Χαράλαμπος Χρ. Μπρουσκέλης
Δικηγόρος, τ. πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κατερίνης
Έχουμε 50 χρόνια συζητήσεων πολιτικών ηγεσιών μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας με απεριόριστες και αλόγιστες στρατιωτικές δαπάνες, χωρίς καμία συσχέτιση αυτών με το ΑΕΠ, χωρίς βελτίωση και επίλυση των εθνικών θεμάτων, όπως...
καθορισμό
ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και
εκμετάλλευση του Ελληνικού ορυκτού πλούτου σε αυτό, αποκατάσταση της
θρησκευτικής ταυτότητας του μνημείου παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς
της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, επίλυση του Κυπριακού
προβλήματος κλπ.
Αντί αυτού, αείποτε, όπως και τώρα, με ατομικές πρωτοβουλίες μονοπρόσωπων οργάνων της εξουσίας (πρωθυπουργών) καθορίζεται διαχρονικά μία ανούσια εξωτερική πολιτική υποβάθμισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Μία λοιπόν από αυτές τις χωρίς σημασία πρωτοβουλίες του πρωθυπουργοκεντρικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας μας είναι και η πρόσκληση του Προέδρου της Ουκρανίας, B. Ζελένσκι, να απευθυνθεί στην Βουλή των Ελλήνων και συνακόλουθα στον Ελληνικό λαό χωρίς να επισημανθεί και να σχολιαστεί, τόσο από την Ουκρανική όσο και από την Ελληνική πολιτική ηγεσία, η ασέβεια της Τουρκίας προς το διεθνές δίκαιο, η καθημερινή επιβουλή της εδαφικής μας ακεραιότητας και τέλος η διαρκής κατοχή της Κύπρου. Οι κυρώσεις δε για την αποτροπή και τιμωρία της ρωσικής επιθετικότητας, στις οποίες προέβη και η Ελληνική κυβέρνηση, με πρωτοβουλία αποκλειστικά του πρωθυπουργού της χώρας, αποστέλλοντας και οπλισμό στην Ουκρανία, από μόνες τους δημιούργησαν άμεσα ακόμη πιο ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις στην οικονομία μας με τάση μακρόχρονης στασιμότητας του σχετικού φαινομένου. (πληθωρισμού ανεπίσημα 10%). Ειδικότερα, με την βιαστική επιλογή ενός και μόνο προσώπου ήτοι του Έλληνα πρωθυπουργού (χωρίς σύγκλιση ΚΥΣΕΑ τουλάχιστον) να «ταχθεί στη σωστή πλευρά της ιστορίας» και να αποστείλει οπλισμό στην Ουκρανία (και από ότι φαίνεται έπεται και συνέχεια) οι βλαπτικές συνέπειες στην Ελληνική οικονομία είναι ήδη ορατές, όχι μόνο ως προς την εξωφρενική και ασυγκράτητη άνοδο των τιμών της ενέργειας κάθε είδους αλλά ως προς αυτή καθαυτή πλέον την προμήθεια του φυσικού αερίου αλλά και βασικών ειδών διατροφής (σιτηρών) με μοναδική πηγή εφοδιασμού, τουλάχιστον ως προς το πρώτο, τη Ρωσία. Αλήθεια τι όφελος είχε η Ελληνική κυβέρνηση ώστε να απομονώσει τη Ρωσία (μία ισχυρή εξάλλου πυρηνική δύναμη) που είναι η μοναδική πηγή προμήθειας αυτού του βασικού και μέχρι πρότινος φθηνού βασικού προϊόντος θέρμανσης? Ασφαλώς κανένα. Οι παραπάνω δε επιπόλαιες ενέργειες τελούν σε αιτιώδη συνάφεια με την αλόγιστη ενεργειακή μετάβαση, που αποτελεί και στην περίπτωση αυτή πρωτοβουλία ενός και μόνο προσώπου (πρωθυπουργού) και ειδικά με την επιθετική πολιτική καταπολέμησης των ορυκτών καυσίμων στο όνομα της ανύπαρκτης πράσινης ανάπτυξης, οδηγώντας σε ενεργειακό μεσαίωνα τη χώρα, τη στιγμή κατά την οποία, παρά τις «κυρώσεις», ούτε η Γερμανία ακόμη (εμφανίζει ισχνές τάσεις ανεξαρτητοποίησης) ούτε οι ΗΠΑ διέκοψαν την προμήθεια του φυσικού αερίου από τη Ρωσία. Στα παραπάνω προστίθεται, σύμφωνα με πρόσφατη πληροφόρηση και η παντελής αδυναμία της ΕΕ να εξεύρει λύση στο ενεργειακό ζήτημα ευρισκομένη σε αδιέξοδο.
Η εξάρτηση μας από το Ρωσικό φυσικό αέριο είναι μία πραγματική κατάσταση η οποία δεν ανατρέπεται από τη μία στιγμή στην άλλη, η δε επίκληση οιουδήποτε λόγου στο όνομα «συμφερόντων» και «συμμαχιών» κρίνεται αλυσιτελής.
Κατά συνέπεια, η μη αποστολή στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία θα ήταν η ορθή θέση του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ουκρανικό ζήτημα, η οποία σε συνδυασμό με την ανάληψη σοβαρών διπλωματικών πρωτοβουλιών, όχι μόνο τον σκοπό της αποκατάστασης της ειρήνης στην περιοχή θα εξυπηρετούσε αλλά πρωτίστως και το συμφέρον του Ελληνικού λαού, διότι δεν θα αποτελούσαμε «εχθρική χώρα» προς τη Ρωσία.
