ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»
Κύριε διευθυντά
Νομίζω ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ορθώς σκεπτόμενων Ελλήνων θα συμφωνήσει απόλυτα με τις θέσεις που διαλαμβάνονται στο άρθρο σας με τον τίτλο «Γκράφιτι, μια μεγάλη μεταπολιτευτική κατάρα» στο φύλλο της «Κ» της 22-9-26.
Δεν πρόκειται μόνον περί ασχήμιας και κατάρας, αλλά περί βανδαλισμού και διαστρέβλωση κάθε έννοιας αισθητικής και πνευματικής καλλιέργειας του λαού μας. Θεωρώ πρωταρχικά ότι...
Δεν πρόκειται μόνον περί ασχήμιας και κατάρας, αλλά περί βανδαλισμού και διαστρέβλωση κάθε έννοιας αισθητικής και πνευματικής καλλιέργειας του λαού μας. Θεωρώ πρωταρχικά ότι...
είναι καθαρά θέμα έλλειψης παιδείας και πολιτικής αγωγής, που εννοείται ότι διδάσκεται και καλλιεργείται στα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα, τα οποία εμφανίζουν αποτρόπαια εικόνα βρωμιάς και ασχήμιας όχι μόνον για τους «εκπαιδευόμενους» σε αυτά, αλλά και σε κάθε τρίτον που θα τα αντικρίσει.
Δεν γνωρίζω σήμερα τι καθεστώς ισχύει για τα παντός είδους «γκράφιτι» στις λοιπές Ευρωπαϊκές χώρες, θυμάμαι όμως το γεγονός του έτους 1963 που βρισκόμουν για μεταπτυχιακές σπουδές στην Γερμανία, ότι επισκεφτήκαμε με τον Καθηγητή μου ένα Δημοτικό Σχολείο όπου στην 3η Τάξη γινόταν το μάθημα της Αγωγής του Πολίτη και κατά σύμπτωση ο δάσκαλος ανέπτυσσε το θέμα του σεβασμού και προστασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας. Όταν τον ρωτήσαμε δεν είναι μικρά τα παιδιά για αυτό το μάθημα μας απήντησε ότι αυτές οι αρχές και αξίες πρέπει να εμφυτεύονται και να καλλιεργούνται στα παιδιά «εξ απαλών ονύχων» για γίνουν σωστοί πολίτες.
Ο ισχύον Ποινικός Κώδικας στα σχετικά άρθρα προβλέπει ποινική δίωξη και τιμωρία για την φθορά ξένης ιδιοκτησίας, στα οποία διαλαμβάνεται κάθε είδους φθορά [γκράφιτι, σπασίματα, μουντζουρώματα κλπ] με αυστηρότερες ποινές όταν πρόκειται για φθορά δημόσιας περιουσίας [Εκπαιδευτικά ιδρύματα, δημόσια και δημοτικά κτίρια, παιδικές χαρές, μνημεία κλπ] Δυστυχώς όμως ο Νόμος σπάνια εφαρμόζεται. Ίσως η εξειδίκευση του Νόμου και προβολή του από τα ΜΜΕ, η διαρκής ενημέρωση μαθητών και φοιτητών για τις συνέπειες των «βανδαλισμών» και η τιμωρία των συλλαμβανομένων δραστών να συνέβαλε στην περιστολή της μεταπολιτευτικής αυτής κατάρας.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΗΜΗΝΑΣ
Δεν γνωρίζω σήμερα τι καθεστώς ισχύει για τα παντός είδους «γκράφιτι» στις λοιπές Ευρωπαϊκές χώρες, θυμάμαι όμως το γεγονός του έτους 1963 που βρισκόμουν για μεταπτυχιακές σπουδές στην Γερμανία, ότι επισκεφτήκαμε με τον Καθηγητή μου ένα Δημοτικό Σχολείο όπου στην 3η Τάξη γινόταν το μάθημα της Αγωγής του Πολίτη και κατά σύμπτωση ο δάσκαλος ανέπτυσσε το θέμα του σεβασμού και προστασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας. Όταν τον ρωτήσαμε δεν είναι μικρά τα παιδιά για αυτό το μάθημα μας απήντησε ότι αυτές οι αρχές και αξίες πρέπει να εμφυτεύονται και να καλλιεργούνται στα παιδιά «εξ απαλών ονύχων» για γίνουν σωστοί πολίτες.
Ο ισχύον Ποινικός Κώδικας στα σχετικά άρθρα προβλέπει ποινική δίωξη και τιμωρία για την φθορά ξένης ιδιοκτησίας, στα οποία διαλαμβάνεται κάθε είδους φθορά [γκράφιτι, σπασίματα, μουντζουρώματα κλπ] με αυστηρότερες ποινές όταν πρόκειται για φθορά δημόσιας περιουσίας [Εκπαιδευτικά ιδρύματα, δημόσια και δημοτικά κτίρια, παιδικές χαρές, μνημεία κλπ] Δυστυχώς όμως ο Νόμος σπάνια εφαρμόζεται. Ίσως η εξειδίκευση του Νόμου και προβολή του από τα ΜΜΕ, η διαρκής ενημέρωση μαθητών και φοιτητών για τις συνέπειες των «βανδαλισμών» και η τιμωρία των συλλαμβανομένων δραστών να συνέβαλε στην περιστολή της μεταπολιτευτικής αυτής κατάρας.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΗΜΗΝΑΣ
Δικηγόρος - Κατερίνη
