Με αφορμή την εορτή της 28ης Οκτωβρίου 1940 την οποία εορτάσαμε και πάλι πανηγυρικώς και μεγαλοπρεπώς, θα θέλαμε μέσα από την φιλόξενη ηλεκτρονική εφημερίδα «ΛΕΥΤΕΡΙΑ» να αναφερθούμε δι' ολίγον σε ένα θέμα για το οποίο η αριστερα κάθε φορά πού έρχεται στο προσκήνιο παθαίνει μία ανεξήγητη «αλλεργία». Και το θέμα αυτό είναι η Βόρειος Ήπειρος, την οποία ο ένδοξος Ελληνικός στρατός τρείς φορές την ελευθέρωσε, αλλά...
οι Μεγάλες Δυνάμεις ποτέ δεν την έδωσαν στην Ελλάδα. Άλλωστε αυτή η ελληνική περιοχή υπέστη τα πάνδεινα από το άθεο κομμουνιστικό καθεστώς του Εμβέρ Χότζα, τον οποίο η αριστερα της Ελλάδος πάντοτε θαύμαζε και έγραφε διθυρἀμβους.
Κατά την διἀρκεια της Β' Ολομελείας της Κ. Ε. του παρανόμου τότε ΚΚΕ πού συνήλθε τον Νοέμβριο του 1934 υπό την ηγεσία του τότε γενικού γραμματέως του Νίκου Ζαχαριάδη, κατήγγειλε ως «Ιμπεριαλιστικό αλυτρωτισμό» την διεκδίκηση της Βορείου Ηπείρου από την Ελλάδα. όπως αναφέρεται στο επίσημο κομματικό περιοδικό με τον τίτλο «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (τευχ. 23 της 1η Ιουλίου 1936 και στην σελίδα 6): «η πλουτοκρατία της χώρας μας και ο φασισμός αντιπαραβάλλουν και αυτοί καταχτητικές βλέψεις πάνω στην Βόρειο Ήπειρο, το Μοναστήρι είτε της Ανατρολικής Ρωμυλίας και έτσι σπρώχνουν τα πράγματα πιο γοργά πρός πολεμικές καταστροφικές περιπέτειες».
Κατά την διἀρκεια της Β' Ολομελείας της Κ. Ε. του παρανόμου τότε ΚΚΕ πού συνήλθε τον Νοέμβριο του 1934 υπό την ηγεσία του τότε γενικού γραμματέως του Νίκου Ζαχαριάδη, κατήγγειλε ως «Ιμπεριαλιστικό αλυτρωτισμό» την διεκδίκηση της Βορείου Ηπείρου από την Ελλάδα. όπως αναφέρεται στο επίσημο κομματικό περιοδικό με τον τίτλο «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (τευχ. 23 της 1η Ιουλίου 1936 και στην σελίδα 6): «η πλουτοκρατία της χώρας μας και ο φασισμός αντιπαραβάλλουν και αυτοί καταχτητικές βλέψεις πάνω στην Βόρειο Ήπειρο, το Μοναστήρι είτε της Ανατρολικής Ρωμυλίας και έτσι σπρώχνουν τα πράγματα πιο γοργά πρός πολεμικές καταστροφικές περιπέτειες».
Κατά την διάρκεια της τριπλής κατοχής 1941 - 1944 όπου δημιουργούνται οι δύο πολεμικές βραχίωνες του ΚΚΕ, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, συνεργάζονται με το αντίστοιχο Κομμουνιστικό κόμμα της Αλβανίας (ΚΚΑ) για το θέμα της Βορείου Ηπείρου. Σε κείμενο γράφουν: «μεταξύ αλβανικού και ελληνικού ΕΑΜ, η συνεργασία είναι απόλυτη και ειλικρινής. Να έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη στην συνεργασία αυτήν.
Καθήκον δικό σας είναι να ενισχύσετε ανυστερόβουλα και με όλες τις δυνάμεις σας τον αγώνα του Αλβανικού ΕΑΜ καταρτίζοντας Τάγμα μονίμων ανταρτών κάτω από την διοίκηση στελεχών τιμίων και πειθαρχούντων στην καθοδήγηση του απεσταλμένου μας αξιωματικού διοργανωτού και του βοηθού του.
Οργανικά το Τάγμα σας, και ευχόμεθα να γίνει σύντομα Σύνταγμα θα ειναι τμήμα των δυνάμεων του Αρχηγείου Αυλώνας - Αργυροκάστρου. Θα ακολουθήσετε και εσείς την οργανωτική διάρθρωση του Αλβανικού Λαικού στρατού, πού είναι η ίδια με την οργανωτική διάρθρωση του ΕΛΑΣ».
Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, οι Έλληνες κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου, συνέστησαν μία οργάνωση υπό την επωνυμία «Μέτωπον Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου (Μ.Α.Β.Η). Και ενώ αυτά γίνεται στην Βόρειο Ήπειρο το ΚΚΕ, αναγνωρίζει «μεινοτικά δικαιώματα» των «Αλβανών» εν Ελλάδι, και εδώ βεβαίως εννοούν τους «τσάμηδες», οι οποίοι συνεργάστηκαν με τα στρατεύματα κατοχής, δημιουργώντας ακόμα και το «Πριγκηπάτο της Πίνδου» για το οποίο θα μιλήσουμε σε άλλη συνάφεια.
Ο ΕΛΑΣ, ο ένοπλος αυτός βραχίων του ΚΚΕ συνεργάστηκε στενά στα χρόνια εκείνα με τους ομοϊδεάτες τους Αλβανους Κομμουνιστές ώστες να ανατραπεί κάθε δράση και των Βορειοηπειρωτών, προδίδοντας συγχρόνως και πολλούς βορειοηπειρώτες - στελέχη του Μ.Α.Β.Η., τους οποίους δολοφόνησαν οι Κομμουνιστές Αλβανοί.
Ο οίστρος των κομμουνιστών ήταν τόσο μεγάλος ακόμα και μετά το τέλος του πολέμου, ενώ στην Ελλάδα ξεκινά ο ξενοκίνητος συμμοριτοπόλεμος, ώστε προτείνουν να δημιουργηθούν κοινά υπαρχηγεία ελλήνων και αλβανών κομμουνιστών κατά τα πρότυποα του ΕΛΑΣ και εν συνεχεία του ΔΣΕ αναφέροντας την Νότιο Ήπειρο, δηλαδή το τμήμα πού σήμερα ανήκει στην ελλάδα ως «Τσαμουριά».
Παρά το τέλος του πολέμου και την συντριπτική ήττα των κομμουνιστών στον Γράμμο το 1949, αυτοί παραμένουν αμετανόητοι στις θεωρίες τους. Στην Ζ΄ Ολομέλεια του ΚΚΕ τον Μάιο του 1950 ο Δημήτριος Βλαντάς αναφέρει σχετικά για το θέμα του Βορειοηπειροτικού τα εξής: «Από παράγοντες της «Δημοκρατικής παράταξης» ακούστηκαν και μέσα στην μοναρχοφασιστική Βούλη εθνικιστές κραυγές για «Βόρειο Ήπειρο» για «στρατηγική διαρρύθμιση των βορείων συνόρων». Πρέπει να πούμε όμως τώρα ανοιχτά πως κάναμε λάθος και ότι δεν θα ανεχθούμε να γίνεται και από φίλους μας σωβινιστικό λαθρεμπόριο μέσα στον λαό, με τις διεκδικήσεις της «Βορείου Ηπείρου» και της «στρατηγικής διαρρύθμησης των συνόρων μας πρός βορράν», αντικειμενικά είναι σαν να βοηθάνε την αμεριακνοκρατία και τον μοναρχοφασιμό στον πόλεμο πού προετοιμαζει κατά της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών, στην πρώτη σειρά κατά της Αλβανίας και της Βουλγαρίας».
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1950 στο περιοδικό «Νέος κόσμος» το μέλος του πολιτικού γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ Ζήσης Ζωγράφος αναφέρει πως «το βορειοηπειροτικό ζήτημα δεν υπάρχει». Στο ίδιο περιοδικό το 1959 δημοσιεύτηκε μήνυμα του ΚΚΕ πρός την Κ.Ε. του «κόμματος εργασίας της Αλβανίας» είναι το κόμμα του Ενβέρ Χότζα, ότι «οι 'Ελληνες κομμουνιστές χαρακτηρίζουν «ακούραστες προσπάθειες της αλβανικής κυβέρνησης για την αποκατάσταση των σχέσεων καλής γειτονίας και συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες», παραθεωρώντας τελείως το ΚΚΕ τις διωξεις, τις φυλακίσεις, το κλείσιμο των εκκλησιών και των σχολείων σε όλη την Βόρειο Ήπειρο από το άθεο και κομμουνιστικό καθεστώς του Χότζα.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
Καθήκον δικό σας είναι να ενισχύσετε ανυστερόβουλα και με όλες τις δυνάμεις σας τον αγώνα του Αλβανικού ΕΑΜ καταρτίζοντας Τάγμα μονίμων ανταρτών κάτω από την διοίκηση στελεχών τιμίων και πειθαρχούντων στην καθοδήγηση του απεσταλμένου μας αξιωματικού διοργανωτού και του βοηθού του.
