Κυβερνήσεις, Βρυξέλλες, οικονομικά λόμπυ και συστημικά ΜΜΕ επιχειρούν να μας παρουσιάσουν ότι η συμφωνία Mercosur αποτελεί ούτε «ευκαιρία» και «αναπτυξιακό άνοιγμα και βέβαια είναι για το καλό μας. Στην ουσία όμως πρόκειται για...
μια ωμή πράξη οικονομικού πολέμου απέναντι στην εγχώρια παραγωγή, με στόχο την πλήρη αποδόμηση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας σε χώρες όπως η Ελλάδα.
Πίσω από τον μανδύα του «ελεύθερου εμπορίου» κρύβεται ένα απολύτως συνειδητό σχέδιο: να μετατραπεί η Ευρώπη και ειδικά ο Νότος σε καθαρή αγορά κατανάλωσης, εξαρτημένη από μαζικές εισαγωγές προϊόντων τρίτων χωρών, παραγόμενων με όρους που θα ήταν παράνομοι εντός της ΕΕ. Η Mercosur ανοίγει διάπλατα την πόρτα σε αγροτικά προϊόντα από τη Λατινική Αμερική, φθηνά μεν, αλλά παραγόμενα με αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, παρασιτοκτόνων και ουσιών που έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια στην Ευρώπη, ακριβώς επειδή κρίθηκαν επικίνδυνες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Την ίδια στιγμή, ο Έλληνας αγρότης και κτηνοτρόφος συνθλίβεται από μια πολιτική που του επιβάλλει εξοντωτικούς φόρους, πανάκριβη ενέργεια, καύσιμα σε τιμές πολυτελείας και ένα ασφυκτικό κανονιστικό πλαίσιο που καθιστά την παραγωγή οικονομικά αδύνατη. Το μήνυμα είναι σαφές: δεν πρέπει να παράγεις, πρέπει να εισάγεις. Δεν πρέπει να είσαι αυτάρκης, πρέπει να εξαρτάσαι.
Η Mercosur οδηγεί στη συστηματική εξαφάνισή τους. Χωριά ερημώνουν, καλλιέργειες εγκαταλείπονται, κτηνοτροφικές μονάδες κλείνουν και ο πρωτογενής τομέας, που θα έπρεπε να αποτελεί στρατηγικό πυλώνα εθνικής επιβίωσης, παραδίδεται βορά στα καρτέλ τροφίμων και στις πολυεθνικές αλυσίδες.
Το τίμημα, όμως, δεν το πληρώνει μόνο ο παραγωγός αλλά ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Ο καταναλωτής καλείται να σιτίζεται με εισαγόμενα προϊόντα αμφίβολης ποιότητας, με υπολείμματα χημικών ουσιών, με τρόφιμα χαμηλής διατροφικής αξίας, ενώ παράλληλα προωθείται ένα νέο, απολύτως τεχνητό μοντέλο διατροφής. Τεχνητό κρέας, εργαστηριακές πρωτεΐνες, κατανάλωση εντόμων βαφτίζονται «πρόοδος» και «βιωσιμότητα», την ώρα που στην πράξη εξυπηρετούν επενδυτικά συμφέροντα συγκεκριμένων οικονομικών ελίτ και όχι την υγεία των λαών.
Η Mercosur είναι κρίκος μιας ευρύτερης αλυσίδας πολιτικών επιλογών που αποσκοπούν στην κατάργηση της διατροφικής αυτάρκειας και, κατ’ επέκταση, της εθνικής κυριαρχίας. Ένα κράτος που δεν μπορεί να ταΐσει τον πληθυσμό του, είναι ένα κράτος απολύτως ελεγχόμενο. Όσοι υπερασπίζονται τη συμφωνία, όπως οι ευρωβουλευτές που ψήφισαν ΝΑΙ, γνωρίζουν πολύ καλά τι σημναίνει. Γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για «ανάπτυξη», αλλά για επιλογή προγραμματισμένης αποδόμησης της εγχώριας παραγωγής. Και αυτή η επιλογή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση του Αγροτικού τομέα. Και είναι προφανές ότι χωρίς Αγρότες δεν υπάρχει ύπαιθρος και χωρίς ύπαιθρο δεν υπάρχει Χώρα. Η Συμφωνία Mercosur μας οδηγέι στη φτωχοποίηση, στην εξάρτηση και στην πλήρη αλλοίωση του τρόπου ζωής και διατροφής των Ελλήνων πολιτών.