Θα δείξει λοιπόν τον προσεχή χειμώνα, ενόψει και της διαφαινόμενης οριστικής αδυναμίας της ΕΕ να αντιμετωπίσει το θέμα, αν ταχθήκαμε στη σωστή πλευρά της ιστορίας με απόφαση ενός και μόνο προσώπου.
Αντί αυτού, αείποτε, όπως και τώρα, με ατομικές πρωτοβουλίες μονοπρόσωπων οργάνων της εξουσίας (πρωθυπουργών) καθορίζεται διαχρονικά μία ανούσια εξωτερική πολιτική υποβάθμισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Μία λοιπόν από αυτές τις χωρίς σημασία πρωτοβουλίες του πρωθυπουργοκεντρικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας μας είναι και η πρόσκληση του Προέδρου της Ουκρανίας, B. Ζελένσκι, να απευθυνθεί στην Βουλή των Ελλήνων και συνακόλουθα στον Ελληνικό λαό χωρίς να επισημανθεί και να σχολιαστεί, τόσο από την Ουκρανική όσο και από την Ελληνική πολιτική ηγεσία, η ασέβεια της Τουρκίας προς το διεθνές δίκαιο, η καθημερινή επιβουλή της εδαφικής μας ακεραιότητας και τέλος η διαρκής κατοχή της Κύπρου. Οι κυρώσεις δε για την αποτροπή και τιμωρία της ρωσικής επιθετικότητας, στις οποίες προέβη και η Ελληνική κυβέρνηση, με πρωτοβουλία αποκλειστικά του πρωθυπουργού της χώρας, αποστέλλοντας και οπλισμό στην Ουκρανία, από μόνες τους δημιούργησαν άμεσα ακόμη πιο ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις στην οικονομία μας με τάση μακρόχρονης στασιμότητας του σχετικού φαινομένου. (πληθωρισμού ανεπίσημα 10%). Ειδικότερα, με την βιαστική επιλογή ενός και μόνο προσώπου ήτοι του Έλληνα πρωθυπουργού (χωρίς σύγκλιση ΚΥΣΕΑ τουλάχιστον) να «ταχθεί στη σωστή πλευρά της ιστορίας» και να αποστείλει οπλισμό στην Ουκρανία (και από ότι φαίνεται έπεται και συνέχεια) οι βλαπτικές συνέπειες στην Ελληνική οικονομία είναι ήδη ορατές, όχι μόνο ως προς την εξωφρενική και ασυγκράτητη άνοδο των τιμών της ενέργειας κάθε είδους αλλά ως προς αυτή καθαυτή πλέον την προμήθεια του φυσικού αερίου αλλά και βασικών ειδών διατροφής (σιτηρών) με μοναδική πηγή εφοδιασμού, τουλάχιστον ως προς το πρώτο, τη Ρωσία. Αλήθεια τι όφελος είχε η Ελληνική κυβέρνηση ώστε να απομονώσει τη Ρωσία (μία ισχυρή εξάλλου πυρηνική δύναμη) που είναι η μοναδική πηγή προμήθειας αυτού του βασικού και μέχρι πρότινος φθηνού βασικού προϊόντος θέρμανσης? Ασφαλώς κανένα. Οι παραπάνω δε επιπόλαιες ενέργειες τελούν σε αιτιώδη συνάφεια με την αλόγιστη ενεργειακή μετάβαση, που αποτελεί και στην περίπτωση αυτή πρωτοβουλία ενός και μόνο προσώπου (πρωθυπουργού) και ειδικά με την επιθετική πολιτική καταπολέμησης των ορυκτών καυσίμων στο όνομα της ανύπαρκτης πράσινης ανάπτυξης, οδηγώντας σε ενεργειακό μεσαίωνα τη χώρα, τη στιγμή κατά την οποία, παρά τις «κυρώσεις», ούτε η Γερμανία ακόμη (εμφανίζει ισχνές τάσεις ανεξαρτητοποίησης) ούτε οι ΗΠΑ διέκοψαν την προμήθεια του φυσικού αερίου από τη Ρωσία. Στα παραπάνω προστίθεται, σύμφωνα με πρόσφατη πληροφόρηση και η παντελής αδυναμία της ΕΕ να εξεύρει λύση στο ενεργειακό ζήτημα ευρισκομένη σε αδιέξοδο.
Η εξάρτηση μας από το Ρωσικό φυσικό αέριο είναι μία πραγματική κατάσταση η οποία δεν ανατρέπεται από τη μία στιγμή στην άλλη, η δε επίκληση οιουδήποτε λόγου στο όνομα «συμφερόντων» και «συμμαχιών» κρίνεται αλυσιτελής.
Κατά συνέπεια, η μη αποστολή στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία θα ήταν η ορθή θέση του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ουκρανικό ζήτημα, η οποία σε συνδυασμό με την ανάληψη σοβαρών διπλωματικών πρωτοβουλιών, όχι μόνο τον σκοπό της αποκατάστασης της ειρήνης στην περιοχή θα εξυπηρετούσε αλλά πρωτίστως και το συμφέρον του Ελληνικού λαού, διότι δεν θα αποτελούσαμε «εχθρική χώρα» προς τη Ρωσία.
Θα δείξει λοιπόν τον προσεχή χειμώνα, ενόψει και της διαφαινόμενης οριστικής αδυναμίας της ΕΕ να αντιμετωπίσει το θέμα, αν ταχθήκαμε στη σωστή πλευρά της ιστορίας με απόφαση ενός και μόνο προσώπου.
Με εκτίμηση προς όλους
Χαράλαμπος Χρ. Μπρουσκέλης
Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω
Τ. Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κατερίνης