Οργανικά το Τάγμα σας, και ευχόμεθα να γίνει σύντομα Σύνταγμα θα ειναι τμήμα των δυνάμεων του Αρχηγείου Αυλώνας - Αργυροκάστρου. Θα ακολουθήσετε και εσείς την οργανωτική διάρθρωση του Αλβανικού Λαικού στρατού, πού είναι η ίδια με την οργανωτική διάρθρωση του ΕΛΑΣ».
Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, οι Έλληνες κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου, συνέστησαν μία οργάνωση υπό την επωνυμία «Μέτωπον Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου (Μ.Α.Β.Η). Και ενώ αυτά γίνεται στην Βόρειο Ήπειρο το ΚΚΕ, αναγνωρίζει «μεινοτικά δικαιώματα» των «Αλβανών» εν Ελλάδι, και εδώ βεβαίως εννοούν τους «τσάμηδες», οι οποίοι συνεργάστηκαν με τα στρατεύματα κατοχής, δημιουργώντας ακόμα και το «Πριγκηπάτο της Πίνδου» για το οποίο θα μιλήσουμε σε άλλη συνάφεια.
Ο ΕΛΑΣ, ο ένοπλος αυτός βραχίων του ΚΚΕ συνεργάστηκε στενά στα χρόνια εκείνα με τους ομοϊδεάτες τους Αλβανους Κομμουνιστές ώστες να ανατραπεί κάθε δράση και των Βορειοηπειρωτών, προδίδοντας συγχρόνως και πολλούς βορειοηπειρώτες - στελέχη του Μ.Α.Β.Η., τους οποίους δολοφόνησαν οι Κομμουνιστές Αλβανοί.
Ο οίστρος των κομμουνιστών ήταν τόσο μεγάλος ακόμα και μετά το τέλος του πολέμου, ενώ στην Ελλάδα ξεκινά ο ξενοκίνητος συμμοριτοπόλεμος, ώστε προτείνουν να δημιουργηθούν κοινά υπαρχηγεία ελλήνων και αλβανών κομμουνιστών κατά τα πρότυποα του ΕΛΑΣ και εν συνεχεία του ΔΣΕ αναφέροντας την Νότιο Ήπειρο, δηλαδή το τμήμα πού σήμερα ανήκει στην ελλάδα ως «Τσαμουριά».
Παρά το τέλος του πολέμου και την συντριπτική ήττα των κομμουνιστών στον Γράμμο το 1949, αυτοί παραμένουν αμετανόητοι στις θεωρίες τους. Στην Ζ΄ Ολομέλεια του ΚΚΕ τον Μάιο του 1950 ο Δημήτριος Βλαντάς αναφέρει σχετικά για το θέμα του Βορειοηπειροτικού τα εξής: «Από παράγοντες της «Δημοκρατικής παράταξης» ακούστηκαν και μέσα στην μοναρχοφασιστική Βούλη εθνικιστές κραυγές για «Βόρειο Ήπειρο» για «στρατηγική διαρρύθμιση των βορείων συνόρων». Πρέπει να πούμε όμως τώρα ανοιχτά πως κάναμε λάθος και ότι δεν θα ανεχθούμε να γίνεται και από φίλους μας σωβινιστικό λαθρεμπόριο μέσα στον λαό, με τις διεκδικήσεις της «Βορείου Ηπείρου» και της «στρατηγικής διαρρύθμησης των συνόρων μας πρός βορράν», αντικειμενικά είναι σαν να βοηθάνε την αμεριακνοκρατία και τον μοναρχοφασιμό στον πόλεμο πού προετοιμαζει κατά της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών, στην πρώτη σειρά κατά της Αλβανίας και της Βουλγαρίας».
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1950 στο περιοδικό «Νέος κόσμος» το μέλος του πολιτικού γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ Ζήσης Ζωγράφος αναφέρει πως «το βορειοηπειροτικό ζήτημα δεν υπάρχει». Στο ίδιο περιοδικό το 1959 δημοσιεύτηκε μήνυμα του ΚΚΕ πρός την Κ.Ε. του «κόμματος εργασίας της Αλβανίας» είναι το κόμμα του Ενβέρ Χότζα, ότι «οι 'Ελληνες κομμουνιστές χαρακτηρίζουν «ακούραστες προσπάθειες της αλβανικής κυβέρνησης για την αποκατάσταση των σχέσεων καλής γειτονίας και συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες», παραθεωρώντας τελείως το ΚΚΕ τις διωξεις, τις φυλακίσεις, το κλείσιμο των εκκλησιών και των σχολείων σε όλη την Βόρειο Ήπειρο από το άθεο και κομμουνιστικό καθεστώς του Χότζα.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.