Σαββίδης Παναγιώτης
Κυρίως στις θρησκευτικές γιορτές και όχι μόνο, αναπροσαρμόζονται τα δρώμενα για της "δοξασίες" των χρηστών ηθών και εθιμάτων, η ανάγνωση των "νευματικών", ιστορικών γεγονότων, χάρη του καταναλωτισμού και της αγοράς. Η αγορά υπερισχύει έναντι του περιεχομένου και σίγουρα δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό. Καινούργιο δεν είναι επίσης η "φιλανθρωπία", η "αλληλεγγύη" που αναπτύσσεται την περίοδο αυτή. Βρίσκεται στο...
απόγειο της και διάφορα κοινωνικά υποκείμενα καλούνε σε δράσεις "φιλανθρωπίας" και "αλληλεγγύης" σαν να πρόκειται για κάποιο χάπενινγκ.
Βέβαια σε τίποτα δεν κατακρίνεται η αγνή προσφορά των απλών ανθρώπων. Που οι περισσότεροι δίνουν από το υστέρημα τους, αφού αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι έχουν περισσότερη ανάγκη από αυτούς. Φτάνει αυτό όμως και κυρίως σήμερα; Η φιλανθρωπία και η αλληλεγγύη θα εξαντλείται σε BAZZAR, σε "κοινωνικά" παντοπωλεία , ιατρεία? "Εκπαιδεύοντας" τον κόσμο σε μια λογική διαχείρισης της φτώχειας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ανέχεια και η φτώχεια ήταν, είναι και θα είναι αιώνια? Είναι δεδομένη κάτι σαν <<θεόσταλτο>> που εμείς δεν γίνεται, δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, παρά μόνο να το διαχειριστούμε? Το ψέμα αυτό απαντιέται ιστορικά αλλά δεν είναι το θέμα του παρόντος άρθρο.
Η παραπάνω κατεύθυνση αποτελεί κυρίαρχη πολιτική, ιδεολογική, αρχή, αντίληψη, άποψη. Βοηθάει στον εξωραϊσμό κεντρικών-κυβερνητικών πολιτικών, στρατηγικών επιλογών που παράγουν και αναπαράγουν την φτώχεια. Σε αυτή την κατεύθυνση βάζουν πλάτη και διάφορες <<εθελοντικές>> ομάδες.
Με όχημα την <<αλληλεγγύη>> και <<φιλανθρωπία>> κάποιες <<εθελοντικές>> ομάδες αυτοπροβάλλονται <<πρωτοποριακά>> κοινωνικά υποκείμενα. Έτοιμα όμως να αντικαταστήσουν παλιές κρατικές δομές κυρίως σε υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα, Αλλάζοντας όλο το πλαίσιο λειτουργίας τους(ντιρεκτίβα της Ε.Ε.), με ότι αυτό συνεπάγεται για τα εργασιακά, μισθολογικά δικαιώματα των εργαζόμενων. Αν θα υφίστανται ακόμα εργαζόμενοι και δεν θα παρέχουν εργασία άμισθοι, κάποιοι άνεργοι εθελοντές στο όνομα προϋπηρεσίας που δήθεν αργότερα θα τους βοηθήσει να βρουν εργασία .Και εδώ το πράμα πρέπει να προβληματίσει ευρύτερα, κυρίως εργαζόμενους και ανέργους, με σεβασμό πάντα στους ανθρώπους που συμμετέχουν με αγνές προθέσεις σε διάφορες δράσεις.
Καθόλου τυχαίο η επίκληση του υπουργού παιδείας κύριου Λοβέρδου, για εθελοντική συνεισφορά ανέργων εκπαιδευτικών, για εργασία στο εκπαιδευτικό σύστημα, με παροχή μόνο κάποιων μορίων που δήθεν θα τους βοηθήσει αργότερα στην πρόσληψη τους.
Τη ώρα που απαξιώνεται η συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες, η συμμετοχή στο σωματείο, τον σύλλογο, χλευάζονται σαν ξεπερασμένες οι αξίες της ταξικής αλληλεγγύης, της λαϊκής συμμαχίας, η συμμετοχή στην απεργία, σε ένα συλλαλητήριο. Αποθεώνεται ο <<εθελοντισμός>> για να λειτουργήσει σαν βαλβίδα αποσυμπίεσες της γενικότερης λαϊκής εκτόνωσης και να μην μετουσιωθεί σε συνειδητό κοινωνικοπολιτικό ρεύμα, ρήξης και ανατροπής.
Και για να είμαστε δίκαιοι, μιλάμε για τον <<εθελοντισμό>> που πηγάζει από της εκβολές του κυριάρχου πολιτικού συστήματος και προκαταλαμβάνει εντέχνως αληθινές προθέσεις και διαθέσεις του κόσμου. Για να της καλουπώσει σε συγκεκριμένο πλαίσιο που θα αφυδατώνεται η αμφισβήτηση, θα αποκόπτεται από πολιτικά χαρακτηριστικά και θα καρποφορεί η διαχείριση των πραγμάτων, μπαίνοντας ανάχωμα στην ριζοσπαστικοποίηση και στην προοπτική της κοινωνικής ριζικής αλλαγής, της ανατροπής.
