Υπάρχει ελπίδα σ΄ αυτόν τον τόπο; Υπάρχει προοπτική; Υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα; Είναι ερωτήματα που απασχολούν τον κάθε πολίτη στην πολύπαθη χώρα μας.
Οι ειδικοί «επιστήμονες» εύκολα και απλά θα μας απαντήσουν. Ναι, υπάρχει ελπίδα μόνο αν βρεθούν χρήματα.
Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία θα οικοδομηθούν τα όνειρα των νέων μας. Αυτή θα είναι η αλήθεια, από τη στιγμή που το λένε οι ειδικοί, που γνωρίζουν τα πάντα, κάνουν μελέτες, ρυθμίζουν τα νούμερα και αξιολογούν με προσοχή και σοβαρότητα την κατάσταση. Άλλη λύση δεν υπάρχει.
Άραγε αν αυτή τη στιγμή αποπληρώνονταν το οικονομικό χρέος της Ελλάδας και δια μαγείας μας χαρίζονταν άλλα τετρακόσια δις ευρώ θα λύναμε όλα τα προβλήματα μας;
«Είσαι κουτός;».
«Τον τρελό μας παριστάνεις ή το παίζεις έξυπνος;».
«Αν μου δώσεις εμένα ένα εκατομμύριο ευρώ θα λύσω το πρόβλημα της ζωής μου».
«Αν δεν χρωστούσε ο κοσμάκης θα οδηγούνταν στην αυτοκτονία;».
«Με τόσα χρήματα η Ελλάδα θα μεγαλουργήσει, θα συναγωνιστεί μεγάλες δυνάμεις και θα σταθεί αξιοπρεπώς στην παγκόσμια αγορά».
«Τι ξέρεις εσύ από οικονομία άσχετε, φοροπνιγμένε μισθωτέ της πείνας;».
«Αυτός ζει στον κόσμο του, κοιμάται κι ονειρεύεται».
«Με τι θα ζήσεις κακόμοιρε αν δεν έχεις δουλειά και λεφτά;».
Στον κατήφορο που έχει οδηγηθεί η χώρα, στην απελπισία με την οποία η διαρκής λιτότητα έχει κυριεύσει εκατομμύρια Έλληνες, η οικονομική ανάπτυξη φαντάζει ως ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας.
Μήπως όμως υπάρχει χρήμα και μάλιστα αρκετό για να ζήσει αξιοπρεπώς, όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα; Μήπως ο πλούτος είναι ανισομερώς κατανεμημένος ώστε κάποιοι να πεινάνε και κάποιοι να κάνουν δίαιτα;
«Μια δοκιμασία διανύουμε όλοι και θα βγούμε δυνατοί».
Είναι λόγια ανθρώπων που μας οδήγησαν στο τέλμα. Και ναι, να δοκιμαστούμε, να παλέψουμε, να αγωνιστούμε. Το δρόμο τον σωστό θα τον ανταμώσουμε ποτέ;
Όταν θα αποδράσουμε από την μνημονιακή λαίλαπα, θα έχουμε διδαχτεί από τα λάθη μας ή θα επαναπαυτούμε στο λάκκο των παθών και των εγωισμών που μόνοι μας σκάψαμε;
Η ανοχή που επιδείξαμε όλοι στο διαφαινόμενο ναυάγιο του βίου μας, μας καθιστά συνυπεύθυνους. Θα μετανοήσουμε άραγε ποτέ για τον ηθικό ξεπεσμό που ήταν η βαθύτερη αιτία που μας οδήγησε στο αδιέξοδο; Θα στηριχτούμε σε ερεθιστικά, αναχρονιστικά πρότυπα διαφθοράς και σκανδαλοθηρίας ή θα αναζητήσουμε εκείνες τις αρχές και τις αξίες που ποδοπατήσαμε για να μεγαλουργήσει η μόδα της ασέβειας και της ασυδοσίας;
Θυσίες θα πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Θυσία όμως για το καλό του τόπου δεν είναι μόνο η υπομονή σε φόρους, σε μέτρα και αλόγιστους κανόνες.
Θυσία είναι να αποσύρεσαι διακριτικά από το προσκήνιο σταματώντας να χαϊδεύεις και να χαϊδεύεσαι με τα θύματα της υπόδουλης πατρίδας μας.
Θυσία είναι να σταματήσουμε να εξαπατούμε την νεολαία μας με τα άθλια πρότυπα με τα οποία την ταΐζουμε χρόνια τώρα.
Θυσιαζόμαστε όταν ταπεινώνουμε πρώτα τον αμαρτωλό εαυτό μας, για να απαιτήσουμε έπειτα την κάθαρση των υπόλοιπων διεφθαρμένων.
Όσο δίνουμε αξία στα άψυχα, κούφια και σάπια επιτεύγματα μας, η ηθική κρίση θα γεννά πολέμους, αυτοκτονίες, ανεργία, οικονομικά σκάνδαλα.
Είναι πολύ δύσκολο όμως να νικήσουμε τον εγωισμό μας για να σκύψουμε το κεφάλι της μετάνοιας και της συγνώμης για την ανειλικρίνεια, για το ψέμα, για τη φθορά και τη σήψη με την οποία μολύναμε την κοινωνία μας.
Όταν η μετάνοια για την ανηθικότητα θα διαρκεί μόλις λίγα λεπτά, η οικονομική κρίση θα ταλαιπωρεί μακροχρόνια την ζωή μας.
Γιάννης Τσαπουρνιώτης
