Στις τοπικές κοινωνίες ακούγονται συχνά, συγκεκριμένα ερωτήματα.
Όταν λοιπόν κάποιος ασκεί σκληρή αντιπολίτευση, το πρώτο που ρωτούν δεν είναι αν αυτός ο κάποιος έχει δίκιο, αλλά ποια συμφέροντα υποτίθεται ότι τον οδηγούν και τον καθοδηγούν. Η...
ανεξάρτητη φωνή, όμως, δεν χρειάζεται κανέναν εντολέα. Χρειάζεται μόνο καθαρή συνείδηση. Και αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί όσους έχουν μάθει να λειτουργούν με μηχανισμούς και χρήματα. Πολλά χρήματα. Ακούγεται και κάτι ακόμη, εξίσου αποκαλυπτικό. Όταν τίθεται - έστω και θεωρητικά - το ενδεχόμενο μιας υποψηφιότητας, η πρώτη ερώτηση σπάνια αφορά το όραμα για την πόλη ή την ικανότητα διοίκησης. Η ερώτηση είναι σχεδόν πάντα οικονομικού τύπου. Όχι «τι προτείνεις;», αλλά: «Έχεις μισό εκατομμύριο να διαθέσεις;» - υπονοώντας ότι ο υποψήφιος θα μπορει όταν δε μπορεί να πείσει, να εξαγοράσει και ότι ο ψηφοφόρος θα έχει την επιλογή να εξαγοραστεί, εφόσον δεν πείθεται. Αυτό λέγεται, πολιτικό αρισβερίσι. Εδώ, όμως, πρέπει κάποτε να μπει ένα τέλος. Η αυτοδιοίκηση δεν είναι διαγωνισμός κεφαλαίου. Ο Δήμος δεν είναι επιχείρηση προς εξαγορά. Η πόλη δεν αγοράζεται. Και οι πολίτες, δεν είναι πρόβατα. Η πόλη διοικείται με σχέδιο, διαφάνεια και ευθύνη.
Ελέγχεται από ενεργούς πολίτες.
Και, πάνω απ’ όλα, η πόλη αγαπιέται. Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι η πολιτική αξία μετριέται σε ευρώ, στην πραγματικότητα παραδέχεται ότι έχει αποδεχτεί μια στρεβλή νοσηρή κανονικότητα, όπου η σιωπή κοστολογείται και η αλήθεια ενοχλεί. Γι’ αυτό η αντιπολίτευση είτε από μέσα είτε κι απ'έξω οφείλει κάθε φορά να συνεχίζει. Να φωτίζει τα σκάνδαλα και τα κακώς κείμενα. Να σπάει τη λογική του «πόσα έχεις» και να επαναφέρει το «τι υπηρετείς». Διότι οι πόλεις δεν χρειάζονται αγοραστές. Ούτε φυσικά και σερίφηδες. Οι πόλεις χρειάζονται ανθρώπους που νοιάζονται. Και προσπαθούν. Και πετυχαίνουν. Κι όσοι, λοιπόν, για αυτήν την πόλη νοιαζόμαστε, αργά ή γρήγορα, θα αναλάβουμε και την ευθύνη που μας αναλογεί.
Ελέγχεται από ενεργούς πολίτες.
Και, πάνω απ’ όλα, η πόλη αγαπιέται. Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι η πολιτική αξία μετριέται σε ευρώ, στην πραγματικότητα παραδέχεται ότι έχει αποδεχτεί μια στρεβλή νοσηρή κανονικότητα, όπου η σιωπή κοστολογείται και η αλήθεια ενοχλεί. Γι’ αυτό η αντιπολίτευση είτε από μέσα είτε κι απ'έξω οφείλει κάθε φορά να συνεχίζει. Να φωτίζει τα σκάνδαλα και τα κακώς κείμενα. Να σπάει τη λογική του «πόσα έχεις» και να επαναφέρει το «τι υπηρετείς». Διότι οι πόλεις δεν χρειάζονται αγοραστές. Ούτε φυσικά και σερίφηδες. Οι πόλεις χρειάζονται ανθρώπους που νοιάζονται. Και προσπαθούν. Και πετυχαίνουν. Κι όσοι, λοιπόν, για αυτήν την πόλη νοιαζόμαστε, αργά ή γρήγορα, θα αναλάβουμε και την ευθύνη που μας αναλογεί.
Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης
