Ανθισμένες μανόλιες, βιβλία, εμβόλια και μαρτίνι
Μαρία Αμανατίδου
Το βράδυ του φευγιού της Ντόλι Πάρτον έβαλα να δω τις Ανθισμένες Μανόλιες. Ταινία του 1989, την οποία έχω δει πολλές φορές και ξέρω ήδη ότι θα ξαναδώ πολλές ακόμα...
Γιατί είναι μία ταινία για τη γυναικεία φιλία έτσι όπως την έμαθα κι εγώ από τη μαμά μου.
Για τις γυναίκες που στηρίζουν η μία την άλλη. Που λένε αλήθειες. Που μπορεί να τσακωθούν, να διαφωνήσουν, να σχολιάσουν, να κουτσομπολέψουν — ευτυχώς, άνθρωποι είμαστε — αλλά όταν έρθει η δύσκολη ώρα είναι εκεί.
Οι γυναίκες που δεν φοβούνται να ζητήσουν βοήθεια όταν τη χρειάζονται.
Που είναι κοκέτες, έχουν παρελθόν, παιδιά, πρώην, νυν, μέλλον, προβλήματα, λογαριασμούς, έρωτες, απογοητεύσεις και κραγιόν στην τσάντα.
Που ξέρουν η μία τα βάσανα της άλλης. Χαίρονται πραγματικά με τη χαρά της. Βουρκώνουν με τη λύπη της.
Και κάπως έτσι μεγαλώσαμε κι εμείς.
Με γυναίκες γύρω από ένα τραπέζι, σε μια κουζίνα, σε ένα κομμωτήριο, σε μια αυλή, να τα λένε όλα.
Στις Ανθισμένες Μανόλιες αυτό το μέρος είναι το beauty salon της Truvy Jones, της Ντόλι. Εκεί μέσα συμβαίνει σχεδόν όλη η ζωή. Βάφουν μαλλιά, φτιάχνουν νύχια, γελάνε, κλαίνε, ερωτεύονται, πενθούν, λένε βλακείες και μεγάλες αλήθειες. Και κυρίως είναι εκεί η μία για την άλλη.
Και η Ντόλι είναι υπέροχη.
Παίζει μια γυναίκα που στηρίζει τον άντρα της, το παιδί της, τις φίλες της, αλλά δεν χάνει ποτέ τον εαυτό της. Ούτε το χιούμορ της. Ούτε φυσικά το μαλλί της.
Συνεχίζει να ομορφαίνει τον κόσμο.
Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αυτό να έκανε η Dolly Parton σε όλη της τη ζωή.
Photo by Wes McFee on Unsplash
Ομόρφαινε τον κόσμο.
Με στρας, υπερβολικά μαλλιά, τεράστιο στήθος, απίστευτο αυτοσαρκασμό, τραγούδια που έμειναν δεκαετίες, αλλά και πράξεις που δεν χρειάζονταν καθόλου στρας για να λάμψουν.
Η Ντόλι, για παράδειγμα, έδωσε ένα εκατομμύριο δολάρια στο Vanderbilt για την έρευνα γύρω από την Covid-19. Τα χρήματα εκείνης της δωρεάς χρηματοδότησαν και κρίσιμα πρώιμα στάδια έρευνας που συνδέθηκε με το εμβόλιο της Moderna. (Vanderbilt Health News)
Με απλά λόγια:
η Ντόλι ήταν ατομάρα και θεά.
Και ναι, μου αρέσει η country.
Καθόλου ένοχη απόλαυση, παρεμπιπτόντως. Μια χαρά απόλαυση είναι.
Και λατρεύω τον τρόπο που τραγουδάει η Ντόλι. Γιατί έχει αυτή τη φωνή που δεν χρειάζεται να σου αποδείξει τίποτα. Σου αφηγείται μια ιστορία και ξαφνικά είσαι μέσα της.
Και γιατί, όπως έχουμε ξαναπεί εδώ: τα τραγούδια μένουν για πάντα.
Αν θέλετε μάλιστα κι άλλη Dolly αυτές τις μέρες, ψάξτε στο Netflix το Dolly Parton’s Heartstrings. Είναι μια σειρά οκτώ αυτοτελών ιστοριών, καθεμία εμπνευσμένη από ένα εμβληματικό τραγούδι της. Jolene, Two Doors Down, Cracker Jack, These Old Bones και τα υπόλοιπα τραγούδια της γίνονται μικρές κινηματογραφικές ιστορίες για οικογένεια, έρωτα, φιλία, συγχώρεση και όλα αυτά τα υπέροχα μπλεγμένα πράγματα που ονομάζουμε ζωή. (Netflix)
Και επειδή μία σωστή αποχαιρετιστήρια ιστορία για την Dolly Parton αποκλείεται να τελειώσει απλώς με ένα «αντίο», έμαθα και κάτι άλλο.
Η Dolly είχε τη δική της εκδοχή του dirty martini.
Λεγόταν Dirt Road και η συνταγή υπάρχει στο βιβλίο μαγειρικής που έγραψε μαζί με την αδελφή της Rachel.
Βότκα.
Άγλυκο τσάι.
Και ζουμί από τουρσί λαχανικών.
Ναι.
Ζουμί. Από. Τουρσί.
Και από πάνω ελιές και τουρσί, επειδή προφανώς όταν η Dolly αποφάσιζε κάτι, δεν υπήρχε λόγος να το κάνει μισό. (cookout.skai.gr)
Ξέρω ότι είναι υπέροχο γιατί έτσι το φτιάχνει και ο φίλος μου Δημήτρης Κοπαράνης με ζουμιά απο χειροποίητα τουρσιά.
Και νομίζω πως κάπως έτσι θα ήθελα να τη θυμάμαι:
με μια τεράστια ξανθιά κόμη, ένα φόρεμα γεμάτο στρας, τις φίλες της γύρω της, ένα τραγούδι να παίζει κάπου στο βάθος και ένα ποτήρι με βότκα και ζουμί από τουρσί στο χέρι.
Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν.
Οι ιστορίες όμως μένουν.
Και τα τραγούδια, ευτυχώς, μένουν για πάντα.
Με αγάπη
η φίλη σου
Μαρία
