Με αφορμή την συμπλήρωση πενήντα ετών από το δημοψήφισμα του 1974 όπου με το αμφιλεγόμενο κατά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αποτέλεσμα, καταργήθηκε η Βασιλεία στην Ελλάδα, θα ήθελα να καταθέσω ορισμένες σκέψεις επάνω σε αυτό το θέμα, αλλά και σε αυτόν τον θεσμό πού τόσο βάναυσα συκοφαντήθηκε όλες αυτές τις δεκαετίες.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι...
η Βασιλεία στην Ελλάδα ήταν ξενόφερτη και ποτέ δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στην Ελληνική πραγματικότητα. Αυτό αποτελεί ένα ανιστόρητο επιχείρημα διότι αυτοί πού το λένε και το παπαγαλίζουν, οπαδοί αυτής της απόψεως, μάλλον δεν γνωρίζουν ιστορία. Αυτό το επιχείρημα περί «ξενόφερτης» Βασιλείας, θα ίσχυε, εάν το ελληνικό έθνος δεν υπήρχε και δημιουργήθηκε ξαφνικά ή από κάποιες ιστορικές συγκυρίες όπως για το παράδειγμα το αμερικανικό έθνος το οποίο δημιουργήθηκε κατά τον 18ο αιώνα, καθώς μέσα σε αυτό το κράτος υπάρχουν άνθρωποι από όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου, όπου ο καθένας κουβαλά τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα, την γλώσσα, την θρησκεία. Αντιθέτως το έθνος των Ελλήνων δεν δημιουργήθηκε ή εμφανίστηκε ξαφνικά λίγο πρίν από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όπως έλεγε ο Κοραής, αλλά η ιστορία του χάνεται στην αχλή του χρόνου. Καθ' όλη την ιστορική πορεία του ελληνισμού, εάν εξαιρέσουμε την Φραγκοκρατία και την Οθωμανοκρατία, ο Ελληνισμός έζησε πάντοτε με Βασιλεία και Βασιλέα. Ομηρικά χρόνια, Μενέλαος, Οδυσσεύς, Αγαμέμνων. Μακεδονικά ή Ελληνιστικά χρόνια, Φίλιππος, Αλέξανδρος Α', Β', Γ' (ο Μέγας), Περδίκας, Κάσσανδρος, Πτολεμαίος, Αντίγονος κλπ. Βυζάντιο - Ρωμηοσύνη με μια πλειάδα Αυτοκρατόρων, για να καταλήξουμε στην νεοτέρα Ελλάδα αρχής γενομένης με τον Όθωνα, για να συνεχιστεί με τον Γεώργιο Α' και να τελειώσει(;) με τον Κωνσταντίνο ΙΓ'.
Μελετώντας την ιστορία, βλέπουμε ότι η Βασιλεία στην Ελλάδα όχι μόνο δεν επιβλήθηκε, αλλά όλοι ζητούσαν την εμφάνιση ενός Βασιλέως, διότι πίστευαν, και όπως έχει αποδειχθεί ο θεσμός του Βασιλέως αποτελούσε και αποτελεί εγγύηση για την πορεία του νέου Ελληνικού Κράτους, αλλά και για την εσωτερική σταθερότητα και αποτροπή διαφόρων συρράξεων, διότι ως γνωστόν ο Βασιλεύς Βασιλεύει και ο λαός κυβερνά.
Ήδη ο Ελληνικός λαός, ενώ ακόμα συνεχιζόταν η Ελληνική Επανάσταση και συγκεκριμένα το 1824, οι συζητήσεις πού γινόταν σχετικά με το θέμα, δεν ήταν γι' αυτό καθ' εαυτόν τον Βασιλικό Θεσμό, αλλά για το πρόσωπο του Βασιλέως.
