του Κ. Καραγιαννίδη
Μη έχοντας καμιά φορά η μνήμη τι να κάνει,
μια αγάπη φέρνει απ’ τα παλιά, στόχος να μας τρελάνει.
Τη βάζει μέσα στο μυαλό, να στρογγυλοκαθίσει,
και τούτη στέκει παρά κει, να το πανηγυρίσει...
Παλιές στιγμές που ζήσαμε με τούτη περιγράφει,
για όνειρα που κάναμε σβήσανε, πήγαν στράφι.
Κι αν είναι ετούτη η πρώτη, απ’ όλες πιο μεγάλη,
μας λέει ότι ελπίζαμε σαν τούτη θα ‘ρθει κι άλλη.
Μα πρώτη αγάπη δεύτερη στον κόσμο δεν υπάρχει,
αν την αφήσεις να χαθεί, ποτέ δε θα ξανάρθει.
Άλλες θα έρθουνε πολλές, θα φύγουν, θα περάσουν,
όπως εσύ τις ξέχασες, κι αυτές θα σε ξεχάσουν.
Μνήμη μου σ’ ευχαριστώ, που τη ζωή θυμίζεις,
αυτή που τότε ζήσαμε και πίσω δε γυρίζει.
Κ. Καραγιαννίδης 04 – 10 - 2026
