Μερικές σκέψεις για το τραγικό περιστατικό επίθεσης (αδεσποτων;) σκύλων σε τουρίστρια στην περιοχή Λιτοχώρου.
Σε κάθε συζήτηση για τα αδέσποτα ζώα χρειάζεται πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία, γνώση των πραγματικών δεδομένων και σεβασμός στην αλήθεια. Το...
ζήτημα είναι σύνθετο, κοινωνικό και πολιτισμικό, και δεν λύνεται με εύκολες κατηγορίες ή με την στοχοποίηση ανθρώπων που προσπαθούν εθελοντικά να βοηθήσουν
Πριν αρχίσουμε να μοιράζουμε ευθύνες και να δείχνουμε με το δάχτυλο τους φιλόζωους ας θυμηθούμε κάτι βασικό: το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων δεν γεννήθηκε από τους φιλόζωους. Γεννήθηκε από την εγκατάλειψη, την ανευθυνότητα, την αδιαφορία και την χρόνια αδυναμία της πολιτείας να αντιμετωπίσει ένα ζήτημα που εδώ και δεκαετίες είναι μπροστά στα μάτια όλων μας.
Τα φιλοζωικά σωματεία είναι νόμιμα σωματεία με καταστατικό εγκεκριμένο από τα εκάστοτε πρωτοδικεία, που ορίζουν τους σκοπούς τους βάσει των νόμων που έχει ψηφίσει το ελληνικό κράτος για την ευζωία των ζώων κτλ.
Δεν είναι σκοτεινές οργανώσεις, ούτε δρουν στο περιθώριο της νομιμότητας.
Τα φιλοζωικά σωματεία δεν είναι παράνομες οργανώσεις που διατηρούν παράνομα εκτροφεία σκύλων και, μόλις πολλαπλασιάζονται, τα αφήνουν σε κατοικημένες περιοχές. Πρόκειται για ανθρώπους που, ως επί το πλείστον, δρουν εθελοντικά, καλύπτοντας τα κενά των οργανωμένων δομών των δήμων. Ανθρώπους που ξοδεύουν χρόνο, κόπο και συχνά χρήματα από την τσέπη τους για να περιορίσουν ένα πρόβλημα που άλλοι δημιούργησαν.
Στην πραγματικότητα, κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Δεν βλέπουμε τη ρίζα του προβλήματος. Αν δεν υπήρχαν οι εθελοντές, αν δεν υπήρχαν οι φιλόζωοι, το πρόβλημα των αδέσποτων θα ήταν σήμερα δέκα φορές μεγαλύτερο.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν με λίγη λογική: Μπορούν οι φιλόζωοι να κάνουν οργανωμένα κυνοκομία και δεν το κάνουν; Και αν μπορούσαν, γιατί δεν το κάνουν; Ποιο συμφέρον θα είχαν;
Τα (αδέσποτα;) που επιτέθηκαν στην άτυχη τουρίστρια τα άφησαν οι φιλόζωοι; Ή μήπως είναι αποτέλεσμα χρόνιων παθογενειών που όλοι γνωρίζουμε αλλά κανείς δεν θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει;
Και ας θέσουμε ένα απλό ερώτημα: τι είναι προτιμότερο; Ένα αδέσποτο νηστικό, φοβισμένο και εν δυνάμει επιθετικό ή ένα αδέσποτο χορτάτο και πιο ήρεμο;
Το ιδανικό, φυσικά, θα ήταν να μην υπάρχουν καθόλου αδέσποτα, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες. Δεν θα μπω τώρα στο γιατί εκεί το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε. Ίσως όμως το ζήτημα να είναι βαθύτερα πολιτισμικό.
Γιατί όταν η απάντηση που ακούγεται από κάποιους είναι «να πάρουμε τις καραμπίνες», τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο πρακτικό. Είναι πρωτίστως πολιτισμικό. Και μάλλον αποκαλυπτικό.
Μην τα ρίχνουμε λοιπόν όλα στους φιλόζωους. Είναι άραγε τυχαίο ότι εννέα στα δέκα αδέσποτα είναι τσοπανόσκυλα ή σκυλιά φύλαξης που κάποτε κάποιοι θεώρησαν αναλώσιμα;
Εύχομαι το τραγικό αυτό περιστατικό να γίνει επιτέλους αφορμή να βάλουμε όλοι το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Και οι αρχές αλλά και οι πολίτες να κάνουν τίποτα περισσότερο από το ελάχιστο που ορίζουν οι νόμοι.
