Η κατακαμένη πολλές φορές Αττική (και όχι μόνο αυτή), βιώνει για μια ακόμη φορά δύσκολες ώρες.
Είναι πραγματικά αδιάφορο για το μέσο πολίτη αν θα είναι δύο, τρείς ή δέκα μέρες το εθνικό πένθος, αν ο πρωθυπουργός θα πάει στα καμένα (με τις κάμερες στο σβέρκο του), οι...
όλο νόημα δηλώσεις του κάθε κόμματος και κάθε πολιτικού μαϊντανού αυτού του τόπου, ποιανού επωνύμου κάηκε το σπίτι του (το 2ο ή 3ο ίσως), οι προσευχές της εκκλησιαστικής ιεραρχίας (κατόπιν εορτής) για αυτούς που χάθηκαν, ο καταλογισμός ευθυνών από δώ και από κει και η ανόητη σύγκριση του μεγέθους της καταστροφής με άλλες χρονιές και άλλες κυβερνήσεις.
Επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο ας πάρει η κάθε είδους εξουσία την κατάσταση σοβαρά και να ασχοληθεί με τα αυτονόητα, την πρόβλεψη, τον εξοπλισμό και την ετοιμότητα έναντι των φυσικών καταστροφών γιατί είναι απαράδεκτο σε κάθε καύσωνα ή πλημμύρα να χάνονται περιουσίες και ανθρώπινες ζωές.
Κ.Β.
