του Γεώργιου Παπάζογλου
Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από τον Μάιο του 1919, τότε που ο Ελληνισμός του Πόντου βίωσε την οδυνηρότερη γενοκτονία της Ιστορίας του. Τα γεγονότα λίγο ως πολύ γνωστά, εκατοντάδες βιβλία έχουν γραφεί, έχουν γίνει εκδηλώσεις, ομιλίες και πορείες για να τιμηθεί η μνήμη των Ελλήνων του Πόντου που σφαγιάστηκαν και εκδιώχθηκαν με πρωτοφανή βιαιότητα από...
τις πατρογονικές τους εστίες. Εστίες στις οποίες διαβιούσαν περίπου 5.000 έτη πριν την έλευση των βαρβάρων. Σε αυτές τις γραμμές δεν θα επιχειρήσουμε να κάνουμε ακόμη μία ιστορική αναφορά, ούτε θα μιλήσουμε για τα δεδομένα και τους συσχετισμούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς, της εποχής εκείνης. Θα μιλήσουμε για αυτούς που τιμούν την μνήμη των θυμάτων της ποντιακής γενοκτονίας αλλά σπανίως αναφέρουν τους ηθικούς και τους φυσικούς της αυτουργούς, τους θύτες. Κατά την διάρκεια της ανθρώπινης Ιστορίας ανάμεσα στα κράτη και τα έθνη έχουν γίνει αναρίθμητες πολεμικές συγκρούσεις. Οι περισσότερες εξ αυτών έχουν συνοδευτεί από εκκαθαρίσεις του άμαχου πληθυσμού, από γενοκτονίες, άλλοτε οργανωμένες και άλλοτε όχι.
Κρύβουν το όνομα των θυτών
Οι λαοί που τις υπέστησαν τιμούν την μνήμη των θυμάτων τους. Εμείς, οι λαοί, που διδασκόμαστε την Ιστορία μαθαίνουμε ποιοι ήταν οι υπεύθυνοι της κάθε γενοκτονίας. Ακούμε «η τάδε πολεμική μηχανή» ή «ο δείνα στρατός», όλα με το όνομά τους. Εδώ στην χώρα μας τιμάται η μνήμη των σφαγιασθέντων αδελφών μας από διάφορους συλλόγους και φορείς. Πρόσφατο παράδειγμα η τελετή μνήμης και τιμής στον πρόσφατο ποδοσφαιρικό αγώνα του Κυπέλλου Ελλάδος ανάμεσα στις ομάδες της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ, δύο ομάδες με καταβολές από την Κωνσταντινούπολη, την αλύτρωτη πρωτεύουσα της Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας. Ενώ λοιπόν σε άλλες περιπτώσεις γνωρίζουμε λεπτομερώς ποιοι προέβησαν σε γενοκτονίες και εις βάρος ποίων, στη περίπτωση των Ποντίων ελάχιστες φορές ακούμε το όνομα του θύτη. Αναφέρονται οι διοργανωτές των εκδηλώσεων στα εγκλήματα και των αριθμό των θυμάτων σαν να πρόκειται εν είδει στατιστικής έρευνας. Κάποιος που δεν γνωρίζει την Ιστορία μας μοιραία θα αναρωτηθεί: «Καλά από ποιους σφαγιάστηκαν αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι και με αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο, από εξωγήινους;» και «πότε έλαβε χώρα το γεγονός και δεν έχουμε λεπτομέρειες στην μνήμη μας, στο απώτατο παρελθόν, προκατακλυσμιαία ή στην εποχή των παγετών;».
Όχι η γενοκτονία συντελέστηκε τον προηγούμενο αιώνα, 100 χρόνια πριν. Οι θύτες έχουν όνομα και καταγωγή, είναι οι επαγγελματίες γενοκτόνοι, οι Τούρκοι. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να μην αναφέρουμε το όνομά τους τουλάχιστον σε αυτές της εκδηλώσεις την στιγμή που για τους υπόλοιπους λαούς που προέβησαν σε τέτοιες πρακτικές γνωρίζουμε την κάθε λεπτομέρεια.
Περί «φιλίας» και άλλες δικαιολογίες
Η δικαιολογία υπάρχει, μας λένε πως ότι έγινε, έγινε, και πως πρέπει να ξεχάσουμε τις μαύρες σελίδες της Ιστορίας και να δώσουμε ευκαιρία στην ανάπτυξη φιλικών σχέσεων! Δεν χρειάζεται να υποδαυλίζουμε τα πάθη και τα μίση μεταξύ των λαών μας. Όμως οι αδελφοί μας Πόντιοι, οι Μικρασιάτες, οι Κωνσταντινοπολίτες, οι Ίμβριοι, οι Τενέδιοι, οι Κύπριοι και τόσοι άλλοι Έλληνες, δεν είναι τα θύματα ενός πολέμου. Δεν είναι στρατιώτες που έπεσαν στο πεδίο της τιμής υπερασπιζόμενοι την πατρίδα και την ελευθερία τους. Είναι τα αθώα θύματα της διαχρονικής θηριωδίας των Τούρκων. Είναι, αν όχι προσβολή τουλάχιστον, παράλειψη στην μνήμη των θυμάτων να μην αναφέρουμε το όνομα του θρασύδειλου σφαγέα τους. Του Τούρκου.
