Ταγματάρχης Μπαϊρακτάρης και Τρικούπης: Το δίδυμο που πάταξε την εγκληματικότητα στην Αθήνα
Στα...
1880 η Αθήνα και ιδιαίτερα το κέντρο της ήταν κάτι σαν την σημερινή: επικίνδυνη να κυκλοφορήσει κανείς, ιδανική για χάνονται/καταστρέφονται αντικείμενα και άνθρωποι. Τις μέρες εκείνες η Αθήνα θεωρείτο από τις πλέον ελλιπώς αστυνομευόμενες ευρωπαϊκές καθότι, σε αντίθεση με τη σημερινή Αθήνα, η Αστυνομική Διεύθυνση του 1880 απασχολούσε μετά βίας 200 άνδρες.
Και επειδή το ψάρι μυρίζει από το κεφάλι, η Ελλάδα εκείνη την περίοδο είχε την τύχη -σε κάποιους τομείς- να έχει πρωθυπουργό τον μουστάκια μεσολογγίτη Χαρίλαο Τρικούπη. Ο Χάρης, λοιπόν, έπαιζε στα χέρια τα νομικά, έχοντας ξεκοκαλίσει το ελληνικό και γαλλικό δίκαιο και μαθαίνοντας απ’ έξω τον Μοντεσκιέ, τον Σπένσερ και τον Δαρβίνο. Καλοί οι νόμοι αλλά για να εφαρμοστούν έπρεπε να βρεί έναν άνθρωπο της προκοπής και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καλύτερη ίσως επιλογή από τον αγριάνθρωπο σουλιώτη Δημήτρη Μπαϊρακτάρη.
Ο Μπαϊρακτάρης όμως δεν ήταν αστυνομικός αλλά ταγματάρχης στον Ελληνικό Στρατό, οπότε τι δουλειά είχε από τον στρατώνα στο κέντρο της Αθήνας; Ο Τρικούπης ήταν πρακτικός πολιτικός καθώς με τον ν. 2609 του 1892 έδινε πλέον στους Αστυνομικούς Διευθυντές την εξουσία να χρησιμοποιούν ακόμα και στρατό για να περιπολούν. Επίσης ήρθε να προσθέσει και τον νόμο ΒΡΠΗ΄(1893) δημιουργώντας έτσι μια στρατιωτική αστυνομία. Οι σύχρονες δημοτικές αστυνομίες… δεν θα βοηθούσαν ιδιαίτερα.
Ο Τρικούπης διπλασίασε τον αριθμό των αστυνομικών, αύξησε τον μισθό τους και φρόντισε για την εκπαίδευση τους. Ο αδίστακτος Μπαϊρακτάρης χρησιμοποίησε στο έπακρον ότι του προσέφερε ο Τρικούπης για να κηρύξει τον σημαντικότερο πόλεμο στην καριέρα του: την διάλυση της μάστιγας της πόλης, των κουτσαβάκηδων. Από τα οθωνικά χρόνια, οι κουτσαβάκηδες σύχναζαν κυρίως στη περιοχή του Ψυρή και λιάζονταν στα καφενεία της Πλάκας.
«Kαλά» παιδιά, ευθυτενείς δεν τους έλεγες, με υγιεινή παρόμοια με της γάτας, βγάζανε το ψωμάκι τους από νταβατζηλίκια και προστασία ενώ μερικοί πουλούσαν και εκδούλευση σε πολιτικάντηδες της εποχής. Αν λοξοκοιτούσες κανέναν από δαυτούς τραβούσε το στιλέτο που είχαν επιδέξια κρυμμένο κάτω από το πανωφόρι τους.
slpress
Και επειδή το ψάρι μυρίζει από το κεφάλι, η Ελλάδα εκείνη την περίοδο είχε την τύχη -σε κάποιους τομείς- να έχει πρωθυπουργό τον μουστάκια μεσολογγίτη Χαρίλαο Τρικούπη. Ο Χάρης, λοιπόν, έπαιζε στα χέρια τα νομικά, έχοντας ξεκοκαλίσει το ελληνικό και γαλλικό δίκαιο και μαθαίνοντας απ’ έξω τον Μοντεσκιέ, τον Σπένσερ και τον Δαρβίνο. Καλοί οι νόμοι αλλά για να εφαρμοστούν έπρεπε να βρεί έναν άνθρωπο της προκοπής και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καλύτερη ίσως επιλογή από τον αγριάνθρωπο σουλιώτη Δημήτρη Μπαϊρακτάρη.
Ο Μπαϊρακτάρης όμως δεν ήταν αστυνομικός αλλά ταγματάρχης στον Ελληνικό Στρατό, οπότε τι δουλειά είχε από τον στρατώνα στο κέντρο της Αθήνας; Ο Τρικούπης ήταν πρακτικός πολιτικός καθώς με τον ν. 2609 του 1892 έδινε πλέον στους Αστυνομικούς Διευθυντές την εξουσία να χρησιμοποιούν ακόμα και στρατό για να περιπολούν. Επίσης ήρθε να προσθέσει και τον νόμο ΒΡΠΗ΄(1893) δημιουργώντας έτσι μια στρατιωτική αστυνομία. Οι σύχρονες δημοτικές αστυνομίες… δεν θα βοηθούσαν ιδιαίτερα.
Ο Τρικούπης διπλασίασε τον αριθμό των αστυνομικών, αύξησε τον μισθό τους και φρόντισε για την εκπαίδευση τους. Ο αδίστακτος Μπαϊρακτάρης χρησιμοποίησε στο έπακρον ότι του προσέφερε ο Τρικούπης για να κηρύξει τον σημαντικότερο πόλεμο στην καριέρα του: την διάλυση της μάστιγας της πόλης, των κουτσαβάκηδων. Από τα οθωνικά χρόνια, οι κουτσαβάκηδες σύχναζαν κυρίως στη περιοχή του Ψυρή και λιάζονταν στα καφενεία της Πλάκας.
«Kαλά» παιδιά, ευθυτενείς δεν τους έλεγες, με υγιεινή παρόμοια με της γάτας, βγάζανε το ψωμάκι τους από νταβατζηλίκια και προστασία ενώ μερικοί πουλούσαν και εκδούλευση σε πολιτικάντηδες της εποχής. Αν λοξοκοιτούσες κανέναν από δαυτούς τραβούσε το στιλέτο που είχαν επιδέξια κρυμμένο κάτω από το πανωφόρι τους.
slpress
