Ποίημα του Αθανασίου Κοκκώνη,
τέως Δημάρχου Λιτοχώρου
(1912-1985)
Ευλαβικός προσκυνητής πήρα το μονοπάτι
στον Άγιο Διονύσιο ν΄ ανέβω απ’ το πουρνό,
όλα τριγύρω με κοιτούν μ’ ένα θλιμμένο μάτι
κι όπως να φτάσω μάχομαι μέσ’ το μαβί το δειλινό.
Μου το 'παν και το καρτερώ, μου το 'παν λυπημένα
οι ξυλοκόποι του βουνού σε μήνυμα τραχύ
πως περπατώ ανώφελα, βαδίζω στα χαμένα…
δεν θα βρω μέρος να σταθώ να πω την προσευχή!
Γύρω αγροικώ την ερημιά και στην ψυχή μου κλείνω
τον πόνο καθώς σιγοκλαίν του δάσους τα πουλιά…
Σμίγω το θρήνο μου μαζί με το δικό τους θρήνο
σε μοιρολόγι πένθιμο, σε θλιβερή λαλιά…
Πού είναι το μεγαλόπρεπο, το μέγα μοναστήρι,
λιμάνι ακύμαντο ψυχών, αγνότητας κλουβί
το απόκοσμο και ταπεινό πού είναι το μοναστήρι
καμπάνα η γλυκόηχη πού κείτεται βουβή;
Πού 'ναι η εκκλησιά με το σταυρό, κατάκορφη πορφύρα
που οι αιώνες έκτισαν με χέρια ευλαβικά,
λουσμένη στη μοσχοβολιά από τα χίλια μύρα
που ο τάφος του Αγίου μας σκορπάει μυστικά;
Των ρασοφόρων οι σκιές πού να πλανώνται τώρα
σέρνοντας την ορφάνια τους στη μαύρη προσφυγιά;
Σαν τα μελίσσια που σκορπά του χαλασμού η μπόρα
πουλάκια που αλαφιάστηκαν σε δυνατό βοριά…
Συντρίμμια βλέπω μοναχά στον τόπο αυτόν τον άγιο
που η αγριάδα κι ο χαμός εστήσανε χορό…
Συντρίμμια που τ΄αράδιασεν αλαργινό ναυάγιο,
σάρκες που σκόρπισαν παντού από γίγαντα νεκρό.
Ας γονατίσω ταπεινά σ' αυτήν εδώ την άκρη
όπου αγροικώ τον τάφο του να ανάψω το κερί…
ν’ αφήσω και τα μάτια μου να πλημμυρίσουν δάκρυα,
δάκρυα θερμά στον άγιο που πάντα συγχωρεί…
Τάχα θε να 'ρθει ένας καιρός, καμιά στιγμή μεγάλη
που θα στηθεί εδώ ψηλά το μοναστήρι πάλι
και το φεγγάρι ολόγιομο πίσω απ' το βουνό
να βρει το ταίρι του ξανά, τον αργυρό σταυρό;
Φοβούμαι τα ερείπια που κείτονται εμπρός μου,
φοβούμαι μήπως ρίζωσαν βαθιά μέσα στη γη
φοβούμαι την ελπίδα μου μήπως πεθάνει εντός μου
καθώς με ζώνει από παντού του κόσμου η σιγή…
Ω, σεις οι δυνατοί, όπου κι αν είστε
του Προμηθέα ακούστε τη φωνή
και το παλάτι του Αγίου ξανακτίστε
που κάθε χριστιανού ψυχή δονεί!!!
Κατερίνα Νίκα- Μάνου