Κρύβουν το όνομα των θυτών
Οι λαοί που τις υπέστησαν τιμούν την μνήμη των θυμάτων τους. Εμείς, οι λαοί, που διδασκόμαστε την Ιστορία μαθαίνουμε ποιοι ήταν οι υπεύθυνοι της κάθε γενοκτονίας. Ακούμε «η τάδε πολεμική μηχανή» ή «ο δείνα στρατός», όλα με το όνομά τους. Εδώ στην χώρα μας τιμάται η μνήμη των σφαγιασθέντων αδελφών μας από διάφορους συλλόγους και φορείς. Πρόσφατο παράδειγμα η τελετή μνήμης και τιμής στον πρόσφατο ποδοσφαιρικό αγώνα του Κυπέλλου Ελλάδος ανάμεσα στις ομάδες της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ, δύο ομάδες με καταβολές από την Κωνσταντινούπολη, την αλύτρωτη πρωτεύουσα της Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας. Ενώ λοιπόν σε άλλες περιπτώσεις γνωρίζουμε λεπτομερώς ποιοι προέβησαν σε γενοκτονίες και εις βάρος ποίων, στη περίπτωση των Ποντίων ελάχιστες φορές ακούμε το όνομα του θύτη. Αναφέρονται οι διοργανωτές των εκδηλώσεων στα εγκλήματα και των αριθμό των θυμάτων σαν να πρόκειται εν είδει στατιστικής έρευνας. Κάποιος που δεν γνωρίζει την Ιστορία μας μοιραία θα αναρωτηθεί: «Καλά από ποιους σφαγιάστηκαν αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι και με αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο, από εξωγήινους;» και «πότε έλαβε χώρα το γεγονός και δεν έχουμε λεπτομέρειες στην μνήμη μας, στο απώτατο παρελθόν, προκατακλυσμιαία ή στην εποχή των παγετών;».
Όχι η γενοκτονία συντελέστηκε τον προηγούμενο αιώνα, 100 χρόνια πριν. Οι θύτες έχουν όνομα και καταγωγή, είναι οι επαγγελματίες γενοκτόνοι, οι Τούρκοι. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να μην αναφέρουμε το όνομά τους τουλάχιστον σε αυτές της εκδηλώσεις την στιγμή που για τους υπόλοιπους λαούς που προέβησαν σε τέτοιες πρακτικές γνωρίζουμε την κάθε λεπτομέρεια.
Περί «φιλίας» και άλλες δικαιολογίες
Η δικαιολογία υπάρχει, μας λένε πως ότι έγινε, έγινε, και πως πρέπει να ξεχάσουμε τις μαύρες σελίδες της Ιστορίας και να δώσουμε ευκαιρία στην ανάπτυξη φιλικών σχέσεων! Δεν χρειάζεται να υποδαυλίζουμε τα πάθη και τα μίση μεταξύ των λαών μας. Όμως οι αδελφοί μας Πόντιοι, οι Μικρασιάτες, οι Κωνσταντινοπολίτες, οι Ίμβριοι, οι Τενέδιοι, οι Κύπριοι και τόσοι άλλοι Έλληνες, δεν είναι τα θύματα ενός πολέμου. Δεν είναι στρατιώτες που έπεσαν στο πεδίο της τιμής υπερασπιζόμενοι την πατρίδα και την ελευθερία τους. Είναι τα αθώα θύματα της διαχρονικής θηριωδίας των Τούρκων. Είναι, αν όχι προσβολή τουλάχιστον, παράλειψη στην μνήμη των θυμάτων να μην αναφέρουμε το όνομα του θρασύδειλου σφαγέα τους. Του Τούρκου.
Ακόμη περισσότερο όταν πριν από κάποια χρόνια βρίσκονταν εν ζωή κάποιοι από τους θύτες αλλά και όσοι από τους Ποντίους κατάφεραν να επιζήσουν αφού ξεριζώθηκαν από την γη τους. Όσο για την «φιλία» των λαών που επικαλούνται κάποιοι ίσως, και το λέμε με κάθε επιφύλαξη, να είχε κάποιο νόημα αν οι θύτες έδειχναν πραγματική μεταμέλεια και άλλαζαν διαθέσεις. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει φανεί μέχρι τώρα, και γνωρίζοντας την Ιστορία των Τούρκων δεν πρόκειται να φανεί. Με την μονόπλευρη «επίθεση φιλίας» από την πλευρά μας το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να φέρνουμε το κεφάλι μας όλο και πιο κοντά στον ντορβά των Τούρκων, ώστε με πρώτη ευκαιρία να μας το κόψουν ξανά. Στην ιστορική του πορεία στο διάβα των χιλιετιών ο Ελληνισμός έχει γνωρίσει παντοδυναμία, έχει ιδρύσει αυτοκρατορίες και έχει ανυψωθεί στρατιωτικά και πολιτιστικά. Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων του πλανήτη αναγνωρίζει την προσφορά του. Όμως γνώρισε και δύσκολους αιώνες, αιώνες σκλαβιά και παρακμής. Συνήλθε, σήκωσε κεφάλι και στην δεύτερη δεκαετία του προηγούμενου αιώνα λίγο ήθελε να ανασυστήσει την κραταιά Βυζαντινή μας Αυτοκρατορία. Όλα αυτά τα κατάφερε γιατί διατηρούσε την συλλογική εθνική μνήμη, που με την σειρά της αυτή συντηρούσε το όραμα. Αυτήν την εθνική μνήμη δεν πρέπει να την απεμπολήσουμε για χάρη κάποιων κακοπροαίρετων ή έστω απλά ρομαντικών. Οι ενορχηστρωτές της γενοκτονίας των Ποντίων έχουν όνομα και δεν πρέπει να το ξεχνούμε. Είναι οι Τούρκοι.
