γράφει ο Σπυρίδων Αλφαντάκης
Δ.Ν., Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω
Δ.Ν., Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω
Υπάρχουν αρεταί, τάς οποίας πρέπει ν’ αποβάλης, όταν κυβερνάς, έλεγεν ό Μπαλζάκ. Σύμφωνοι. Αλλά όχι κι έτσι. Ένας...
πρόεδρος τής δημοκρατίας συνώδευσε τόν πρόεδρον καί εν επίλεκτον μέλος τής κυβερνήσεως καί τόν πρόεδρον τής βουλής είς τό καφενείον “Da Capo” τής πλατείας Κολωνακίου, «για να πιουν μαζί», τήν πρώτην ημέραν τού σωτηρίου έτους 2026, «τόν πρώτο καφέ τής νέας χρονιάς». Οί αυλικοί, ό τηλεοπτικός σταθμός καί η εφημερίς τής κυβερνήσεως παρόντες. «Είναι η πρώτη χρονιά όπου εκπρόσωποι της πολιτικής, στρατιωτικής, θρησκευτικής και πνευματικής ηγεσίας δεν δίνουν τις ευχές τους για το νέο έτος στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο».
Ουδείς μάλλον ευθύνεται διά τήν χρεωκοπίαν τού μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτισμού, όσον ό θεμελιωτής του. Τό Σύνταγμα τού 1975 θέλει τόν πρόεδρον τής δημοκρατίας μαριονέττα τού εκάστοτε πρωθυπουργού. «Μαριονέττα τού Ιωαννίδη» υπήρξεν όμως καί ό πρόεδρος Γκιζίκης. Ό δήθεν ρυθμιστής τού πολιτεύματος – εν προκειμένω ένας βουλευτής Ιωαννίνων τής Ν.Δ. – εξακολουθεί να συμμετέχει τού πολιτικού παιγνίου. Τού προβλήματος. Ενσαρκοί μόνον εαυτόν, τήν «παράταξιν» καί τήν κυβέρνησιν. Ουδείς τής αντιπολιτεύσεως παρεκάθησεν. Η Ελλάς, τό Έθνος, η ενότης καί η συνέχειά του, απελίποντο. Αλλά ό κύριος πρόεδρος δεν είναι, από τής θέσεώς του, ό μόνος επιλήσμων τής συνταγματικής αποστολής του. Η προηγουμένη συνήντησεν υπουργόν επικρατείας, οικονομικόν σύμβουλον τού πρωθυπουργού, τήν αδελφή του, υφυπουργόν παιδείας καί άλλους «σε wine bar στο Σύνταγμα», τόν μακρινόν Φεβρουάριον 2024, διά να συνεορτάσουν τήν νομοθέτησιν τού πολιτικού γάμου ομοφύλων.
Ό πρόεδρος τής δημοκρατίας σταδιακώς εξέπεσεν. Οί τρείς πρώτοι (Στασινόπουλος, Τσάτσος, Καραμανλής) δεν ανέπεμψαν είς τήν βουλήν, επί μίαν δεκαετίαν (1975-1985), ούτε εν νομοσχέδιον ως αντισυνταγματικόν. Οί δύο πρώτοι επειδή ήσαν επιλογαί τού τρίτου ως πρωθυπουργού. Ό τρίτος – ό οποίος τόν Απρίλιον καί τόν Μάιον 1980 εψήφισεν…εαυτόν καί μετά βίας εξελέγη, κατά τήν τρίτην ψηφοφορίαν, χάριν τών ψήφων τών αποστατών τής Εθνικής Παρατάξεως, τούς οποίους έως τότε χαρεκτήριζεν «ακροδεξιούς – δεν αντέστη, παρ’ ότι συνταγματικώς παντοδύναμος, ουτ’ είς μίαν αντισυνταγματικήν πρωτοβουλίαν τής λαοκρατίας τής περιόδου 1981-1985, προκειμένου να επανεκλεγή. Ουδείς ερρύθμισεν οτιδήποτε, παρά τό άρθρον 30 παράγραφος 1 τού Συντάγματος, ούτε παρητήθη ίνα προκαλέση διάλυσιν τής βουλής, όταν τό επέτασσε τό εθνικόν συμφέρον.
