του Σπύρου Σαγιά
Δώσε μου ώρες, υπουργέ,
και πάρε την ψυχή μου,
αφού μισθός δε μου 'μεινε
να θρέψω το κορμί μου.
Εθελοντής θα θυσιαστώ
να σώσω την πατρίδα!
Πόθησα, βλέπετε, κι εγώ
αριστερή ελπίδα.
Δυο ώρες είναι λίγες δα,
για δώσε μου πέντ' έξι
και στείλε με σ' οχτώ σχολειά
ο κώλος μου να φέξει!
Ώρες σκληρές, αριστερές
και μαρξιστού ιδέα.
(Σαλτάρει κάθε φιλελές
με τούτην την παρέα!)
Έξι και πέντε το πρωί
στην τάξη θέ' να μπαίνω
και πριν μαυρίσουν οι ουρανοί
ποτέ μου να μη βγαίνω.
Σαράντα πέντε μαθητές
μαζί να κουμαντάρω,
που στοίχημα να βάζουνε
ποιαν ώρα θα κρεπάρω.
Όταν στο σπίτι θα γυρνώ,
με τη θολή ματιά μου
«Για την Ελλάδα ρε γαμώ!»
θα λέω στα παιδιά μου.
Στα εβδομήντα σύνταξη
δε θέλω πια να πάρω,
αφού πολύ νωρίτερα
σίγουρα θα σαλπάρω.
Σαν αποθάνω, πέστε το
σε νέους και γερόντια
να 'ρθουν να δουν τον δάσκαλο
σε στάση οριζόντια.
Στον τάφο μου να γράψετε
πάνω στην άσπρη πλάκα:
«Δάσκαλος ανελεύθερος,
υπόδειγμα μ@λάκα»