Γιατί το ζήτημα των αδέσποτων δεν είναι μόνο πρόβλημα διαχείρισης. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και, δυστυχώς, πολλές φορές ο καθρέφτης αυτός δεν μας τιμά — ούτε στο εσωτερικό της χώρας ούτε διεθνώς.
Θάνος Κυρίτσης
Πριν αρχίσουμε να μοιράζουμε ευθύνες και να δείχνουμε με το δάχτυλο τους φιλόζωους ας θυμηθούμε κάτι βασικό: το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων δεν γεννήθηκε από τους φιλόζωους. Γεννήθηκε από την εγκατάλειψη, την ανευθυνότητα, την αδιαφορία και την χρόνια αδυναμία της πολιτείας να αντιμετωπίσει ένα ζήτημα που εδώ και δεκαετίες είναι μπροστά στα μάτια όλων μας.
Τα φιλοζωικά σωματεία είναι νόμιμα σωματεία με καταστατικό εγκεκριμένο από τα εκάστοτε πρωτοδικεία, που ορίζουν τους σκοπούς τους βάσει των νόμων που έχει ψηφίσει το ελληνικό κράτος για την ευζωία των ζώων κτλ.
Δεν είναι σκοτεινές οργανώσεις, ούτε δρουν στο περιθώριο της νομιμότητας.
Τα φιλοζωικά σωματεία δεν είναι παράνομες οργανώσεις που διατηρούν παράνομα εκτροφεία σκύλων και, μόλις πολλαπλασιάζονται, τα αφήνουν σε κατοικημένες περιοχές. Πρόκειται για ανθρώπους που, ως επί το πλείστον, δρουν εθελοντικά, καλύπτοντας τα κενά των οργανωμένων δομών των δήμων. Ανθρώπους που ξοδεύουν χρόνο, κόπο και συχνά χρήματα από την τσέπη τους για να περιορίσουν ένα πρόβλημα που άλλοι δημιούργησαν.
Στην πραγματικότητα, κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Δεν βλέπουμε τη ρίζα του προβλήματος. Αν δεν υπήρχαν οι εθελοντές, αν δεν υπήρχαν οι φιλόζωοι, το πρόβλημα των αδέσποτων θα ήταν σήμερα δέκα φορές μεγαλύτερο.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν με λίγη λογική: Μπορούν οι φιλόζωοι να κάνουν οργανωμένα κυνοκομία και δεν το κάνουν; Και αν μπορούσαν, γιατί δεν το κάνουν; Ποιο συμφέρον θα είχαν;
Τα (αδέσποτα;) που επιτέθηκαν στην άτυχη τουρίστρια τα άφησαν οι φιλόζωοι; Ή μήπως είναι αποτέλεσμα χρόνιων παθογενειών που όλοι γνωρίζουμε αλλά κανείς δεν θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει;
Και ας θέσουμε ένα απλό ερώτημα: τι είναι προτιμότερο; Ένα αδέσποτο νηστικό, φοβισμένο και εν δυνάμει επιθετικό ή ένα αδέσποτο χορτάτο και πιο ήρεμο;
Το ιδανικό, φυσικά, θα ήταν να μην υπάρχουν καθόλου αδέσποτα, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες. Δεν θα μπω τώρα στο γιατί εκεί το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε. Ίσως όμως το ζήτημα να είναι βαθύτερα πολιτισμικό.
Γιατί όταν η απάντηση που ακούγεται από κάποιους είναι «να πάρουμε τις καραμπίνες», τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο πρακτικό. Είναι πρωτίστως πολιτισμικό. Και μάλλον αποκαλυπτικό.
Μην τα ρίχνουμε λοιπόν όλα στους φιλόζωους. Είναι άραγε τυχαίο ότι εννέα στα δέκα αδέσποτα είναι τσοπανόσκυλα ή σκυλιά φύλαξης που κάποτε κάποιοι θεώρησαν αναλώσιμα;
Εύχομαι το τραγικό αυτό περιστατικό να γίνει επιτέλους αφορμή να βάλουμε όλοι το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Και οι αρχές αλλά και οι πολίτες να κάνουν τίποτα περισσότερο από το ελάχιστο που ορίζουν οι νόμοι.
Γιατί το ζήτημα των αδέσποτων δεν είναι μόνο πρόβλημα διαχείρισης. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και, δυστυχώς, πολλές φορές ο καθρέφτης αυτός δεν μας τιμά — ούτε στο εσωτερικό της χώρας ούτε διεθνώς.
Θάνος Κυρίτσης