Ενώ τον Βασιλέα της Ελλάδος Όθωνα τον έφεραν οι Μεγάλες Δυνάμεις, ύστερα από σαράντα χρόνια τον διάδοχό του Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο Α' τον ζήτησαν οι ίδιοι οι Έλληνες, παρά την επιθυμία τους να έρθει ο Αλφρέδος Πρίγκηπας της Μεγάλης Βρεττανίας. Αυτό όμως δεν επετεύχθη διότι προσέκρουε στην απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων πού έλεγε ότι ο μελλοντικός Βασιλεύς των Ελλήνων δεν θα προέρχονταν από καμία από τις εγγυήτριες Δυνάμεις.
Έτσι στο δημοψήφισμα πού πραγματοποιήθηκε το 1862 όλος ο Ελληνικός λαός, επέλεξε για Βασιλέα του τον Πρίγκηπα της Δανίας Χριστιανό - Γεώργιο, ο οποίος θα γινόταν ο Βασιλεύς των Ελλήνων με το όνομα Γεώργιος Α' χωρίς κανένα άλλο επίθετο. Μια ανάγνωση του Πρακτικού της Εθνοσυνέλευσης θα διαπιστώσει ότι αναφέρει τον Πρίγκηπα Γεώργιο ως Βασιλέα των Ελλήνων, χωρίς αυτό το κακόηχο «Γλύξμπουργκ» πού δεν είναι τίποτα άλλο παρά το όνομα ενός πύργου και το όνομα ενός Δουκάτου στα σύνορα Δανίας και Γερμανίας. Αυτό το «όνομα» το έδωσαν οι Άγγλοι κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, για να μειώσουν το κύρος και την εμβέλεια του Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΒ' ως «Γερμανό» ή και «Γερμανόφιλο» διότι αρνούνταν να εισέλθει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς να λάβει γραπτές εγγυήσεις, παρά την επιμονή του Ελευθερίου Βενιζέλου πού επιδίωκε να βγεί και ό,τι πάρουμε.
Έτσι στο δημοψήφισμα πού πραγματοποιήθηκε το 1862 όλος ο Ελληνικός λαός, επέλεξε για Βασιλέα του τον Πρίγκηπα της Δανίας Χριστιανό - Γεώργιο, ο οποίος θα γινόταν ο Βασιλεύς των Ελλήνων με το όνομα Γεώργιος Α' χωρίς κανένα άλλο επίθετο. Μια ανάγνωση του Πρακτικού της Εθνοσυνέλευσης θα διαπιστώσει ότι αναφέρει τον Πρίγκηπα Γεώργιο ως Βασιλέα των Ελλήνων, χωρίς αυτό το κακόηχο «Γλύξμπουργκ» πού δεν είναι τίποτα άλλο παρά το όνομα ενός πύργου και το όνομα ενός Δουκάτου στα σύνορα Δανίας και Γερμανίας. Αυτό το «όνομα» το έδωσαν οι Άγγλοι κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, για να μειώσουν το κύρος και την εμβέλεια του Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΒ' ως «Γερμανό» ή και «Γερμανόφιλο» διότι αρνούνταν να εισέλθει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς να λάβει γραπτές εγγυήσεις, παρά την επιμονή του Ελευθερίου Βενιζέλου πού επιδίωκε να βγεί και ό,τι πάρουμε.
Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος. Καλά. Η Βασιλεία στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες, η Δυναστεία όμως του Γεωργίου Α' γιατί ήταν ξένη; Θα απαντήσουμε. Πρώτον, διότι την περίοδο εκείνη δεν υπήρχε κάποιος Έλλην υποψήφιος για τον Ελληνικό Θρόνο. Άλλωστε αυτό δεν είναι ξένο με την Ευρώπη. Ας μην ξεχνάμε ότι η Βρετανική Βασιλική Οικογένεια έχει τις ρίζες της στην Γερμανία, αν και ο σημερινός Βασιλιάς Κάρολος έχει και ελληνικό αίμα από την πλευρά του πατέρα του του Δούκα του Εβιμβούργου Φιλίππου, υιού του Πρίγκηπος της Ελλάδος Ανδρέα, η Βελγική Βασιλική οικογένεια από την Αγγλία, ενώ η Νορβηγική Βασιλική Οικογένεια από την Δανία. Υπάρχει όμως και κάτι πού πολλοί άνθρωποι αγνοούν. Και αυτό είναι ότι η Ελληνική Βασιλική Οικογένεια έχει ρίζες ελληνικές. Αυτό οφείλεται στην Βασίλισσα των Ελλήνων Όλγα, σύζυγο του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου Α'. Η Βασίλισσα των Ελλήνων Όλγα ως Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας, είχε την καταγωγή της από την πλευρά της μητέρας της στους Κομνηνούς και τους Παλαιολόγους. Αυτή η ιστορία όμως σε κάποιο άλλο άρθρο μας. Επομένως πώς λένε ορισμένοι ότι η Ελληνική Βασιλική Οικογένεια δεν έχει μέσα της ελληνικό αίμα; Αυτό φάνηκε κατά την γέννηση του πρωτοτόκου παιδιού των Βασιλέων Γεωργίου Α' και της Όλγας πού ήταν αγόρι και όλος ο λαός άμα τω ακούσματι αναφώνησε: Κωνσταντίνος. Άρα νονός του Κωνσταντίνου ΙΒ' του Αρχιστρατήγου και ελευθερωτού της Ηπείρου, Μακεδονίας, Θράκης, και των Νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου ήταν ο ίδιος ο λαός. Από εκείνη την στιγμή όλοι οι μετέπειτα Βασιλείς όχι μόνο ένιωθαν, αλλά είχαν και την απόλυτη βεβαιότητα ότι ήταν κατά πάντα ΕΛΛΗΝΕΣ.
Επί Βασιλείας πήραμε τα Επτάνησα, και αυτό το ζήτησε ο ίδιος ο Βασιλιάς των Ελλήνων Γεώργιος Α' φέρνοντας ως προίκα στην Ελλάδα το Ιόνιο Νησιωτικό σύμπλεγμα. Επί Βασιλείας Γεωργίου Α' και λίγο μετά επί Κωνσταντίνου ΙΒ' πήραμε την Ήπειρο, την Μακεδονία, την Θράκη, και τα νησιά. Επί Βασιλείας γράψαμε λαμπρές σελίδες έπους και μεγαλείου στα Βουνά της Βορείου Ηπείρου κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940 - 1941) επί Βασιλέως Γεωργίου Β'. Επί Βασιλείας του Βασιλέως των Ελλήνων Παύλου Α' πήραμε τα Δωδεκάνησα. Επί Βασιλείας Παύλου Α' αναπτύχθηκε ο τουρισμός. Επί Βασιλείας Παύλου Α' οι συμμοριτοκομμουνιστές νικήθηκαν και έτσι η Ελλάδα δεν προσκολλήθηκε στο άρμα της Σοβιετικής Ρωσίας. Αντιθέτως επί Προεδρευομένης Δημοκρατίας, χάσαμε πολλά.
Και εδώ τίθεται ένα ακόμα ερώτημα. Τελικά ποιό από τα δύο συστήματα είναι το καλλίτερο. Η Βασιλευομένη ή η Αβασίλευτη Δημοκρατία; Απάντηση θα δώσουμε ευθύς αμέσως.
