(Της Κατερίνας Γκούνα)
Άνοιξαν ένα θέμα παλιό όσο κι η ζωή, ένα θέμα που διχάζει και πάντα θα διχάζει και που ενώ ήταν εδώ και δεκαετίες αποδεκτό στην πράξη, στην ουσία ήταν ως μη "ον", έκλεισε κάποια στιγμή και τυπικά.
Τι ζήτησαν απ' τη γυναίκα με το "καλημέρα"
Να...
Τι ζήτησαν απ' τη γυναίκα με το "καλημέρα"
Να...
τους πει αν είναι υπέρ ή κατά της έκτρωσης.
Έτσι, απλά, σαν να την ρωτουσαν αν της αρέσει το άσπρο ή το μαύρο. Αν πίνει κόκκινο κρασί ή λευκό.
Τι είναι η έκτρωση ρε σεις;
Καφές να πεις αν θα τον πιείς με ζάχαρη ή άνευ;
Εκδρομή να πεις αν προτιμάς βουνό ή θάλασσα;
Και τι είπε η γυναίκα;;;; Σέβομαι το συνταγματικό δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω το δικαίωμα του εμβρύου να ζήσει, δηλαδή να μην δολοφονηθεί πάνω στο ξεκίνημα της ζωής του, είπε.
Αυτό που λέμε όλοι μας, είπε.
Και βγήκαν όλοι οι "συνταγματικοί" -που σε άλλη περίπτωση δεν είπαν κουβέντα όταν το επίσης συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για το σώμα τους καταπατήθηκε βάναυσα και βάλουν κατά μιας γυναίκας, που δεν της αρέσουν οι εκτρώσεις.
Μια γυναίκα που γέννησε δύο παιδιά.
Μια μάνα που έχασε το ένα παιδί.
Μια γυναίκα που είναι και παιδίατρος.
Δηλαδή είναι αυτή που παίρνει τα βρέφη πρώτη στην αγκαλιά της μόλις βγουν απ' την κοιλιά της μάνας τους. Είναι, αυτή που ακούει το πρώτο κλάμα τους. Είναι αυτή που τα βλέπει να μεγαλώνουν, τα βρέφη να γίνονται παιδάκια, μετά παιδιά, μετά έφηβοι.
Κι έρχονται και ανοίγουν πυρ ομαδόν εναντίον της και αποφασίζουν ότι δεν κάνει για πολιτικός, επειδή υπαινίχθηκε και την ηθική διάσταση του θέματος και δεν το έπαιξε πολιτικάντης. Επειδή έδειξε πως την στεναχωρεί η εικόνα όταν ένα αιχμηρό εργαλείο ενός γυναικολόγου μπαίνει μέσα στα υγρά σκοτάδια της μητρικής φωλιάς, όπου ανύποπτα κολυμπούν τα έμβρια περιμένοντας την στιγμή της εξόδου στον κόσμο, έναν κόσμο που αν ήξεραν πόσο υποκριτικός είναι, θα έμεναν εκεί για πάντα.
Γυναίκα κι εγώ, μητέρα, ξέρω πώς είναι όταν μαθαίνεις ότι κάπου μέσα σου μια ζωή ανασαίνει. Ξέρω πώς είναι η χαρά όπως και η επίγνωση ότι εσύ έχεις την αποκλειστική ευθύνη πάνω της.
Μπορώ να κατανοήσω ότι ένα τεστ θετικό δεν είναι χαρμόσυνη είδηση για όλες τις γυναίκες.
Είναι η φτώχεια που συχνά σπρώχνει στην διακοπή μιας εγκυμοσύνης.
Η ενδοοικογενειακή βία.
Η παραμονή σε έναν γάμο επειδή μια γυναίκα δεν έχει τα μέσα να ζήσει τα άλλα παιδιά της από μόνη της.
Ένας εραστής που εξαφανίζεται μόλις ακούει για εγκυμοσύνη.
Η άγνοια της εφηβείας που μετατρέπει τον πρόωρο έρωτα σε εφιάλτη και πολύ συχνά βυθίζει δεκαπεντάχρονα στην απελπισία που βρίσκονται αντιμέτωπα με εγκυμοσύνες.
