(Του Μάρκου Μπόλαρη)
Έχουν φτάσει στη Μήλο
οι Αθηναίοι στρατηγοί Κλεομήδης, υιός του Λυκομήδους και Τεισίας, υιός του Τεισιμάχου, με τριάντα Αθηναϊκά πλοία, έξι Χιακά και...
δύο Λεσβιακά, με χίλιους διακόσιους οπλίτες, τριακόσιους τοξότες, είκοσι ιπποτοξότες Αθηναίους και χίλιους πεντακόσιους οπλίτες συμμάχους και
στρατοπέδευσαν επί του εδάφους.
Αλλά, πριν αρχίσουν την ερήμωση του νησιού
έστειλαν προς διαπραγμάτευση πρέσβεις,
τους οποίους οι Μήλιοι δεν παρουσίασαν ενώπιον του λαού αλλά τους ζήτησαν να μιλήσουν
προς τις αρχές.
Τούτος ο διάλογος , Αθηναίων και Μηλίων,
αυτός που η ανεπανάληπτη γραφίδα του μέγιστου ιστορικού Θουκυδίδη , υιού του Ολόρου
μας διασώζει ,
διδάσκεται σήμερα ως ιδιαίτερο μάθημα
σ’ όλες τις σχολές του κόσμου ,
των πολιτικών επιστημών και των στρατιωτικών σχολών και αυτών του διεθνούς δικαίου.
«Ἡμεῖς, τοίνυν,
οὔτε αὐτοὶ μετ᾽ ὀνομάτων καλών
ως ἢ δικαίως τὰ Μήδων ὑπὸ ἡμῶν καταστραφέντων ἄρχομεν ἢ ἀδικοῦντες νῦν επερχόμενα λόγων μῆκος οὐκ ἀναγκαῖον ηγησόμεθα ούτε ὑμεῖς ἔτι πλέον τι λέγοντες ως ἢ Λακεδαιμονίων ἄποικοι ὄντες οὐ συνεστρατεύσατε ἢ ἡμᾶς οὐδὲν ἠδικήκατε πείσειν οἴεσθετὰ δὲ δυνατὰ ἐξ ὧν ἀμφότεροι τὰ ἀληθῆ ἐσκοποῦμεν εὐλογεῖσθαι επισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι
δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ
ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται
δυνατά δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι
καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν.»
Εστιάζω στην κορύφωση
αυτού του ιστορικού διαλόγου ,
χρησιμοποιώντας ένα απόσπασμα
που ελπίζω να λειτουργήσει
ως πρόκληση για να ανατρέξετε οι φιλίστορες
στο Βιβλίο Ε’ των Ιστοριών του Θουκυδίδη ,
όπου οι πρέσβεις των Αθηναίων
με κυνικό ρεαλισμό
εκθέτουν, πυκνώνοντας, την επιχειρηματολογία τους.
Η απόδοση
στην νεοελληνική έχει ως εξής :
«Εμείς, λοιπόν,
ούτε θα χρησιμοποιήσουμε όμορφα λόγια ισχυριζόμενοι ότι
δήθεν έχουμε το δίκαιο
με το μέρος μας για την ηγεμονία μας,
επειδή νικήσαμε τους Μήδους
ή ότι τώρα ερχόμαστε εναντίον σας
επειδή μας αδικήσατε—γιατί όλα αυτά θα ήταν μάκρος λόγων που δεν πείθουν—
ούτε θέλουμε από εσάς να μας πείτε
ότι επειδή είστε άποικοι των Λακεδαιμονίων δεν εκστρατεύσατε μαζί τους
ή ότι δεν μας αδικήσατε.
Αλλά, καθώς γνωριζόμαστε και ξέρουμε
ότι στα ανθρώπινα πράγματα
το δίκαιο κρίνεται με βάση την ίση δύναμη και
ότι ο δυνατός επιβάλλει
όσα του επιτρέπει η δύναμή του
ενώ ο αδύναμος παραχωρεί
όσα του επιβάλλει η ανάγκη.»
Είναι συγκλονιστική
η διατύπωση του επιχειρήματος,
διατύπωση που συνοψίζει την ανθρώπινη ιστορία ,
σε δυό γραμμές , πάντοτε επίκαιρες ,
στην βιαιότητα του ρεαλισμού τους,
στον ωμό κυνισμό της ιστορικής διατύπωσης :
«δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ
ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται
δυνατά δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι
καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν.»
