(Του Μάρκου Μπόλαρη)
Στο σημείο που η καμινάδα βγαίνει από την σκεπή, ξεπροβάλλει από τα κεραμίδια, οι διαφορές της θερμοκρασίες τον καιρό του χειμώνα είναι μεγάλες, αφού...
ανάβει το τζάκι τις παγωμένες βραδυές και ζεσταίνεται ο τόπος, σβήνει το τζάκι στη μιά στις δυό μετά τα μεσάνυχτα, την ώρα που το κρύο έχει δαγκώσει τον τόπο και πάγωσε τα νερά, ακόμη και τα τρεχούμενα στο ρέμα του Άη Γιώργη που κατεβαίνει από τις πηγές του Ελαιώνα, παγώνει απότομα ο τόπος που θερμαινόταν, παγώνουν και τα δομικά του σπιτιού υλικά και στο σημείο αυτό αρχίζει και ραγίζει ο σοβάς, κάθε φορά και πιό πολύ, κι ύστερα συνεργεί η βροχή , το νερό κυλάει στις σχισμές του σοβά, και να που κομμάτια ολόκληρα του σοβά που κάλυπταν τα φατνώματα της στέγης πέφτουν μιά μέρα με ραγδαία βροχή κι ήδη μιά άνετη πρόσβαση στον χώρο κάτω από τα κεραμίδια, στον χώρο ανάμεσα στα κεραμίδια και στο σανίδωμα πάνω από την σκεπή έχει δημιουργηθεί κι εκεί, να ο Πιτιρούμ, νάτος που μεταφέρει άχυρα και ξεραμένα χόρτα γιά να στήσει το σπιτικό του σε τόπο στεγνό κι ασφαλή ούτε γάτες να τον φτάνουν ούτε κουκουβάγια να χωρά!
Γιά τον καλό μου φίλο σας μιλώ, τούτον που μου κρατά συντροφιά τις ώρες που γράφω και διαβάζω, και τούτος πηγαινοέρχεται , από φυλακής πρωίας μέχρι νυχτός, από το αρχοντικό του στο μέρος που έπεσε ο σοβάς , πηγαινοέρχεται στους πλησιόχωρους αγρούς, πεταρίζει στα δέντρα της γειτονιάς δοκιμάζοντας εκλεκτικά κερασιές και βυσσινιές, βερυκοκιές κι αχλαδιές, τσίρι τίρι - τσίρι τρό, αμπέλια και συκιάς, στους μπαξέδες του Άη Γιάννη γιά να τσιμολογήσει τις ντομάτες και τις πιπεριές, να ανέβει στις καραμπομπιές και τούτες τις μέρες , φθίνοντος του Νοέμβρη, Δεκεμβρίου αρχομένου, να ξελαρυγγίζεται στους φανταχτερούς κοκκινοπορτοκαλί πυράκανθους με τους χίλιους μύριους σπόρους τους, εντυπωσιακό διακοσμητικό στις αυλές μα παραδεισένια ευλογία τροφής γιά τον φίλο μου τον Πιτιρούμ και την παρέα του!
Α ! ναί , αισθάνθηκα την ανάγκη να δραπετεύσω σήμερα, να μπώ στον κόσμο των Ορνίθων, να γενώ μαθητής του Αριστοφάνη, να γενώ πολίτης της Πολιτείας των πουλιών , στους αιθέρες της Νεφελοκοκκυγίας να πετάξω, να αισθανθώ αδέσμευτος από τούτα τα δεσμά της καθ' ημέραν συμβατότητας και την μπόχα της διαφοράς που μας πνίγουν, από την υποκρισία των δήθεν αιφνιδιασμένων ευρωτέτοιων , κι είπα να ακολουθήσω πεταρίζοντας νοητά και να σας συστήσω τον αδέσποτο φίλο μου, αδέσποτος τω όντι , όχι δεν είναι οικόσιτος, είναι πολύ περήφανος και περισσότερο λεύτερος γιά να καταδεχτεί να τον ταίζουν νοικοκυραίοι ανθρώποι με τροφές από τα πολυκαταστήματα, εν τέλει, γιά να περιορίσω την φλυαρία, να σας παρουσιάσω τον φίλο μου τον Πιτιρούμ!
Ο Πιτιρούμ !
Είναι στρουθίον ο Πιτιρούμ !
Σπουργίτης !
Κι όπως είχε παρατηρήσει με την ποιητική ευαισθησία του ο Προφήτης Δαβίδ, "στρουθίον μονάζον επί δώματος" !
Μιά τόσο ευαίσθητη παρατήρηση, τέσσερες λέξεις όλες κι όλες, τόσο εκφραστική κι εύστοχη, που κυκλοφορεί στην γραμματολογία μας στους αιώνες που κι ο χαρισματικός μας ζωγράφος, ο Γιάννης ο Τσαρούχης , λευκασμένος πιά και σοφός από εμπειρίες και χρόνους, τούτο τον δαβιτικό στίχο διάλεξε ως τίτλο του βιβλίου του,
" Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος",
κι όταν νεαρός δικηγόρος το ξεφύλλιζα αντιλαμβανόμουν την ανάγκη του προικισμένου καλλιτέχνη να αποτραβηχτεί στο δώμα μονάζων ως στρουθίον!
