Ένας χρόνος πέρασε που έφυγε από τη ζωή ο Μίμης Δομάζος, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με τον Παναθηναϊκό και σημάδεψε όσο λίγοι την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο...
«Στρατηγός», όπως τον αποκαλούσαν φίλοι και αντίπαλοι, δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος χαφ. Ήταν προσωπικότητα, ηγέτης και συχνά… εκρηκτικός.
Με περισσότερες από 500 συμμετοχές με την πράσινη φανέλα, ο Δομάζος υπήρξε ο εγκέφαλος της ομάδας που έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ το 1971. Εκείνη η πορεία τον καθιέρωσε διεθνώς, αλλά και εντός συνόρων τον μετέτρεψε σε σύμβολο δύναμης και ποδοσφαιρικής ευφυΐας.
Δεν φοβόταν να ζητήσει την μπάλα, ούτε να τα βάλει με συμπαίκτες, προπονητές ή διοικήσεις, όταν πίστευε ότι αδικείται η ομάδα.
Συγκρούσεις με προπονητές, έντονες δηλώσεις, αποχωρήσεις που συζητήθηκαν και μια μεταγραφή-σοκ στην ΑΕΚ το 1978, που προκάλεσε σεισμό στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Για πολλούς Παναθηναϊκούς ήταν προδοσία· για τον ίδιο, μια πράξη αξιοπρέπειας, όταν ένιωσε ότι δεν τον σεβάστηκαν όσο έπρεπε.
Ο Δομάζος δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του. Μιλούσε ανοιχτά για παρασκήνια, παρεμβάσεις, «στημένα» παιχνίδια και κακές νοοτροπίες, σε μια εποχή που οι περισσότεροι σιωπούσαν. Αυτό τον έκανε ενοχλητικό για κάποιους, αλλά αυθεντικό για τους περισσότερους.
Στον αγωνιστικό χώρο ήταν ο απόλυτος ηγέτης. Εκτός αυτού, όμως, υπήρξε και ένας άνδρας με ισχυρή παρουσία, γοητεία και μια προσωπική ζωή που απασχόλησε συχνά τα φώτα της δημοσιότητας. Σε μια εποχή που οι ποδοσφαιριστές σπάνια μιλούσαν για τα προσωπικά τους, ο Δομάζος ήταν ήδη στα πρωτοσέλιδα, όχι μόνο για τις εμφανίσεις του με τον Παναθηναϊκό, αλλά και για τις σχέσεις του.
Η πιο γνωστή και πολυσυζητημένη ήταν ο γάμος του με τη Βίκυ Μοσχολιού. Δύο ισχυρές προσωπικότητες, δύο αστέρια της εποχής, σε μια σχέση γεμάτη πάθος αλλά και εντάσεις.
Ο έρωτάς τους απασχόλησε όσο λίγοι, με δημόσιες εμφανίσεις, σχόλια και έναν χωρισμό που συζητήθηκε όσο και οι μεγάλες νίκες στο γήπεδο. Ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ ότι η ένταση της ζωής του μέσα στο ποδόσφαιρο συχνά περνούσε και στην προσωπική του καθημερινότητα.
Ο Δομάζος είχε τη φήμη του άνδρα που άρεσε και το ήξερε. Κυκλοφορούσε με αυτοπεποίθηση, μιλούσε ευθέως και δεν προσπαθούσε να χτίσει «καθωσπρέπει» προφίλ.
Αυτό τον έκανε αγαπητό σε πολλούς, αλλά και στόχο κριτικής. Εκείνος, ωστόσο, δεν άλλαξε ποτέ ύφος. Όπως διεκδικούσε τον ρόλο του αρχηγού στο γήπεδο, έτσι διεκδικούσε και το δικαίωμα να ζει όπως θέλει.
Μέχρι το τέλος παρέμεινε αυθεντικός, αιχμηρός και ειλικρινής. Σαν σήμερα, η μνήμη του δεν περιορίζεται σε τίτλους και συμμετοχές. Ο Μίμης Δομάζος θυμίζει μια εποχή όπου οι ποδοσφαιριστές ήταν μεγαλύτεροι από το άθλημα: σύμβολα, είδωλα και άνδρες που δεν φοβήθηκαν να ζήσουν τη ζωή τους όσο έντονα έπαιζαν ποδόσφαιρο.
