Πάνω από 70 σφαίρες, μια φράση που έμεινε στην Ιστορία και μια σκιά που έδειχνε προς τον Καπόνε
Σαν σήμερα, 1929, το Σικάγο βιώνει τη Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου, μια σκηνή που θα γίνει συνώνυμο της εποχής της Ποτοαπαγόρευσης και των πολέμων των συμμοριών. Σε...
ένα γκαράζ της SMC Cartage Company, στην οδό North Clark, επτά άνδρες που συνδέονται με τη συμμορία του Μπαγκς Μοράν πέφτουν νεκροί από μια εκτέλεση που μοιάζει «καθαρή» σαν αστυνομική επιχείρηση και, ακριβώς γι’ αυτό, τρομακτικά αποτελεσματική.
Λίγο μετά τις 10:30 το πρωί, ένα μαύρο αυτοκίνητο σταματά απέξω. Τέσσερις ένοπλοι μπαίνουν μέσα, οι δύο μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς. Με γρήγορες, κοφτές εντολές, στήνουν τους άνδρες στον τοίχο, σαν να πρόκειται για τυπικό έλεγχο. Τα δευτερόλεπτα που ακολουθούν δεν αφήνουν χώρο για παρερμηνείες. Οι κάννες ανοίγουν, τα Thompson «θερίζουν», πάνω από 70 σφαίρες κόβουν τον αέρα, και το γκαράζ μετατρέπεται σε παγωμένο δωμάτιο σιωπής. Έξι πεθαίνουν επιτόπου, ενώ ο έβδομος, πριν υποκύψει, φέρεται να ψιθυρίζει «αστυνομικοί το έκαναν».
Ο άνθρωπος που υποτίθεται πως ήταν ο βασικός στόχος, ο ίδιος ο Μοράν, γλιτώνει από τύχη και καθυστέρηση αφού δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο. Στην πόλη, όμως, το συμπέρασμα κυκλοφορεί γρηγορότερα από τις σειρήνες. Οι περισσότεροι δείχνουν προς τον Αλ Καπόνε, τον μεγάλο αντίπαλο στον χάρτη του παράνομου αλκοόλ. Εκείνος έχει άλλοθι, βρίσκεται στη Φλόριντα, και η υπόθεση μένει να αιωρείται ανάμεσα στη φήμη και στη σκιά.
Η έρευνα δεν φέρνει ποτέ συλλήψεις για τη σφαγή. Την ίδια χρονιά, δύο όπλα που συνδέονται με το χτύπημα εντοπίζονται σε σπίτι του Φρεντ «Killer» Μπερκ, ενός διαβόητου ανθρώπου του υποκόσμου, αλλά ούτε αυτό αρκεί για να «δέσει» το έγκλημα στα δικαστήρια. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο διάσημα ανεξιχνίαστα κεφάλαια της Αμερικανικής μαφίας, ένα έγκλημα που αλλάζει τον τρόπο που η κοινή γνώμη βλέπει τις συμμορίες και πιέζει τις αρχές να ανεβάσουν επίπεδο στη σύγκρουση με το οργανωμένο έγκλημα.
Ο Καπόνε δεν θα πληρώσει ποτέ για τη Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου. Η πτώση του θα έρθει από αλλού, όταν το κράτος τον στριμώξει με πιο πεζά, πιο «λογιστικά» εργαλεία: τη φοροδιαφυγή. Και κάπως έτσι, το πιο θεαματικό χτύπημα της εποχής του μένει στην Ιστορία ως παράδειγμα του πώς η βία γράφει μύθους, ενώ η γραφειοκρατία, αργά και επίμονα, κατεβάζει αυλαία.
Λίγο μετά τις 10:30 το πρωί, ένα μαύρο αυτοκίνητο σταματά απέξω. Τέσσερις ένοπλοι μπαίνουν μέσα, οι δύο μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς. Με γρήγορες, κοφτές εντολές, στήνουν τους άνδρες στον τοίχο, σαν να πρόκειται για τυπικό έλεγχο. Τα δευτερόλεπτα που ακολουθούν δεν αφήνουν χώρο για παρερμηνείες. Οι κάννες ανοίγουν, τα Thompson «θερίζουν», πάνω από 70 σφαίρες κόβουν τον αέρα, και το γκαράζ μετατρέπεται σε παγωμένο δωμάτιο σιωπής. Έξι πεθαίνουν επιτόπου, ενώ ο έβδομος, πριν υποκύψει, φέρεται να ψιθυρίζει «αστυνομικοί το έκαναν».
Ο άνθρωπος που υποτίθεται πως ήταν ο βασικός στόχος, ο ίδιος ο Μοράν, γλιτώνει από τύχη και καθυστέρηση αφού δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο. Στην πόλη, όμως, το συμπέρασμα κυκλοφορεί γρηγορότερα από τις σειρήνες. Οι περισσότεροι δείχνουν προς τον Αλ Καπόνε, τον μεγάλο αντίπαλο στον χάρτη του παράνομου αλκοόλ. Εκείνος έχει άλλοθι, βρίσκεται στη Φλόριντα, και η υπόθεση μένει να αιωρείται ανάμεσα στη φήμη και στη σκιά.
Η έρευνα δεν φέρνει ποτέ συλλήψεις για τη σφαγή. Την ίδια χρονιά, δύο όπλα που συνδέονται με το χτύπημα εντοπίζονται σε σπίτι του Φρεντ «Killer» Μπερκ, ενός διαβόητου ανθρώπου του υποκόσμου, αλλά ούτε αυτό αρκεί για να «δέσει» το έγκλημα στα δικαστήρια. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο διάσημα ανεξιχνίαστα κεφάλαια της Αμερικανικής μαφίας, ένα έγκλημα που αλλάζει τον τρόπο που η κοινή γνώμη βλέπει τις συμμορίες και πιέζει τις αρχές να ανεβάσουν επίπεδο στη σύγκρουση με το οργανωμένο έγκλημα.
Ο Καπόνε δεν θα πληρώσει ποτέ για τη Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου. Η πτώση του θα έρθει από αλλού, όταν το κράτος τον στριμώξει με πιο πεζά, πιο «λογιστικά» εργαλεία: τη φοροδιαφυγή. Και κάπως έτσι, το πιο θεαματικό χτύπημα της εποχής του μένει στην Ιστορία ως παράδειγμα του πώς η βία γράφει μύθους, ενώ η γραφειοκρατία, αργά και επίμονα, κατεβάζει αυλαία.
