Μαρία Κοζανίτη
Στη χώρα που όλα περιστρέφονται γύρω από το «θα δούμε» και από το «πάμε και όπου βγει»
Στη χώρα που ο δήμος κατηγορεί την περιφέρεια, η περιφέρεια την κυβέρνηση και η κυβέρνηση τους πολίτες.
Στη...
χώρα που προαναγγέλεται η τραγωδία αλλά δεν γίνεται τίποτα.
Στη χώρα που όλα λειτουργούν με γλείψιμο, με μέσο, στη χώρα που αν δεν έχεις λεφτά για την υγεία σου πεθαίνεις.
Στη χώρα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε αν δύο τρένα κινούνται σε ίδια γραμμή, όταν εν έτει 2023 μπορώ να δω που βρίσκεται ΚΑΘΕ αεροπλάνο.
Στη χώρα που το «δε βαριέσαι» και το «ωχ αδελφέ» το έχουμε αναγάγει σε εθνικό άθλημα.
Στη χώρα που το «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» είναι το κύριο μέλημα μας.
Στη χώρα που πετάω τα σκουπίδια κάτω «για να πληρώνονται οι τεμπέληδες του δημοσίου».
Στη χώρα που είναι φυσιολογικό να δουλεύεις μέχρι τα 67.
Στη χώρα που ξέρει να είναι ενωμένη μόνο σε επετείους και γιορτές.
Στη χώρα αυτή λοιπόν, πώς, πώς, να μην συμβαίνει η μία τραγωδία μετά την άλλη, πώς να μην έχει συμβεί η τραγωδία στο μάτι, πως να μην καίγονται τα δάση μας κάθε χρόνο, πώς να μην ξεκινάει η μέρα του πολίτη με ερωτηματικό, πώς να μην παίρνονται οι πρώτες κατοικίες των ανθρώπων, πώς να μην είναι έξω βιαστές και παιδοβιαστές, πώς να μη δουλεύεις για 600 ευρώ, πώς πώςπώς…
Στη χώρα που ζούμε από τύχη.
Μαρία Κοζανίτη
