Σε μία από τις πιο σκοτεινές και αιματηρές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του Ιράν εξελίσσονται οι μαζικές διαδηλώσεις που συγκλονίζουν τη χώρα, με τον αριθμό των θυμάτων να αυξάνεται δραματικά. Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το...
Reuters, Ιρανός αξιωματούχος παραδέχθηκε ότι τουλάχιστον 2.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι στιγμής, καθώς το καθεστώς επιχειρεί να καταστείλει με ωμή βία το κύμα λαϊκής οργής.
Η κοινωνική έκρηξη πυροδοτήθηκε από την κατακόρυφη υποτίμηση του εθνικού νομίσματος και το ανεξέλεγκτο κύμα ακρίβειας που πλήττει την καθημερινότητα εκατομμυρίων Ιρανών. Η οικονομική ασφυξία, σε συνδυασμό με τη χρόνια διαφθορά, τη διεθνή απομόνωση και την αυταρχική διακυβέρνηση, μετέτρεψαν την αγανάκτηση σε ανοιχτή εξέγερση, με συνθήματα που πλέον δεν περιορίζονται στην οικονομία αλλά στρέφονται ευθέως κατά της κυβέρνησης και του θεοκρατικού συστήματος εξουσίας.
Ο ίδιος αξιωματούχος υποστήριξε ότι μεταξύ των νεκρών βρίσκονται και μέλη των Δυνάμεων Ασφαλείας, αποδίδοντας τους θανάτους σε «τρομοκράτες» και «υποκινούμενα στοιχεία». Πρόκειται για τη γνωστή ρητορική του καθεστώτος, το οποίο επιχειρεί να απονομιμοποιήσει τις διαδηλώσεις, βαφτίζοντας τον εξεγερμένο λαό εχθρό του κράτους.
Την ίδια ώρα, εντελώς διαφορετική εικόνα παρουσιάζουν ανεξάρτητες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η οργάνωση Iran Human Rights, με έδρα το Όσλο, έχει επιβεβαιώσει επισήμως τουλάχιστον 648 νεκρούς από την έναρξη των κινητοποιήσεων, ενώ κάνει λόγο για περίπου 10.000 συλλήψεις διαδηλωτών. Ωστόσο, άλλες πηγές, τόσο εντός όσο και εκτός Ιράν, ανεβάζουν τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων ακόμη και στους 6.000, στοιχείο που ενισχύει τις καταγγελίες για μαζικές εκτελέσεις και απόκρυψη στοιχείων.
Ιδιαίτερη φρίκη προκαλούν οι μαρτυρίες που καταφθάνουν από πολλές πόλεις της χώρας. Κάτοικοι και αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι οι Δυνάμεις Ασφαλείας άνοιξαν πυρ με πολεμικά όπλα εναντίον άοπλων διαδηλωτών, χωρίς καμία προειδοποίηση, μετατρέποντας δρόμους και πλατείες σε πεδία μάχης. Η χρήση πραγματικών πυρών, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό αλλά συνειδητή επιλογή εκφοβισμού και τρομοκράτησης του πληθυσμού.
Το καθεστώς της Τεχεράνης εμφανίζεται πλέον να λειτουργεί υπό καθεστώς πανικού. Οι μαζικές συλλήψεις, οι διακοπές στο διαδίκτυο, η φίμωση των μέσων ενημέρωσης και η ακραία στρατιωτικοποίηση των πόλεων αποκαλύπτουν έναν μηχανισμό εξουσίας που φοβάται την ίδια του την κοινωνία. Παράλληλα, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί – για ακόμη μία φορά – αμήχανη, περιοριζόμενη σε δηλώσεις «ανησυχίας», την ώρα που στο Ιράν συντελείται μια ανθρωπιστική τραγωδία.
Όσο η οικονομική κατάρρευση βαθαίνει και η κρατική βία κλιμακώνεται, το χάσμα ανάμεσα στον ιρανικό λαό και την εξουσία μοιάζει αγεφύρωτο. Το ερώτημα που πλέον τίθεται ανοιχτά δεν είναι αν το καθεστώς μπορεί να καταστείλει προσωρινά τις διαδηλώσεις, αλλά πόσο ακόμη μπορεί να επιβιώσει απέναντι σε έναν λαό που δείχνει αποφασισμένος να πληρώσει βαρύ τίμημα για την ελευθερία του.
