Στις 13 Ιανουαρίου 1822, μέσα στην καρδιά της Ελληνικής Επανάστασης, η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου έγραψε μια από τις πιο φωτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Οι αντιπρόσωποι του αγωνιζόμενου Γένους, ενώνοντας φωνές από Πελοπόννησο, Στερεά και νησιά, καθιέρωσαν...
τα κυανό και λευκό ως εθνικά χρώματα και όρισαν τις πρώτες επίσημες σημαίες – δύο βασικές εκδοχές για να ενσαρκώσουν την ενότητα και την πίστη.
Η σημαία της στεριάς: ένας καθαρός λευκός σταυρός σε γαλάζιο φόντο, σύμβολο της Ορθοδοξίας, της ελευθερίας και της ακλόνητης πίστης ενάντια στην τυραννία.
Η σημαία της θάλασσας (ναυτική): εννιά οριζόντιες εναλλασσόμενες γαλάζιες και λευκές λωρίδες, με λευκό σταυρό σε γαλάζιο τετράγωνο στην άνω αριστερή γωνία – πρόγονος της σημερινής γαλανόλευκης, που συμβολίζει τις εννιά συλλαβές του «Ελευθερία ή Θάνατος» και την αιώνια σύνδεση του Έλληνα με τη θάλασσα.
Αυτή η απόφαση, γεννημένη από τις θυσίες και τα κατορθώματα του Κολοκοτρώνη, της Μπουμπουλίνας, του Καραϊσκάκη, του Ανδρούτσου και όλων των σπουδαίων αγωνιστών μας δεν ήταν απλώς διοικητική πράξη· ήταν όρκος. Όρκος πως το Έθνος, έστω και πληγωμένο, θα στεκόταν ξανά όρθιο, ενωμένο κάτω από ένα σύμβολο κοινό για όλους.
Σήμερα, 204 χρόνια μετά, η γαλανόλευκη συνεχίζει να κυματίζει πάνω από βουνά και θάλασσες, πάνω από πόλεις και χωριά, πάνω από τις καρδιές των Ελλήνων όπου κι αν βρίσκονται. Δεν είναι απλώς ένα πανί στον άνεμο. Είναι μνήμη, αίμα, προσευχή και ελπίδα. Είναι η υπόσχεση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται....
Κερδίζεται και τιμάται για πάντα...
Β.Β.
