ενδιάμεσο. Σήμερα, αυτό το μήνυμα, η δήλωση, αυτή η υπέρτατη διακήρυξη ανθρώπων ελεύθερων, που γιορτάζουμε αυτές τις μέρες, έχει συγχωνευτεί σε συνώνυμα: Ελευθερία και θάνατος. Σε συνώνυμα, αλλά και σε ένα δίλημμα: Ελευθερία και θάνατος, ή “σκλαβιά” και υγεία;
Γίνεται λόγος πολύς τα τελευταία χρόνια για τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, για την
ελευθερία τους να επιλέγουν ό,τι νιώθουν άνετα και ζουν όπως θέλουν. Ορθώς γίνεται. Γι’ αυτή την ελευθερία πολέμησαν οι πρόγονοί μας.
Η ελευθερία του καθενός όμως σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, όχι μόνο σωματικά, αλλά και εκεί που ξεκινάει ο λογισμός του, τα πιστεύω του, τα ιερά και όσιά του. Αυτό δεν πρέπει να ξεχνάνε οι φίλοι που ανέβασαν ίσως -μακάρι- εν’ αγνοία τους, αυτήν την -επιτρέψτε μου- ιερόσυλη εικόνα. Ήθελαν να τονίσουν τις ελευθερίες τους που στερούνται διαχρονικά, ωστόσο προσπέρασαν το γεγονός πως αυτή η εικόνα προσβάλλει την πίστη και την αγάπη του μέσου Έλληνα για την Πατρίδα του. Του πατριώτη που αγαπάει τη χώρα και τον τόπο που τον γέννησε, κάτι που τείνει να διαστρεβλωθεί ως φασιστικό, από τις αντίπαλες δυνάμεις, αυτές που δεν έχουν ούτε ιερό, ούτε όσιο. Αυτές που εύχονται να πεθάνει η Ελλάδα, η οικογένεια και να ζήσουν αυτοί.
Αγαπητοί φίλοι, την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, μαζί με την έναρξη της Επανάστασης, 200 χρόνια μετά. Ας αναλογιστούμε λοιπόν τους στίχους αυτούς του Θούριου, πόση σημασία έχουν για εμάς και πόσο τους ενστερνιζόμαστε. Ας αναρωτηθούμε όμως και ο καθένας μέσα του: ποιος από εμάς, πιστός στις αξίες που μας κληροδότησαν οι Ήρωες του Έθνους αισθάνεται και ακολουθεί το σύνθημά τους; ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Ελληνική Επανάσταση!
Έχουν χάσει πολλοί άνθρωποι τη ζωή τους, αρκετοί γνωστοί μου κιόλας, όμως διαφαίνεται κανένα φως στο τούνελ; Ή οδεύουμε για τον δεύτερο χρόνο κρίσιμων εβδομάδων, κυμάτων κρουσμάτων και τρόμου, άλλον έναν χρόνο από τους λιγοστούς που μετράμε σε αυτή τη γη, με μοναδικό διάλειμμα το καλοκαίρι; Πότε θα ζήσουμε ξανά ελεύθεροι; Γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι να γιορτάσουμε την Εθνική μας επέτειο, κάτι που είναι πολύ πιο ασφαλές από τις δεκάδες συγκεντρώσεις που έχουν λάβει χώρα τον τελευταίο μήνα;
Οι αγωνιστές μας φώναζαν “Ελευθερία ή Θάνατος”. Ή Ελευθερία, ή θάνατος, δεν έχει κάτι ενδιάμεσο. Σήμερα, αυτό το μήνυμα, η δήλωση, αυτή η υπέρτατη διακήρυξη ανθρώπων ελεύθερων, που γιορτάζουμε αυτές τις μέρες, έχει συγχωνευτεί σε συνώνυμα: Ελευθερία και θάνατος. Σε συνώνυμα, αλλά και σε ένα δίλημμα: Ελευθερία και θάνατος, ή “σκλαβιά” και υγεία;
Γίνεται λόγος πολύς τα τελευταία χρόνια για τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, για την
ελευθερία τους να επιλέγουν ό,τι νιώθουν άνετα και ζουν όπως θέλουν. Ορθώς γίνεται. Γι’ αυτή την ελευθερία πολέμησαν οι πρόγονοί μας.
Η ελευθερία του καθενός όμως σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, όχι μόνο σωματικά, αλλά και εκεί που ξεκινάει ο λογισμός του, τα πιστεύω του, τα ιερά και όσιά του. Αυτό δεν πρέπει να ξεχνάνε οι φίλοι που ανέβασαν ίσως -μακάρι- εν’ αγνοία τους, αυτήν την -επιτρέψτε μου- ιερόσυλη εικόνα. Ήθελαν να τονίσουν τις ελευθερίες τους που στερούνται διαχρονικά, ωστόσο προσπέρασαν το γεγονός πως αυτή η εικόνα προσβάλλει την πίστη και την αγάπη του μέσου Έλληνα για την Πατρίδα του. Του πατριώτη που αγαπάει τη χώρα και τον τόπο που τον γέννησε, κάτι που τείνει να διαστρεβλωθεί ως φασιστικό, από τις αντίπαλες δυνάμεις, αυτές που δεν έχουν ούτε ιερό, ούτε όσιο. Αυτές που εύχονται να πεθάνει η Ελλάδα, η οικογένεια και να ζήσουν αυτοί.
Αγαπητοί φίλοι, την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, μαζί με την έναρξη της Επανάστασης, 200 χρόνια μετά. Ας αναλογιστούμε λοιπόν τους στίχους αυτούς του Θούριου, πόση σημασία έχουν για εμάς και πόσο τους ενστερνιζόμαστε. Ας αναρωτηθούμε όμως και ο καθένας μέσα του: ποιος από εμάς, πιστός στις αξίες που μας κληροδότησαν οι Ήρωες του Έθνους αισθάνεται και ακολουθεί το σύνθημά τους; ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Ελληνική Επανάσταση!
Χαράλαμπος Σακόγλου