Η Δημοκρατία είναι το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, που θεωρητικά τουλάχιστον δίνει το δικαίωμα και την ευκαιρία σε όλους τούς πολίτες να εκφράζονται ισότιμα και ελεύθερα, αλλά και να συνεργάζονται με σκοπό την δημιουργία ενός καθεστώτος κοινωνικής δικαιοσύνης. Στην πατρίδα μας όμως την Ελλάδα, επειδή δεν υπάρχει ο Θεσμός τῆς Βασιλείας, πολλοί προβάλλουν το σημερινό πολίτευμα της Προεδρευομένης Δημοκρατίας ως το μοναδικό πού μπορεί να εκπροσωπήσει την Δημοκρατία, χαρακτηρίζοντας την Βασιλευομένη Δημοκρατία ως ένα σύστημα αναχρονιστικό, παρωχημένο και ξεπερασμένο. Είναι όμως έτσι;
Στην σύγχρονη Ευρώπη, εάν παρατηρήσουμε, θα δούμε ότι τα πολιτεύματα πού υπάρχουν είναι τρἰα. Η Προεδρική Δημοκρατία, όπου την εξουσία του Κράτους την ασκεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενώ ο Πρωθυπουργός είναι απλά ένα όργανο όπως συμβαίνει στην Γαλλία, υπάρχει η Προεδρευομένη Δημοκρατία, όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει ουσιαστικά κανένα ρόλο, εκτός από κάποιες τυπικές λειτουργίες του Κράτους, αφού την εξουσία του Κράτους ασκεί η Κυβέρνηση με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Τέλος υπάρχει και η Βασιλευομένη Δημοκρατία σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, μεταξύ αυτών και του Βελγίου όπου και η έδρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Προεδρική Δημοκρατία. Κατά το μοντέλο της Γαλλίας, η Προεδρική Δημοκρατία σημαίνει ότι ο ανώτατος άρχων εκλέγεται από τον λαό με την σημαία κάποιου κομματικού σχηματισμού. Αυτό σημαίνει ότι ο ανώτατος άρχοντας δεν μπορεί να εκπροσωπήσει όλο τον λαό μιας χώρας καθώς θα προέρχεται από ένα κόμμα, αλλά και την εξουσία δεν θα την εκτελεί ο Πρωθυπουργός, αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Εάν καταλήξουμε όπως κατά καιρούς ακούγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλέγεται από τον λαό, αυτό σημαίνει επί πλέον έξοδα για μια εκλογική αναμέτρηση, για ένα Θεσμό πού δεν έχει ουσιαστικά δικαιώματα και εξουσίες. Τότε γιατί να υποστεί ένας λαός μια τέτοια ταλαιπωρία;
Βασιλευομένη Δημοκρατία. Στην Βασιλευομένη Δημοκρατία κυριαρχεί η ενότητα του λαού. Αυτό σημαίνει ότι Βασιλεύς επειδή δεν εκλέγεται από κανένα κόμμα, αλλά ούτε και ψηφίζει ποτέ, άρα είναι ανεξάρτητος από κόμματα και ιδεολογίες, όπως συμβαίνει με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εκφράζει ένα ολόκληρο λαό, γιατί ο Βασιλιάς αποτελεί την ενότητα. Πολλοί λένε. Καλά θα έχουμε την κληρονομικότητα; Δηλαδή ο πρωτότοκος γιός ή η κόρη θα πρέπει να διαδεχτεί τον πατέρα; Μα ας το σκεφτούμε. Αυτή η κληρονομικότητα από τον πατέρα στον γιό εξασφαλίζει την ουδετερότητα και την ομοψυχία του λαού. Βέβαια στην Ελλάδα μετά το 1974, δεν έχουμε πλέον Βασιλεία, αλλά οι «Βασιλικές» Δυναστείες εναλλάσσονται στην Κυβέρνηση και την εξουσία, πάντα με τα ίδια ονόματα.
Πολλοί θα πούν. Καλά να επιστρέψουμε πίσω; Μήπως ξεχνάμε ότι η Βασιλεία στην Ελλάδα ανέβαζε και κατέβαζε Κυβερνήσεις; Θα απαντήσουμε ότι όπου υπάρχει σήμερα Βασιλεία, ο Θεσμός εξελίχθηκε. Από την απόλυτη Μοναρχία, περάσαμε στην Συνταγματική Μοναρχία, για να καταλήξουμε στην Βασιλευομένη Δημοκρατία όπου ο Θεσμός ενισχύει την Δημοκρατία, ενώ οι χώρες αυτές προοδεύουν.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Γ. Ο.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Γ. Ο.
