ΠΟΙΗΣΗ
Πατέρα φοβάμαι, μ' ακούς;
Πατέρα πονάω πολύ.
Οι άνθρωποι γύρω βουβή απειλή.
Η "Καλημέρα" έγινε λέξη δειλή
κι ο Κόσμος μας όλος εικόνα θολή.
Πατέρα φοβάμαι, μ' ακούς;
Πατέρα μου κλαίω σαν χθές.
Είναι η ψυχή μου γεμάτη πληγές.
Η κάθε μου μέρα θλιμμένη αυγή
κι η κάθε μου νύχτα πνιγμένη κραυγή.
Πατέρα μού δίδαξες τί είναι το δίκιο,
μα οι άνθρωποι φέρονται με τρόπο ανοίκειο.
Σκοτώνουν το όνειρο και την ελπίδα
και νοιώθω πως ζούμε σε μια καταιγίδα.
Ανέστης Ν. Μωυσιάδης
Καρδιολόγος