Η αγραμματοσύνη ανδρών, η ανοησία, η έλλειψη στοιχειωδών μέτρων, η ανευθυνότητα, η αδικαιολόγητη εμπιστοσύνη συχνά καταλήγουν σε τέτοιο τραγικό αδιέξοδο.
Σαν γυναίκα τάσσομαι δίπλα σε κάθε γυναίκα της γης όχι επειδή "σώμα μου είναι και το κάνω ό,τι θέλω" -αυτό μπορείς να το πεις ελεύθερα όταν δεν υπάρχει μέσα σου μια ζωντανή ψυχούλα που εσύ αποφασίζεις αν θα ζήσει ή όχι.
Τάσσομαι δίπλα επειδή πιστεύω, νιώθω, ότι καμιά γυναίκα δεν θέλει να σκοτώσει το παιδί που γεννιέται μέσα της. Ότι καταφεύγει σ' αυτό όταν δεν έχει άλλη λύση πέρα από αυτήν της απελπισίας.
Κι αφού συμβαίνει σαν αναγκαίο κακό, τουλάχιστον να μην είναι παράνομο, να γίνεται κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, σε νοσοκομεία όπου διασφαλίζεται η υγεία της γυναίκας. Η σωματική τουλάχιστον.
Έτσι, απλά, σαν να την ρωτουσαν αν της αρέσει το άσπρο ή το μαύρο. Αν πίνει κόκκινο κρασί ή λευκό.
Τι είναι η έκτρωση ρε σεις;
Καφές να πεις αν θα τον πιείς με ζάχαρη ή άνευ;
Εκδρομή να πεις αν προτιμάς βουνό ή θάλασσα;
Και τι είπε η γυναίκα;;;; Σέβομαι το συνταγματικό δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω το δικαίωμα του εμβρύου να ζήσει, δηλαδή να μην δολοφονηθεί πάνω στο ξεκίνημα της ζωής του, είπε.
Αυτό που λέμε όλοι μας, είπε.
Και βγήκαν όλοι οι "συνταγματικοί" -που σε άλλη περίπτωση δεν είπαν κουβέντα όταν το επίσης συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για το σώμα τους καταπατήθηκε βάναυσα και βάλουν κατά μιας γυναίκας, που δεν της αρέσουν οι εκτρώσεις.
Μια γυναίκα που γέννησε δύο παιδιά.
Μια μάνα που έχασε το ένα παιδί.
Μια γυναίκα που είναι και παιδίατρος.
Δηλαδή είναι αυτή που παίρνει τα βρέφη πρώτη στην αγκαλιά της μόλις βγουν απ' την κοιλιά της μάνας τους. Είναι, αυτή που ακούει το πρώτο κλάμα τους. Είναι αυτή που τα βλέπει να μεγαλώνουν, τα βρέφη να γίνονται παιδάκια, μετά παιδιά, μετά έφηβοι.
Κι έρχονται και ανοίγουν πυρ ομαδόν εναντίον της και αποφασίζουν ότι δεν κάνει για πολιτικός, επειδή υπαινίχθηκε και την ηθική διάσταση του θέματος και δεν το έπαιξε πολιτικάντης. Επειδή έδειξε πως την στεναχωρεί η εικόνα όταν ένα αιχμηρό εργαλείο ενός γυναικολόγου μπαίνει μέσα στα υγρά σκοτάδια της μητρικής φωλιάς, όπου ανύποπτα κολυμπούν τα έμβρια περιμένοντας την στιγμή της εξόδου στον κόσμο, έναν κόσμο που αν ήξεραν πόσο υποκριτικός είναι, θα έμεναν εκεί για πάντα.
Γυναίκα κι εγώ, μητέρα, ξέρω πώς είναι όταν μαθαίνεις ότι κάπου μέσα σου μια ζωή ανασαίνει. Ξέρω πώς είναι η χαρά όπως και η επίγνωση ότι εσύ έχεις την αποκλειστική ευθύνη πάνω της.
Μπορώ να κατανοήσω ότι ένα τεστ θετικό δεν είναι χαρμόσυνη είδηση για όλες τις γυναίκες.
Είναι η φτώχεια που συχνά σπρώχνει στην διακοπή μιας εγκυμοσύνης.
Η ενδοοικογενειακή βία.
