του Ηλία Τσολακίδη
Η πόλη δεν καταρρέει μόνο από έναν κακό δήμαρχο ή μία ανίκανη διοίκηση. Καταρρέει από μια συνολική θεσμική και πολιτική ανωριμότητα που διαπερνά διοικούντες, αντιπολίτευση, διαφωνούντες, παρασκηνιακούς κύκλους — ακόμη και την ίδια την κοινωνία, που συχνά χειροκροτεί το περιτύλιγμα.
Ο...
Δήμος μας είναι πνιγμένος στα χρέη. Πριν λίγους μήνες πήραμε νέο δάνειο 8 εκατομμυρίων ευρώ και 500.000 ευρώ τα ξοδέψαμε για άρτον και θεάματα: για το «Πάρκο των Χρωμάτων». Και τώρα ετοιμαζόμαστε και για το αποκριάτικο «μασκαρίνι», που κι αυτό θα κοστίσει έναν σκασμό λεφτά.
Ο προϋπολογισμός του 2026 ακόμη δεν έχει ψηφιστεί. Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορεί να συνεδριάσει λόγω έλλειψης απαρτίας με αποτέλεσμα, κρίσιμα ζητήματα για τους πολίτες να παραμένουν σε εκκρεμότητα. Κάποιοι σαμποτάρουν τη διοίκηση. Οι θεσμοί λειτουργούν σαν κουρασμένα γρανάζια ενός μηχανισμού που δεν πιστεύει πια στον εαυτό του.
Μια πόλη λοιπόν χωρίς πυξίδα. Ένα φορτηγό με σπασμένα φρένα στην κατηφόρα
Κι όμως, αντί αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης να μας αναγκάσει να καθίσουμε όλοι στο ίδιο τραπέζι, βλέπουμε ξανά το πιο παλιό και πιο θλιβερό έργο: το παιχνίδι των ηγετίσκων.
Το παιχνίδι εκείνων που βλέπουν τον Δήμο όχι ως κοινό σπίτι, αλλά ως λάφυρο. Εκείνων που αντιμετωπίζουν την πολιτική σαν σκακιέρα προσωπικών στρατηγικών, σαν πόλεμο χαρακωμάτων, σαν μια διαρκή μάχη για ρόλους, επιρροές και καρέκλες.
Η διοίκηση έχει την ευθύνη να κυβερνά με σχέδιο, θεσμική σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα. Όταν δεν το κάνει, όταν χάνει τον έλεγχο, όταν αφήνει κρίσιμες υποδομές να καταρρέουν, τότε αποτυγχάνει απέναντι στην πόλη.
Όμως και η αντιπολίτευση δεν μπορεί να υπάρχει μόνο για να περιμένει την πτώση. Δεν μπορεί να τρέφεται από το χάος. Ο ρόλος της δεν είναι να πανηγυρίζει όταν η διοίκηση αποσταθεροποιείται — γιατί μαζί της αποσταθεροποιείται η ίδια η πόλη, ο τόπος μας, ο Δήμος μας.
Διότι άλλο η πολιτική διαφωνία και άλλο η μικροφθορά. Άλλο η κριτική και άλλο το πριόνισμα του δημάρχου για να εξασφαλιστεί το προσωπικό μέλλον των ηγετίσκων.
Ο σημερινός δήμαρχος, ο Γιάννης Ντούμος, δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός. Έκανε λάθη και θα κάνει κι άλλα. Όμως εκλέχθηκε για να κάνει κουμάντο. Και αυτό έχει βάρος. Δεν γίνεται μια πόλη να ξεκινά από την επομένη των εκλογών να ροκανίζει τον ίδιο της τον εαυτό επειδή κάποιοι δεν αποδέχονται το αποτέλεσμα ή βιάζονται για την επόμενη αναμέτρηση.
Ο δήμαρχος αύριο μπορεί να φύγει και να επιστρέψει ήσυχος στη δική του ζωή, στις επαγγελματικές του δραστηριότητες και στις επιχειρήσεις του, όμως τα χρέη θα μείνουν και θα τα πληρώσουμε εμείς οι απλοί πολίτες. Οι διαλυμένες υποδομές, η χαμένη ανάπτυξη, το τρένο που έφυγε χωρίς εμάς, η θάλασσα που μολύνθηκε όταν ο Βιολογικός πριν δύο εβδομάδες «τα έφτυσε» θα μείνουν, και μαζί θα μείνουν κι εκείνοι που χθες το βράδυ συνεδρίαζαν σε καφετέριες ετοιμάζοντας το επόμενο χτύπημα στον δήμαρχο της πόλης. Αυτούς θα εμπιστευτούμε;
Συμπολίτες, ο Δήμος μας δεν χρειάζεται άλλους ηγετίσκους ούτε άλλους σωτήρες! Χρειάζεται ομόνοια και ενηλικίωση, χρειάζεται ευθύνη από όλους και, προπάντων, χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν, έστω για μία φορά, να βάλουν την πόλη, τον τόπο μας, πάνω από την καρέκλα και το τομάρι τους.
Καλό μήνα!
Κατερίνη, 1 Φεβρουαρίου 2026
Ηλίας Τσολακίδης