Ο κόσμος και κυρίως ο λαϊκός κόσμος να μπει δραστήρια στον αγώνα, γιατί και η συμμετοχή στους λαϊκούς-κοινωνικούς αγώνες είναι εθελοντισμός. Μόνο που στον στίβο συμμετοχής των κοινωνικών-πολιτικών αγώνων, αφυπνίζεται αγωνιστικά, ταξικά, αποκτά αποφασιστικότητα , αντιλαμβάνεται την έννοια <<σύντροφος>>, ξεδιαλύνει αυταπάτες, γαλουχείται με της ανυπέρβλητες αξίες και ιδανικά του αγώνα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς πολέμους και φτώχειες. Αξίες που εξυψώνουν πραγματικά τον άνθρωπο.
Δεν πρέπει να θεωρεί μακριά την Παλαιστίνη, για να μην υψώνει φωνή διαμαρτυρίας για την γενοκτονία που συντελείται εκεί, με παράλληλη καταδίκη των κυβερνήσεων που συνδράμουν σε αυτή την γενοκτονία. Πρέπει να είναι αλληλέγγυος στον συνάδελφο του που απολύθηκε και να απαιτήσου μαζί αγωνιστικά ότι η δουλειά είναι δικαίωμα. Να μην λουφάξει σκέφτοντας να μην πει τίποτα, γιατί εγώ έχω ακόμα την δουλειά μου, γνωρίζοντας ότι αύριο μπορεί να είναι η σειρά του. Μαζί στην διαδήλωση-διαμαρτυρίας για τον γείτονα που του έκοψαν το ρεύμα, διεκδικώντας φθηνό ρεύμα για τον λαό. Και να μην σκεφτεί αυτό είναι κάτι που εμένα δεν με αγγίζει. Λαϊκή αλληλεγγύη στους πλειστηριασμούς των λαϊκών κατοικιών, για να φωνάξουμε ότι η κατοικία είναι δικαίωμα και να μην αδιαφορήσουμε επειδή το δικό μας σπίτι το γλυτώσαμε. Να απαιτήσουμε ο αυτοαπασχολούμενος-επαγγελματίας-ψιλικατζής της γειτονιάς μας να του παρέχονται δωρεάν τα φάρμακα που χρειάζεται και ας μην έχει θεωρήσει το βιβλιάριο ασθενείας του, αφού λόγο της οικονομικής κρίσης και της αναδουλειάς δεν μπορεί να πληρώνει το ταμείο του που το πλήρωνε με συνέπεια 25 χρόνια. Το ίδιο και στον οικοδόμο και σε κάθε επαγγελματία και άνεργο. Να αγωνιστούμε, να διεκδικήσουμε και να μην πούμε αυτό δεν μας αφορά.
Αυτό είναι το σχολείο της ταξικής αλληλεγγύης και αγώνα. Σχολείο θεματοφύλακας ανθρώπινων αξιών και ιδανικών που η φιλανθρωπία εδώ (αν πρόκειται για φιλανθρωπία ) δεν διαφημίζεται, δεν αυτοπροβάλλεται. Αλλά πάνω από όλα προσπαθεί μαζί με τον αγώνα να δώσει απαντήσεις στα αίτια που παράγουν και αναπαράγουν την φτώχεια , την ανεργία, την λαϊκή δυστυχία και κυρίως να χαράξει κοινωνική προοπτική βάζοντας σε κινητικότητα, σε δράση τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Τον ίδιο τον λαό. Να μην είναι θεατής αλλά πρωταγωνιστής των κοινωνικών-πολιτικών εξελίξεων.
Αυτή η αλληλεγγύη δεν χωράει σε επιλεκτικούς χρόνους και δεν γίνεται με όρους μάρκετινγκ. Ο εθελοντισμός αυτός δεν είναι ιμιτασιόν και δεν χωράει σε υπερπροβολές, δημόσιες σχέσεις και παραγοντισμούς. Χειραφετεί από την κυρίαρχη ιδεολογία και δεν την αναπαράγει. Αυτός ο εθελοντισμός δεν είναι αυτοσκοπός, δεν εξιλεώνει. Αποτελεί κοινωνική ανάγκη, συνειδητή συμμετοχή ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και να απαλλαχτεί από φτώχειες, πολέμους, εκμετάλλευση, δυστυχίες. Αυτός ο εθελοντισμός δεν περιμένει κάποιες <<γιορτές>> για να αναπτυχθεί και να γίνει για κάποιους η <<κολυμβήθρα του σιλωάμ>>
Σφυρηλατείται καθημερινά σε χώρους δουλειάς, γειτονιές, στους δρόμους. Έχει για πυξίδα του την κοινωνική ανάγκη, εδώ το κοινωνικό υποκείμενο έχει ταξικά χαρακτηριστικά και είναι συνεπές με της ιστορικές επιταγές, για κοινωνική αλλαγή, για κοινωνική ανατροπή.
Γιατί αυτή η υπόθεση που προστάζει η ιστορία είναι δική μας υπόθεση και θα χρειαστούν χιλιάδες, εκατομμύρια εθελοντές.
Σαββίδης Παναγιώτης