Η παραμονή σε έναν γάμο επειδή μια γυναίκα δεν έχει τα μέσα να ζήσει τα άλλα παιδιά της από μόνη της.
Ένας εραστής που εξαφανίζεται μόλις ακούει για εγκυμοσύνη.
Η άγνοια της εφηβείας που μετατρέπει τον πρόωρο έρωτα σε εφιάλτη και πολύ συχνά βυθίζει δεκαπεντάχρονα στην απελπισία που βρίσκονται αντιμέτωπα με εγκυμοσύνες.
Η αγραμματοσύνη ανδρών, η ανοησία, η έλλειψη στοιχειωδών μέτρων, η ανευθυνότητα, η αδικαιολόγητη εμπιστοσύνη συχνά καταλήγουν σε τέτοιο τραγικό αδιέξοδο.
Σαν γυναίκα τάσσομαι δίπλα σε κάθε γυναίκα της γης όχι επειδή "σώμα μου είναι και το κάνω ό,τι θέλω" -αυτό μπορείς να το πεις ελεύθερα όταν δεν υπάρχει μέσα σου μια ζωντανή ψυχούλα που εσύ αποφασίζεις αν θα ζήσει ή όχι.
Τάσσομαι δίπλα επειδή πιστεύω, νιώθω, ότι καμιά γυναίκα δεν θέλει να σκοτώσει το παιδί που γεννιέται μέσα της. Ότι καταφεύγει σ' αυτό όταν δεν έχει άλλη λύση πέρα από αυτήν της απελπισίας.
Κι αφού συμβαίνει σαν αναγκαίο κακό, τουλάχιστον να μην είναι παράνομο, να γίνεται κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, σε νοσοκομεία όπου διασφαλίζεται η υγεία της γυναίκας. Η σωματική τουλάχιστον.
Αν ήμουν στην θέση της κ. Καρυστιανού, πριν απαντήσω θα ζητούσα από τους έμπειρους δημοσιογράφους, να μου πουν τι κάνει η πολιτεία για να στηρίξει τις γυναίκες που βρίσκονται σε τέτοια θέση, ώστε να μπορέσουν να φέρουν στον κόσμο το παιδί τους.
Να πουν ποιο δίχτυ ασφαλείας έστησαν πάνω τους όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν απ' αυτόν τον τόπο, η νυν κυβέρνηση, η προηγούμενη, η προ προηγούμενη, η προ-προ- προηγούμενη και να φτάσουμε μέχρι εκεί που γεννηθήκαμε κι ακόμα πιο πίσω.
Να μας πουν τι διδάσκουν στα σχολεία για να προστατέψουν τα παιδιά, ποια μαθήματα γίνονται, ποια η προσέγγιση στον εφηβικό έρωτα, ποια η αποδοχή του από τους γονείς, τι ξέρουν τα παιδιά για την αντισύλληψη, ποια η εκπαίδευσή τους πάνω σε ένα τόσο βασικό για την ζωή τους θέμα.
Να μας πουν πού μπορεί να στραφεί μια μαθήτρια τρίτης Γυμνασίου που τρέμει μην το μάθουν οι γονείς και πριν σκεφτεί την αυτοχειρία στρέφεται στις συμμαθήτριες που κάνουν έρανο μεταξύ τους μέχρι να συγκεντρωθεί το ποσόν που απαιτείται για την άμβλωση σε έναν γιατρό που έτυχε και άκουσε μια φίλη.
Να μας πουν αν υπάρχει και πού σχολίατρος, κοινωνικός λειτουργός, κάποιος αρμόδιος που θα διαχειριστεί ένα τέτοιο θέμα.
Να μας πουν αν στην τηλεόραση υπάρχουν προγράμματα (υποχρεωτικά και δωρεάν για το κράτος, αφού οι συχνότητες των καναλιών τους είναι δημόσιο αγαθό) για ενημέρωση των γονιών και της κοινωνίας, γύρω απ' το θέμα της πρόωρης σεξουαλικότητας των σημερινών παιδιών και πώς θα πρέπει οι γονείς να τα προετοιμάζουν και να αντιμετωπίζουν τέτοια "ατυχήματα".