Η ψήφος τού προέδρου τής βουλής Αλευρά παρ’ ότι αναπληρωτού του καί η έγχρωμος διακωμώδησις τής εκλογής του τό 1985, η συνταγματική αποδυνάμωσίς του τό 1986, τό ύφος τής περιόδου 1985-1990, η επιλογή προσώπων αποτυχόντων να επανεκλεγούν καί επί τό πλείστον αποτυχόντων είς τήν πολιτικήν, καίτοι προηγουμένως επιτυχόντων είς τήν δικηγορίαν, ηθικής καί νομικής υποστάσεως αμφιβόλων καί η παράλειψις παραιτήσεως καί διαλύσεως τής βουλής, έτι καί όταν τό καθήκον αποτροπής τής ευοδόσεως τής συνωμοσίας εναντίον τής Μακεδονίας τό επέτασσεν, τόν έθεσαν οριστικώς καί αμετακλήτως είς τό περιθώριον.
Ό νυν καί η προκάτοχός του, τώ έδωσαν απλώς τήν χαριστικήν βολήν.
Ουδείς μάλλον ευθύνεται διά τήν χρεωκοπίαν τού μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτισμού, όσον ό θεμελιωτής του. Τό Σύνταγμα τού 1975 θέλει τόν πρόεδρον τής δημοκρατίας μαριονέττα τού εκάστοτε πρωθυπουργού. «Μαριονέττα τού Ιωαννίδη» υπήρξεν όμως καί ό πρόεδρος Γκιζίκης. Ό δήθεν ρυθμιστής τού πολιτεύματος – εν προκειμένω ένας βουλευτής Ιωαννίνων τής Ν.Δ. – εξακολουθεί να συμμετέχει τού πολιτικού παιγνίου. Τού προβλήματος. Ενσαρκοί μόνον εαυτόν, τήν «παράταξιν» καί τήν κυβέρνησιν. Ουδείς τής αντιπολιτεύσεως παρεκάθησεν. Η Ελλάς, τό Έθνος, η ενότης καί η συνέχειά του, απελίποντο. Αλλά ό κύριος πρόεδρος δεν είναι, από τής θέσεώς του, ό μόνος επιλήσμων τής συνταγματικής αποστολής του. Η προηγουμένη συνήντησεν υπουργόν επικρατείας, οικονομικόν σύμβουλον τού πρωθυπουργού, τήν αδελφή του, υφυπουργόν παιδείας καί άλλους «σε wine bar στο Σύνταγμα», τόν μακρινόν Φεβρουάριον 2024, διά να συνεορτάσουν τήν νομοθέτησιν τού πολιτικού γάμου ομοφύλων.
Ό πρόεδρος τής δημοκρατίας σταδιακώς εξέπεσεν. Οί τρείς πρώτοι (Στασινόπουλος, Τσάτσος, Καραμανλής) δεν ανέπεμψαν είς τήν βουλήν, επί μίαν δεκαετίαν (1975-1985), ούτε εν νομοσχέδιον ως αντισυνταγματικόν. Οί δύο πρώτοι επειδή ήσαν επιλογαί τού τρίτου ως πρωθυπουργού. Ό τρίτος – ό οποίος τόν Απρίλιον καί τόν Μάιον 1980 εψήφισεν…εαυτόν καί μετά βίας εξελέγη, κατά τήν τρίτην ψηφοφορίαν, χάριν τών ψήφων τών αποστατών τής Εθνικής Παρατάξεως, τούς οποίους έως τότε χαρεκτήριζεν «ακροδεξιούς – δεν αντέστη, παρ’ ότι συνταγματικώς παντοδύναμος, ουτ’ είς μίαν αντισυνταγματικήν πρωτοβουλίαν τής λαοκρατίας τής περιόδου 1981-1985, προκειμένου να επανεκλεγή. Ουδείς ερρύθμισεν οτιδήποτε, παρά τό άρθρον 30 παράγραφος 1 τού Συντάγματος, ούτε παρητήθη ίνα προκαλέση διάλυσιν τής βουλής, όταν τό επέτασσε τό εθνικόν συμφέρον.
Η ψήφος τού προέδρου τής βουλής Αλευρά παρ’ ότι αναπληρωτού του καί η έγχρωμος διακωμώδησις τής εκλογής του τό 1985, η συνταγματική αποδυνάμωσίς του τό 1986, τό ύφος τής περιόδου 1985-1990, η επιλογή προσώπων αποτυχόντων να επανεκλεγούν καί επί τό πλείστον αποτυχόντων είς τήν πολιτικήν, καίτοι προηγουμένως επιτυχόντων είς τήν δικηγορίαν, ηθικής καί νομικής υποστάσεως αμφιβόλων καί η παράλειψις παραιτήσεως καί διαλύσεως τής βουλής, έτι καί όταν τό καθήκον αποτροπής τής ευοδόσεως τής συνωμοσίας εναντίον τής Μακεδονίας τό επέτασσεν, τόν έθεσαν οριστικώς καί αμετακλήτως είς τό περιθώριον.
Ό νυν καί η προκάτοχός του, τώ έδωσαν απλώς τήν χαριστικήν βολήν.
