Θυμόμαστε τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο άδικα στην τραγωδία της "MARFIN". Τρεις εργαζόμενοι που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι τους, θύματα μιας τυφλής βίας που δεν έχει καμία θέση σε μια δημοκρατική χώρα σε μια δημοκρατική κοινωνία.
Δεν είναι μόνο μια ημέρα μνήμης. Είναι...
μια υπενθύμιση για το πού οδηγεί ο φανατισμός, η τοξικότητα η βία, και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Είναι μια στιγμή που μας καλεί, όλους να σταθούμε απέναντι σε κάθε μορφή βίας χωρίς «ναι μεν, αλλά» χωρίς συμψηφισμούς.
Προσωπικά δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι τόσα χρόνια μετά και η δικαιοσύνη παραμένει ανολοκλήρωτη. Οι υπεύθυνοι δεν έχουν λογοδοτήσει ακόμη. Και αυτό δεν βαραίνει μόνο το παρελθόν, αλλά και το παρόν μας ως κοινωνία και ως κράτος δικαίου.
Η δημοκρατία δεν εκδικείται. Αλλά δεν ξεχνά και δεν αδιαφορεί, επιμένει έως την τελική δικαίωση.
Οφείλουμε όλοι μας να θυμόμαστε. Να απαιτούμε. Και να διασφαλίζουμε ότι ποτέ ξανά η ανθρώπινη ζωή δεν θα γίνεται θύμα της βίας και της ανομίας.
Δεν ξεχνάμε.
Προσωπικά δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι τόσα χρόνια μετά και η δικαιοσύνη παραμένει ανολοκλήρωτη. Οι υπεύθυνοι δεν έχουν λογοδοτήσει ακόμη. Και αυτό δεν βαραίνει μόνο το παρελθόν, αλλά και το παρόν μας ως κοινωνία και ως κράτος δικαίου.
Η δημοκρατία δεν εκδικείται. Αλλά δεν ξεχνά και δεν αδιαφορεί, επιμένει έως την τελική δικαίωση.
Οφείλουμε όλοι μας να θυμόμαστε. Να απαιτούμε. Και να διασφαλίζουμε ότι ποτέ ξανά η ανθρώπινη ζωή δεν θα γίνεται θύμα της βίας και της ανομίας.
Δεν ξεχνάμε.
Γιώργος Καλαμάτας