Θεώρησα αναγκαίο σήμερα ν’ ανατρέξω
στην σοφία του κορυφαίου ιστορικού μας ,
επειδή τούτες τις μέρες
πλείστα όσα φληναφήματα
λέγονται και γράφονται
στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης,
έκαστος από την οπτική του γωνία ,
ο καθείς και τα συμφέροντά του,
έκαστος και η πολιτικόκομματική του σκευή,
τοποθετείται
επί της επιθέσεως στο Ιράν από τις Ισραηλινές και Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις !
Σεβαστές οι απόψεις απάντων !
Αλλά, επιτρέπετε μου,
να προστρέχω στον Θουκυδίδη από την σοφία του
να αντλήσω !
Το διακύβευμα με το οποίο ασχολείται
η Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι της τάξης του Διεθνούς Δικαίου !
Το διακύβευμα της
είναι οι προύχοντες του Θουκυδίδη ,
οι προύχοντες του διαλόγου στον οποίο
επιχειρηματολογούν οι Αθηναίοι πρέσβεις !
Για την διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας
πρόκειται , όθεν ,
«Δυνατά οι προύχοντες πράσσουσι
και οι ασθενείς ξυγχωρούσιν» !
Την πολιτική της Προεδρίας Τράμπ μόνον έχοντες κατά νούν τον Θουκυδίδη μπορούμε να τον ερμηνεύσουμε !
Το σύνολο των ασκουμένων πολιτικών από τες ΗΠΑ
είτε πρόκειται για
την Βενεζουέλα ,
μεγαλοπαραγωγό πετρελαίου και μεγάλο προμηθευτή της Κίνας,
το Ιράν,
μεγαλοπαραγωγό πετρελαίου και μεγάλο προμηθευτή της Κίνας,
την Γροιλανδία ,
που ελέγχει τα θαλάσσια περάσματα του παγκοσμίου εμπορίου της Αρκτικής διαδρομής,
τον Παναμά,
που είναι το κλειδί στο παγκόσμιο εμπόριο μεταξύ Ειρηνικού και Ατλαντικού ,
είναι πολιτικές που αιφνιδιάζουν
την υπνηλία της δικής μας καθημερινότητας,
είναι όμως πολιτικές ,
είτε διαφωνούμε εμείς ,
επικαλούμενοι το διεθνές δίκαιο, όπως οι Μήλιοι,
είτε συμφωνούμε , who cares ,
που αποσκοπούν στην διά της επίδειξης ισχύος,
υπαρκτής άλλωστε ισχύος ,
στην διατήρηση της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας.
Κι είναι , κρατήστε το αυτό,
πρόκειται για αποφασιστικές πολιτικές ,
μείζονος γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής σημασίας,
που σπεύδουν,
αναθεωρώντας την στρεβλότητα
παρελθόντων Αμερικανικών πολιτικών,
που ήδη εξάντλησαν τα περιθώριά τους,
να προλάβουν
τις πολιτικές συσπείρωσης από αντικείμενες δυνάμεις
αυτές που έμπρακτα αμφισβητούν
την κυριαρχία της υπερδύναμης των ΗΠΑ
όπως , η αμφισβήτηση του κανόνα της σχέσης
πετρελαίου - δολαρίου
με τον νέο κανόνα της σχέσης
πετρελαίου - χρυσού ,
που προωθεί η Κίνα , επιχειρώντας να πλήξει
καταστροφικά την Αμερικανική οικονομία
και συνεπώς την παγκόσμια ισχύ της !
Τον Θουκυδίδη πάρτε στο γραφείο σας !
Με μίζερες αναλύσεις
και φοβικές προσεγγίσεις
δεν γίνεται αντιληπτός ο κόσμος !
Οι προύχοντες , του θουκυδιδικού κειμένου,
δυνατά πράσσουσιν ,
την ηγεμονία και την ισχύ για να διακρατούν !
Τουλάχιστον,
ας διακρατήσουμε κι εμείς δι’ εαυτούς
την δυνατότητα ερμηνείας
των συμβάντων !
