- Το ΚΚΕ γιορτάζει στο Λιτόχωρο την έναρξη του αιματοκυλίσματος του ελληνικού λαού.
- Ενώ τα ευρωπαϊκά κράτη προσπαθούσαν να επουλώσουν τις πληγές τους από τον καταστρεπτικό Β' Π.Π. και να ανασυγκροτηθούν, στην Ελλάδα άρχιζε ο «Τρίτος Γύρος» της κομμουνιστικής ανταρσίας. Το εναρκτήριο λάκτισμα, έγινε με την επίθεση συμμορίας δήθεν...
«καταδιωκόμενων δημοκρατικών πολιτών» στο Τμήμα Χωροφυλακής του Λιτοχώρου Πιερίας, την νύχτα της 30ής προς 31η Μαρτίου 1946.
- Για να τελειώνουμε με το παραμύθι περί των «καταδιωκόμενων δημοκρατικών πολιτών» και της «λευκής τρομοκρατίας», παραθέτω τα στοιχεία από έκθεση που παρέδωσαν οι Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσος στον Δημητρώφ τον Σεπτέμβριο του ’46, σύμφωνα με τα οποία η κατανομή των δυνάμεων των «καταδιωκόμενων ήταν η εξής: Μακεδονία 2.180, Θεσσαλία 1.400, Ήπειρος περίπου 150, Στερεά περίπου 150, Πελοπόννησος περίπου 150.
- Όπως παρατηρούμε, στην Κρήτη, στην Θράκη και στα νησιά Αιγαίου και Ιονίου δεν υπήρχαν «καταδιωκόμενοι». Εκεί, δεν καταδιώκονταν οι «δημοκρατικοί πολίτες»; Στην δε Πελοπόννησο, που ήταν «κάστρο της Δεξιάς», κι είχαν γίνει τα πιο φρικτά εγκλήματα από τους αριστερούς (Μελιγαλάς, Φενεός κ.α.) και λογικά θα έπρεπε να οργιάζει η «λευκή τρομοκρατία», παρατηρούμε πως οι «καταδιωκόμενοι» ήταν μόλις 150. Άρα, «άνθρακες ο θησαυρός».
- Έρχομαι τώρα στα γεγονότα του Λιτοχώρου. Σημειωτέον, ότι στις 31 Μαρτίου έγιναν βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, από τις οποίες απείχε το ΚΚΕ, διότι προφανώς είχε άλλα σχέδια - την βίαιη κατάληψη της εξουσίας. Η απόφαση για την αιματηρή επίθεση ελήφθη από τα «υψηλά κλιμάκια». Στις 21 Μαρτίου, είχε περάσει από την Θεσσαλονίκη ο Ζαχαριάδης, πηγαίνοντας στην Πράγα. Εκεί συναντήθηκε με το κομματικό επιτελείο και σύμφωνα με τον αριστερό ιστορικό Σόλωνα Γρηγοριάδη, έδωσε εντολή για μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα σηματοδοτούσε την έναρξη της νέας ανταρσίας.
- Ο επικεφαλής του κόμματος στην Βόρεια Ελλάδα, Μάρκος Βαφειάδης, αποφάσισε η επιχείρηση αυτή να γίνει στο Λιτόχωρο. Εκεί, ήταν στρατωνισμένες δυνάμεις Χωροφυλακής και μία διμοιρία στρατιωτών σε δύο ξεχωριστά κτίρια, που απείχαν μεταξύ τους γύρω στα 300 μέτρα. Όπως όλοι οι κακούργοι, οι συμμορίτες επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά την νύχτα.
- Η περιγραφή, είναι του μοναδικού επιζώντα, χωροφύλακα Νίκου Παπακωνσταντίνου: «Η επίθεση άρχισε γύρω στις 10.30. Σκότωσαν πρώτα τον σκοπό και άρχισαν να γαζώνουν το κτίριο. Αρπάξαμε τα όπλα και πιάσαμε τα παράθυρα. Γύρω στα μεσάνυχτα άρχισαν να πετούν από τα παράθυρα φιάλες με βενζίνη. Οι σφαίρες έπεφταν σαν χαλάζι. Κατά τις 4 το πρωί πέταξαν μια φιάλη στο ισόγειο, όπου ζούσε μια γυναίκα με την κόρη της και το κτίριο λαμπάδιασε. Οι τρεις τραυματίες μας δεν πρόλαβαν και κάηκαν μέσα ζωντανοί. Οι άλλοι πηδήξαμε από τα παράθυρα και τραυματιστήκαμε βαριά. Καθώς βρισκόμασταν ανήμποροι στο έδαφος, ήρθε ένας συμμορίτης και έδωσε σε όλους μας τη χαριστική βολή. Εγώ στάθηκα τυχερός. Λόγω του ότι ήταν νύχτα, η σφαίρα με πέτυχε ξυστά στο κεφάλι».
- Οι συνολικές απώλειες των αμυνομένων, ήταν εννέα νεκροί χωροφύλακες, τρεις στρατιώτες και μια «παράπλευρη απώλεια» (όπως θα έλεγε και ο Κουφοντίνας...), η Ευαγγελία Λαλουμίχου, η οποία ήταν καθαρίστρια στο Τμήμα της Χωροφυλακής. Μαζί της στο κτίριο, ήταν και η κόρη της Μαρία, η οποία τραυματίσθηκε. Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι πολιτικοί απόγονοι των δολοφόνων, επέστρεψαν στον τόπο του εγκλήματος, πραγματοποιώντας μια εμφυλιοπολεμική γιορτή μίσους και διχασμού!
- Μάλιστα, διόλου τυχαία, επέλεξαν να βάλουν στην αφίσα τους τρεις αλλοεθνείς (Σλάβους). Είναι γνωστό, ότι μετά το 1974, η Δεξιά άλλαξε, για χάρη της εθνικής συμφιλίωσης. Η αριστερά, όμως, δεν άλλαξε καθόλου και δεν επιθυμεί εθνική συμφιλίωση, παρά μόνον να πάρει ρεβάνς για την ήττα της. Καιρός είναι, η παράταξη εκείνη που κράτησε την Ελλάδα μας εδαφικά ακέραιη και δημοκρατική, να απαντά με την γλώσσα της ιστορικής αλήθειας στις προκλήσεις των οπαδών των Γκουλάγκ και της «ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης»!
Πηγή: Νίκος Θεοδώρου, «Λιτόχωρο 1946 - Η πρώτη κόκκινη σφαίρα»
ΑΜΑΛΙΑ
