Με την ευκαιρία της απονομής τιμητικής πλακέτας σε αυτούς που συνταξιοδοτήθηκαν από το Νοσοκομείο Κατερίνης, την Παρασκευή που μας πέρασε 21 Φλεβάρη 2014, από το Σωματείο Εργαζομένων, θα ήθελα να πω δυο λόγια εκφράζοντας τις ευχαριστίες μου.
Το 1984 διορίστηκα στο Νοσοκομείο Κατερίνης ως Φυσικοθεραπεύτρια. Νεαρή, τότε, με όρεξη για δουλειά, έδωσα και την ψυχή μου για το Νοσοκομείο. Με δυσκολίες που δεν τις καταλαβαίνει εύκολα σήμερα ο κοινός νους, μιας και πολλά από αυτά που συνέβησαν αυτά τα 27 χρόνια έχουν ξεχαστεί. Τι να πρωτοθυμηθώ από το υπόγειο στο Παράρτημα του Νοσοκομείου. Εκείνο το υπόγειο που ήταν για σχεδόν 25 χρόνια το δεύτερο σπίτι μου….Μέσα όμως από αυτές τις δυσκολίες και την καθημερινή τριβή δημιουργήθηκαν φιλίες και συνεργασίες που θα παραμείνουν αναλλοίωτες και θα αντέξουν στον χρόνο. Ονόματα μπορώ να αναφέρω πολλά που με έχουν σημαδέψει, αλλά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον μόνιμο συνάδελφο και συνεργάτη μου φυσικοθεραπευτή Γρηγόρη Παπαχρήστο. Πόση δουλειά, αλλά και πόσες όμορφες στιγμές με γιορτές αλλά και ατελείωτες συζητήσεις που ήταν ο μόνος τρόπος να μας κρατήσουν σε εγρήγορση στην καθημερινή εργασία. Η συνταξιοδότηση σε περιμένει πλέον κι εσένα Γρηγόρη!
Φυσικά, θυμάμαι και όλους τους νέους συναδέλφους που έκαναν την πρακτική τους στο Νοσοκομείο και ελπίζω να με θυμούνται και αυτοί. Έδιναν κάθε λίγους μήνες και μια διαφορετική αίσθηση στην καθημερινότητά μας με τις διαφορετικές τους προσωπικότητες.
Και φυσικά, στο τέλος της καριέρας μου, στα τελευταία 2-3 χρόνια, πραγματοποιήθηκε το μεγάλο μας όνειρο. Να βγούμε επιτέλους από το υπόγειο , το οποίο μας φιλοξένησε τόσο καιρό και να μεταφερθούμε στο υπερσύγχρονο κτήριο που υπάρχει σήμερα. Το πρόλαβα κι αυτό…
Νιώθω ευλογημένη από τον Θεό, που έζησα όλα αυτά. Δεν θα τα ξεχάσω ποτέ και δεν θα ξεχάσω φυσικά και ΚΑΝΕΝΑΝ από τους συνεργάτες μου.
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου για αυτή την τιμή που μου κάνατε με αυτή την απονομή!
Εις το επανιδείν
Κωνσταντία Καραμήντζα, συνταξιούχος φυσικοθεραπεύτρια.
