Διαβάζοντας κανείς το πασχαλινό μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το πρώτο που νιώθει είναι μια αμήχανη έκπληξη. Δεν ξέρει αν πρέπει να μειδιάσει ειρωνικά ή να εξοργιστεί πραγματικά....
Το κείμενο είναι γεμάτο από κλασικά στερεότυπα που μοιάζουν να μην έχουν εντελώς καμία επαφή με την πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά εδώ και αρκετό καιρό σε όλους τους τομείς. «Σιγουριά», «διαρκής πρόοδος», «δυναμική οικονομία», «κοινωνική συνοχή» - όλα παρουσιάζονται ως αυτονόητα, ενώ στην πράξη ισχύουν μόνο κατ’ ευφημισμόν, ειδικά στη δύσκολη συγκυρία που διανύουμε.
Και ναι, θεολογικά η φράση είναι σωστή: «το φως κερδίζει πάντα το σκοτάδι». Όμως όταν την εκστομίζει ο κ. Μητσοτάκης με τόση άνεση και αυτοπεποίθηση, το μήνυμα γίνεται ακόμα πιο αποκαλυπτικό, ίσως και προκλητικό. Δεν φανερώνει μόνο ρητορική αμηχανία και λεκτική ένδεια, αλλά κυρίως την αλαζονεία με την οποία δανείζεται ακόμη και το ιερό λεξιλόγιο της Ανάστασης για να ξαναβαφτίσει τον εαυτό του και την κυβέρνησή του ως τους αποκλειστικούς φορείς σταθερότητας, προόδου και συλλογικής αυτοπεποίθησης.
Μια απλή, σεμνή, ανθρώπινη ευχή -χωρίς αυτές τις πομπώδεις διακηρύξεις και χωρίς να εργαλειοποιεί το θρησκευτικό συναίσθημα- θα ταίριαζε πολύ περισσότερο σε μια τέτοια στιγμή και σε μια τέτοια εποχή. Αντί γι’ αυτό, είδαμε για άλλη μια φορά να ντύνει με το λαμπρό, αναστάσιμο φως τις τετριμμένες και φθαρμένες βεβαιότητες και πομπές της διακυβέρνησής του...
Αντί να χαμηλώσει τους τόνους και να δείξει μια στοιχειώδη ενσυναίσθηση, επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πόσο αποκομμένος είναι από την καθημερινή πραγματικότητα. Και μιλώντας υπερβολικά πολύ για την Ανάσταση, δείχνει ότι δεν την σέβεται αλλά περισσότερο την χρησιμοποιεί.
Και αυτή η χρήση γίνεται ιδιαίτερα προκλητική και ασεβής όταν εκδηλώνεται εν μέσω έντονης αμφισβήτησης και αυξανόμενης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση. Εν μέσω γενικευμένης σήψης και παρακμής. Την ώρα που αιωρούνται βαριές σκιές και η κοινωνία ζητά καθαρές και ειλικρινείς απαντήσεις, ο κ. Μητσοτάκης συνεχίζει να μιλά για φως, αισιοδοξία και κοινή πορεία, νομίζοντας ότι η γλώσσα της Ανάστασης μπορεί να λειτουργήσει ως βολικό πέπλο επιείκειας απέναντι στα ανομήματα του ίδιου και της κυβέρνησής του...
Τελικά στο πασχαλινό μήνυμα εκτός και χρόνου του κ. Μητσοτάκη αυτό ακριβώς είναι που εξοργίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Όχι απλώς η κοινοτοπία του ύφους ή η προβλέψιμη επανάληψη των ίδιων αποστροφών, αλλά η ανίερη προσπάθεια να επιστρατευτεί το ιερό για να αποσπαστεί η προσοχή από τα ανοιχτά τραύματα που ταλαιπωρούν και συνεχίζουν να «σταυρώνουν» τη δημόσια ζωή και την κοινωνία ολόκληρη. Αν μη τι άλλο, η σιωπή, περισσότερη ταπεινότητα και -ναι- λίγη ντροπή θα ήταν πολύ πιο ταιριαστή και αξιοπρεπής στάση...
Ο ΚΟΡΙΟΣ