Πίσω από τον μανδύα του «ελεύθερου εμπορίου» κρύβεται ένα απολύτως συνειδητό σχέδιο: να μετατραπεί η Ευρώπη και ειδικά ο Νότος σε καθαρή αγορά κατανάλωσης, εξαρτημένη από μαζικές εισαγωγές προϊόντων τρίτων χωρών, παραγόμενων με όρους που θα ήταν παράνομοι εντός της ΕΕ. Η Mercosur ανοίγει διάπλατα την πόρτα σε αγροτικά προϊόντα από τη Λατινική Αμερική, φθηνά μεν, αλλά παραγόμενα με αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, παρασιτοκτόνων και ουσιών που έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια στην Ευρώπη, ακριβώς επειδή κρίθηκαν επικίνδυνες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Την ίδια στιγμή, ο Έλληνας αγρότης και κτηνοτρόφος συνθλίβεται από μια πολιτική που του επιβάλλει εξοντωτικούς φόρους, πανάκριβη ενέργεια, καύσιμα σε τιμές πολυτελείας και ένα ασφυκτικό κανονιστικό πλαίσιο που καθιστά την παραγωγή οικονομικά αδύνατη. Το μήνυμα είναι σαφές: δεν πρέπει να παράγεις, πρέπει να εισάγεις. Δεν πρέπει να είσαι αυτάρκης, πρέπει να εξαρτάσαι.
Η Mercosur οδηγεί στη συστηματική εξαφάνισή τους. Χωριά ερημώνουν, καλλιέργειες εγκαταλείπονται, κτηνοτροφικές μονάδες κλείνουν και ο πρωτογενής τομέας, που θα έπρεπε να αποτελεί στρατηγικό πυλώνα εθνικής επιβίωσης, παραδίδεται βορά στα καρτέλ τροφίμων και στις πολυεθνικές αλυσίδες.
Το τίμημα, όμως, δεν το πληρώνει μόνο ο παραγωγός αλλά ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Ο καταναλωτής καλείται να σιτίζεται με εισαγόμενα προϊόντα αμφίβολης ποιότητας, με υπολείμματα χημικών ουσιών, με τρόφιμα χαμηλής διατροφικής αξίας, ενώ παράλληλα προωθείται ένα νέο, απολύτως τεχνητό μοντέλο διατροφής. Τεχνητό κρέας, εργαστηριακές πρωτεΐνες, κατανάλωση εντόμων βαφτίζονται «πρόοδος» και «βιωσιμότητα», την ώρα που στην πράξη εξυπηρετούν επενδυτικά συμφέροντα συγκεκριμένων οικονομικών ελίτ και όχι την υγεία των λαών.
Η Mercosur είναι κρίκος μιας ευρύτερης αλυσίδας πολιτικών επιλογών που αποσκοπούν στην κατάργηση της διατροφικής αυτάρκειας και, κατ’ επέκταση, της εθνικής κυριαρχίας. Ένα κράτος που δεν μπορεί να ταΐσει τον πληθυσμό του, είναι ένα κράτος απολύτως ελεγχόμενο. Όσοι υπερασπίζονται τη συμφωνία, όπως οι ευρωβουλευτές που ψήφισαν ΝΑΙ, γνωρίζουν πολύ καλά τι σημναίνει. Γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για «ανάπτυξη», αλλά για επιλογή προγραμματισμένης αποδόμησης της εγχώριας παραγωγής. Και αυτή η επιλογή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση του Αγροτικού τομέα. Και είναι προφανές ότι χωρίς Αγρότες δεν υπάρχει ύπαιθρος και χωρίς ύπαιθρο δεν υπάρχει Χώρα. Η Συμφωνία Mercosur μας οδηγέι στη φτωχοποίηση, στην εξάρτηση και στην πλήρη αλλοίωση του τρόπου ζωής και διατροφής των Ελλήνων πολιτών.
Ε.Κ.