Να μας πουν πού υπάρχουν δομές για κοπέλες ανύπαντρες, άνεργες, φτωχιές όπου μπορούν να καταφύγουν και να βρουν υποστήριξη και δουλειά.
Γ : Δεν είμαι "Καρυστιανίστας" σύμφωνα με το "Κασσελίστας", βασικά δεν είμαι κανενός, οπαδός δεν υπήρξα ποτέ μου, όμως μου άρεσε όταν είδα μια γυναίκα που αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, αντί να το παίζει "εμ μαλάτα εμ γαλάτα" να εκφράζει δημόσια μια άποψη ξέροντας ότι το επόμενο λεπτό θα την σταυρώσουν αυτοί που περιμένουν στην στροφή για ένα στραβοπάτημα.
Τι θυμήθηκα τώρα… Έχουμε ακούσει καν και καν ανοησίες από πολιτικούς, μέχρι κι ότι δεν θα έχουμε χαρτί υγείας αν δεν δεχτούμε τα μνημόνια και τις περικοπές μισθών και χρεωκοπήσουμε. Και ποτέ δεν έγινε τέτοιος ντόρος. Αυτό κάτι μου λέει.
Να πουν ποιο δίχτυ ασφαλείας έστησαν πάνω τους όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν απ' αυτόν τον τόπο, η νυν κυβέρνηση, η προηγούμενη, η προ προηγούμενη, η προ-προ- προηγούμενη και να φτάσουμε μέχρι εκεί που γεννηθήκαμε κι ακόμα πιο πίσω.
Να μας πουν τι διδάσκουν στα σχολεία για να προστατέψουν τα παιδιά, ποια μαθήματα γίνονται, ποια η προσέγγιση στον εφηβικό έρωτα, ποια η αποδοχή του από τους γονείς, τι ξέρουν τα παιδιά για την αντισύλληψη, ποια η εκπαίδευσή τους πάνω σε ένα τόσο βασικό για την ζωή τους θέμα.
Να μας πουν πού μπορεί να στραφεί μια μαθήτρια τρίτης Γυμνασίου που τρέμει μην το μάθουν οι γονείς και πριν σκεφτεί την αυτοχειρία στρέφεται στις συμμαθήτριες που κάνουν έρανο μεταξύ τους μέχρι να συγκεντρωθεί το ποσόν που απαιτείται για την άμβλωση σε έναν γιατρό που έτυχε και άκουσε μια φίλη.
Να μας πουν αν υπάρχει και πού σχολίατρος, κοινωνικός λειτουργός, κάποιος αρμόδιος που θα διαχειριστεί ένα τέτοιο θέμα.
Να μας πουν αν στην τηλεόραση υπάρχουν προγράμματα (υποχρεωτικά και δωρεάν για το κράτος, αφού οι συχνότητες των καναλιών τους είναι δημόσιο αγαθό) για ενημέρωση των γονιών και της κοινωνίας, γύρω απ' το θέμα της πρόωρης σεξουαλικότητας των σημερινών παιδιών και πώς θα πρέπει οι γονείς να τα προετοιμάζουν και να αντιμετωπίζουν τέτοια "ατυχήματα".
Να μας πουν πού υπάρχουν δομές για κοπέλες ανύπαντρες, άνεργες, φτωχιές όπου μπορούν να καταφύγουν και να βρουν υποστήριξη και δουλειά.
Γ : Δεν είμαι "Καρυστιανίστας" σύμφωνα με το "Κασσελίστας", βασικά δεν είμαι κανενός, οπαδός δεν υπήρξα ποτέ μου, όμως μου άρεσε όταν είδα μια γυναίκα που αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, αντί να το παίζει "εμ μαλάτα εμ γαλάτα" να εκφράζει δημόσια μια άποψη ξέροντας ότι το επόμενο λεπτό θα την σταυρώσουν αυτοί που περιμένουν στην στροφή για ένα στραβοπάτημα.
Τι θυμήθηκα τώρα… Έχουμε ακούσει καν και καν ανοησίες από πολιτικούς, μέχρι κι ότι δεν θα έχουμε χαρτί υγείας αν δεν δεχτούμε τα μνημόνια και τις περικοπές μισθών και χρεωκοπήσουμε. Και ποτέ δεν έγινε τέτοιος ντόρος. Αυτό κάτι μου λέει.
