Τα τελευταία χρόνια ειδικά στην μνημονιακή και μεταμνημονιακή περίοδο ατα έχουμε δει όλα: Κόμματα-φωτοβολίδες, κόμματα-σφραγίδες, κόμματα-οικογενειακές επιχειρήσεις. Τώρα ...
έχουμε και το νέο είδος: το κόμμα ανέκδοτο Aristera made in usa. Ένα πολιτικό εγχείρημα που μοιάζει περισσότερο με reality casting παρά με οργανωμένη πολιτική παράταξη.
Οι τελευταίες μαζικές αποχωρήσεις από το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη, με καταγγελίες για «προεδροκεντρικό σχήμα» και υπονόμευση συλλογικών διαδικασιών, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι η εσωκομματική δημοκρατία μπορεί να είναι σαν το Wi-Fi σε υπόγειο: θεωρητικά υπάρχει, πρακτικά δεν πιάνει.
Μέλη που μέχρι χθες χειροκροτούσαν το «νέο μοντέλο πολιτικής» ανακάλυψαν ξαφνικά ότι το κόμμα λειτουργεί με λογική ενός αρχηγού και ενός στενού κύκλου. Μίλησαν για συγκεντρωτισμό, για αποφάσεις χωρίς βάση και για μια πολιτική ταυτότητα που αλλάζει πιο συχνά κι από προεκλογικό σλόγκαν. Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγονται τέτοιες αιχμές. Και στο παρελθόν υπήρξαν αποχωρήσεις στελεχών που κατήγγειλαν αυταρχισμό, φίμωση διαφωνιών και μετατροπή του εγχειρήματος σε κλειστό μηχανισμό πειθαρχίας.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι γιατί φεύγουν. Το ερώτημα είναι γιατί μπαίνουν εξαρχής. Ίσως γιατί το κόμμα παρουσιάστηκε σαν startup πολιτικής: χωρίς βαρίδια, χωρίς ιδεολογία, χωρίς… manual χρήσης. Μόνο με branding, social media και την ελπίδα ότι η πολιτική μπορεί να λειτουργήσει σαν influencer καμπάνια.
Και κάπως έτσι, το εγχείρημα του συζύγου του κ. Τάϊλερ θα μείνει στην ιστορία ως case study για το πώς μια επικοινωνιακή φούσκα μπορεί να βαφτιστεί κόμμα.
Οι τελευταίες μαζικές αποχωρήσεις από το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη, με καταγγελίες για «προεδροκεντρικό σχήμα» και υπονόμευση συλλογικών διαδικασιών, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι η εσωκομματική δημοκρατία μπορεί να είναι σαν το Wi-Fi σε υπόγειο: θεωρητικά υπάρχει, πρακτικά δεν πιάνει.
Μέλη που μέχρι χθες χειροκροτούσαν το «νέο μοντέλο πολιτικής» ανακάλυψαν ξαφνικά ότι το κόμμα λειτουργεί με λογική ενός αρχηγού και ενός στενού κύκλου. Μίλησαν για συγκεντρωτισμό, για αποφάσεις χωρίς βάση και για μια πολιτική ταυτότητα που αλλάζει πιο συχνά κι από προεκλογικό σλόγκαν. Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγονται τέτοιες αιχμές. Και στο παρελθόν υπήρξαν αποχωρήσεις στελεχών που κατήγγειλαν αυταρχισμό, φίμωση διαφωνιών και μετατροπή του εγχειρήματος σε κλειστό μηχανισμό πειθαρχίας.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι γιατί φεύγουν. Το ερώτημα είναι γιατί μπαίνουν εξαρχής. Ίσως γιατί το κόμμα παρουσιάστηκε σαν startup πολιτικής: χωρίς βαρίδια, χωρίς ιδεολογία, χωρίς… manual χρήσης. Μόνο με branding, social media και την ελπίδα ότι η πολιτική μπορεί να λειτουργήσει σαν influencer καμπάνια.
Και κάπως έτσι, το εγχείρημα του συζύγου του κ. Τάϊλερ θα μείνει στην ιστορία ως case study για το πώς μια επικοινωνιακή φούσκα μπορεί να βαφτιστεί κόμμα.
Ε.Κ.
