4 χρόνια κουβάλησε με αξιοπρέπεια το δικό του σταυρό μαρτυρίου. Με κάποιες αναλαμπές που πρόβαλαν σαν ηλιαχτίδες ελπίδας στον – ούτως ή άλλως – βαρύ και συννεφιασμένο ουρανό. Ήξερε πάντα που ήταν και που πήγαινε. Ήξερε πως αυτήν η μάχη έχει χαθεί προ πολλού. Άτυχος από την πρώτη στιγμή της ασθένειας.
Το κενό που αφήνει σε οικογένεια και φίλους είναι τρανό.
Βαθιά θλίψη, βουβός πόνος, βαρύ το πένθος…
Φίλε μου Γιώργο,
Όλους εμάς που είχαμε την τύχη και την τιμή να πορευθούμε μαζί σου, μας αφήνεις φτωχότερους. Η καλλιέργεια, η ευγένεια, η κομψότητα στους τρόπους σου, το επαγγελματικό σου ήθος, η καλοσύνη σου, η σωστή και ψύχραιμη κρίση σου, η οξύνοια, το χιούμορ σου και το χαμόγελό σου, αποτέλεσαν βάλσαμο στη ψυχή μας. Η αφοσίωση σου πρώτα στην οικογένεια σου και έπειτα στους φίλους σου ήταν απεριόριστη.
Τις τελευταίες σου ώρες ήμασταν δίπλα σου. Αφού κοινώνησες των Αχράντων Μυστηρίων με σεβασμό φίλησες το χέρι του παπα-Άγγελου και αγκάλιασες την αγαπημένη μας Φρόσω. Μας είδες, μας έσφιξες το χέρι, έφυγες γεμάτος στιγμές σεβασμού και αγάπης…
Το βαρύ φορτίο της ενημέρωσης του κόσμου για το θάνατο σου το ανέλαβα – μετά από έγκριση της Φρόσως - ως ένα ύστατο χαίρε στην αγαστή συνεργασία μας που έγινε μια δυνατή φιλία που θα κρατήσει για πάντα!
Καλό Παράδεισο αγαπημένε μου Γιώργο, θα σε θυμάμαι πάντα.
Γιάννης Παπαζαχαρίας