Και γιατί, Πιτιρούμ, θα αναρωτηθείτε;
Διάβαζα ένα πρωινό, προτού να χαράξη , διάβαζα το "Λειμωνάριον" , έργον Ιωάννου Μόσχου, μοναχού, βιβλίο αγαπημένο της χριστιανικής γραμματολογίας, μάλλον του έβδομου αιώνα, ένα σύγγραμμα που αποτελεί συλλογή καρπών μετά από μακρά και κοπιαστική περιπλάνηση , ήγουν συλλογή ρήσεων και αποφθεγμάτων ασκητών , που μόναζαν στις ερήμους της Συρίας και της Παλαιστίνης, του Σινά και της Αιγύπτου, το παράθυρο του γραφείου είναι ανατολικό και μου χαρίζει την δυνατότητα της απόλαυσης των ανατολών του ηλίου πάνω από τις κορυφογραμμές του Παγγαίου, την μαγεία να χαίρομαι το λυκαυγές καθώς η νύχτα υποχωρεί, καθώς τ' αστέρια τρεμοσβήνουν, πολύτιμο προνόμιο τούτη η θέαση, ανεκτίμητο το πλεονέκτημα να σε χαιδεύει η πρώτη ακτίνα που τρυπά την νυχτιά καβαλώντας το περήφανο Παγγαίο της Παναγιάς της Αχειροποίητης, το Παγγαίο των χρυσορυχείων και των αργυρορυχείων των Μακεδόνων, προνόμιο το πρωινό με τις δροσοσταλίδες καλημέρισμα του ήλιου, κι ενώ διάβαζα γιά τον αιγυπτιώτη μοναχό Πιτιρούμ στην έρημο της Νουβίας, νάσου πετιέται πάνω στην κορυφή της καμινάδας ένας σβέλτος σπουργίτης , δεν με είχε αντιλγφτεί, και αρχίζει τα καλωσορίσματα και τα κανακέματα και τα παινέματα στον Ήλιο !
Καλημέρα , Ήλιε, καλημέρα !
Τσίρι τίρι τσίρι τρό
και πάλιν από την αρχή
τσίρι τίρι τσίρι τρό
και να φωνή, να τραγούδι, το κεφάλι ψηλά, να χορός, να ακουστεί σ' όλη την γειτονιά, να χαιρετήσει τον Ήλιο,
καλημέρα Ήλιε, καλημέρα!
Έμεινα άναυδος!
Τέτοια χαρά! Τέτοιος ενθουσιασμός! Τέτοιο τραγούδι! Τόση ένταση!
Πάλιν τον Δαβίδ θυμήθηκα,
Πάσα πνοή αινεσάτω, τέτοιους σπουργίτες θα παρατηρούσε στα Γεροσόλυμα, τέτοιους πρωινούς αδέσμευτους αλήτες, τέτοιους αδέσποτους τραγουδιστάδες,
"Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον, τα όρη και πάντες οι βουνοί, και το Παγγαίον μαζί, ξύλα καρποφόρα και πάσαι κέδροι, ...ερπετά και πετεινά πτερωτά ..." ,
κι είναι περίτεχνα ζουγραφισμένος ετούτος ο Ψαλμός, το "Αινείτε" , στη νότια πλευρά του Μακρυναρικίου στο Καθολικό της Πατριαρχικής Μονής του Προδρόμου, της εν Μενοικίω όρει, όπου ζωντανή είναι η ζωγραφική αποτύπωση, θέμα αγαπημένο μέσα στους χρόνους της Τουρκοκρατίας, της ζυγιάς των μουσικών των υμνούντων με το νταούλι και με τον ζουρνά,
κι ο ασκητής Πιτιρούμ του Λειμωναρίου να πού έδωσε το όνομά του, όπως το κατέγραψε ο περιπλανθείς περιηγητής Ιωάννης ο Μόσχος στους καιρούς του κλεινού Αυτοκράτορος Ιουστινιανού, να που ονοματοδότησε τούτο το όμορφο πτερωτό πετεινό, το μονάζον στρουθίον επί δώματος, αυτό που καλωσορίζει κάθε πρωί δοξολογικώς το φώς,
Δόξα Σοι το δείξαντι το Φώς, χοροπηδώντας στο κεραμιδί της καμινάδας!
Την απόφαση από την ασφάλεια και την ζέστη του γραφείου πήρα, τους Όρνιθες ξανατράβηξα από την βιβλιοθήκη, συζήτηση ξανάνοιξα με τον Πεισθέτερο και τον Ευελπίδη, τον έποπα τον βασιλιά Τηρέα αναμένοντας στην σκηνή των Διονυσίων,
τον αδέσποτο φίλο μου ζηλεύοντας , που δεν γνοιάζεται γιά την Ευρωβουλή και τις διαδικασίες του λόμπυ υπέρ του Εμιράτου που για να χτίσει τις αθλητικές και λοιπές εγκαταστάσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου είχε πάνω από έξ χιλιάδες εργάτες νεκρούς, καταπώς οι Τάιμς της Λόνδρας ενημερώνουν, αριθμός νεκρών ασύλληπτος φτωχών εργατών που πήγαν γιά το μεροκάματο, απίστευτος αριθμός που τίναξε στα ύψη τις αμοιβές όσων κορακιών ανέλαβαν ως λόμπυ να ξεπλένουν τους Εμίρηδες στην κοινή γνώμη της Ευρώπης, μαύρα κοράκια, αίσχος και όνειδος του Πολιτισμού μας , βορά της τηλεθέασης , κρίμα που έχασε στα πέναλτι η Βραζιλία,
Α ! Πιτιρούμ αδέσποτε, στρουθίον μονάζον επί δώματος, σπουργίτι των πυράκανθων των Σερρών, ελεύθερε, ανυπόταχτε κι υπερήφανεμαζί με τον Πεισθέταιρο, αριστοφανικώς, πορεύομαι εις συνάντησιν!
